Ελλάδα - Ισραήλ σφίγγουν θηλιά γύρω απ' την Τουρκία!

Με το μήνυμα: «δεν είστε πλέον μόνοι σας» φτάνει την ερχόμενη Τετάρτη στην Αθήνα ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν με σκοπό όχι απλά την ενίσχυση, αλλά τη...

θεμελίωση μιας νέας συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ, η οποία αναμένεται να φέρει τα «πάνω-κάτω» σε ό,τι αφορά τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή.

Ας ξεκινήσουμε αναφέροντας τι φέρνει στις «βαλίτσες του» ο ηγέτης της ισραηλινής διπλωματίας. Ο Α. Λίμπερμαν θα προτείνει στην ελληνική πλευρά τα εξής:

- Τη δημιουργία κοινής υπουργικής επιτροπής μεταξύ Ελλάδος-Ισραήλ στην οποία θα προεδρεύουν εναλλάξ ο έλληνας και ο ισραηλινός πρωθυπουργός και θα συγκαλείται-τουλάχιστον-δύο φορές τον χρόνο.

- Τη δημιουργία συμβουλίου κοινής τουριστικής επιτροπής στην οποία θα προεδρεύουν οι υπουργοί Τουρισμού των δύο κρατών.

- Κατασκευή από ισραηλινές και ελληνικές εταιρίες υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου, μέσω του οποίου θα μεταφέρεται το φυσικό αέριο από το ισραηλινό και το κυπριακό κοίτασμα προς την Ευρώπη.

- Τεχνολογικά πάρκα όπου ελληνικές και ισραηλινές εταιρίες υψηλής τεχνολογίας θα μπορούν να αναπτύσσουν κοινά προγράμματα.

- Εκδήλωση ενδιαφέροντος για συνεργασία και στον τραπεζικό τομέα.

- Την ενεργοποίηση του πρωτοκόλλου στρατιωτικής συνεργασίας που υπογράφηκε το 1996 μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των δύο χωρών.

- Την εκδήλωση ενδιαφέροντος για την εξαγορά πλειοψηφικού πακέτου στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) τα οποία ως γνωστό ανήκουν στις ΔΕΚΟ προς «πώληση».

- Επίσης θα εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την εξαγορά ποσοστού της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας, με σκοπό την ανάπτυξη από κοινού συστημάτων αυτοπροστασίας για τα ελληνικά μαχητικά και την επισκευή μαχητικών F-16 που διαθέτουν σε μεγάλο αριθμό και οι δύο χώρες.

- Την πώληση πυραύλων αέρος-αέρος Python-3 για τα ελληνικά μαχητικά.

- Την κατασκευή μέσω συμπαραγωγής (ΕΑΣ-Israeli Military Industries), των πυρομαχικών για τα Leopard-2

- Συνεργασία στους τομείς πληροφοριών και εκπαίδευσης για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Όλα τα παραπάνω καθιστούν πασιφανές πως το Ισραήλ επιθυμεί μια στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα, προσπαθώντας να ανακτήσει το «χαμένο έδαφος» από την κατάρρευση της συμμαχίας με την Τουρκία, η οποία πλέον για το Τελ Αβίβ από «μεγάλη φίλη» έγινε «μεγάλος εχθρός». Και φυσικά δεν είναι τυχαίο.

Η προσέγγιση αυτή γίνεται με τις «ευλογίες» των ΗΠΑ οι οποίες επιθυμούν την αναπλήρωση του στρατηγικού κενού που άφησε η απόσχιση της Τουρκίας από την λεγόμενη «Ζώνη Ασφαλείας στη Μέση Ανατολή» που για την Ουάσιγκτον αποτελεί μια από τις προτεραιότητες αιχμής του παρόντος αλλά και του μελλοντικού στρατηγικού σχεδιασμού της.

Σημαντικό ρόλο σε αυτή την προσέγγιση, έπαιξαν όμως και τα ισχυρά λόμπι που διαθέτουν Ελλάδα και Ισραήλ στις ΗΠΑ όπου εκεί ουσιαστικά έγινε η πρώτη προσέγγιση και πάρθηκε η απόφαση να πιεστεί η Ουάσιγκτον, ώστε να φέρουν «πιο κοντά» Αθήνα και Τελ Αβίβ. Πιέσεις οι οποίες όπως φαίνεται τελικά έπιασαν τόπο.

Από τον Ιούνιο του 2010 που έχει ξεκινήσει αυτός ο «μήνας του μέλιτος» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, έχουν πραγματοποιηθεί (άλλες φανερές άλλες εν κρυπτώ) επισκέψεις αξιωματούχων και ανώτατων αξιωματικών από τις δύο πλευρές, όπου μελετήθηκαν οι τρόποι αλλά και η δομή μιας ενδεχόμενης συνεργασίας σε οικονομικό, στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο.

Σε αυτή την κρίσιμη χρονική περίοδο, όπου λαμβάνονται αποφάσεις που θα επηρεάσουν το μέλλον της περιοχής μας για τις επόμενες δύο δεκαετίες, η Ελλάδα πρέπει να ξεκαθαρίσει τη στρατηγική της. Όλα τα στρατηγικά μοντέλα των τελευταίων δεκαετιών που αφορούν την Ελλάδα, κλείνουν σε ένα αποτέλεσμα: Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία χωρίς συμμαχίες. Αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μόνη της.

Ετσι λοιπόν μας δίνεται μια ευκαιρία να αυξήσουμε το στρατηγικό μας βάθος και το κυριότερο: να βρεθούμε αφενός στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας στο νότο και αφετέρου να αυξήσουμε την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με «μαγικό ραβδί» ούτε από τη μια στιγμή στην άλλη. Πρέπει από αυτή την προσέγγιση η Ελλάδα να βγει κερδισμένη και όχι χαμένη (ως είθισται). Γιατί, η χθεσινή επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στο Ερζερούμ δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να δείξει στις χώρες της περιοχής πως η Αθήνα αναγνώρισε την Αγκυρα ως τοπική υπερδύναμη στέλνοντας μηνύματα αδυναμίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε φίλους και «υποψήφιους φίλους» κάνοντάς τους να σκεφτούν διπλά πως η Ελλάδα ίσως αποδειχθεί ασταθής σύμμαχος.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδείχθηκε Εθνάρχης εκτελώντας στρατηγικές και πολιτική που ακόμη και σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο συζητήσεων. Όμως απέδειξε πως τίποτα δεν χαρίζεται και όλα κερδίζονται. Αρκεί να ξέρεις να τολμάς ή όπως είναι ευρύτερα γνωστό: real politik…

Η σύγκρουση του άξονα Ισραήλ-Ελλάδας με την Τουρκία μόλις ξεκίνησε............

Ο Ελληνο-Ισραηλινός άξονας φαίνεται πως έχει αρχίσει να «μπαίνει στο ρουθούνι» της Τουρκίας η οποία δήλωσε σφόδρα ενοχλημένη από τη συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ σχετικά με την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Η προκλητικότητα της Άγκυρας αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο, η οποία διαμαρτυρήθηκε έντονα γιατί στις συζητήσεις βρέθηκε εκτός η ίδια, αλλά και η τουρκοκυπριακή κοινότητα! Ένα «κρατίδιο-μόρφωμα» εν ολίγοις, που δημιουργήθηκε από την εισβολή του Αττίλα το 1974, το οποίο έχει αναγνωριστεί μόνο από την Τουρκία και αποτελεί από μόνο του την προσωποποίηση της παραβίασης όλων των νόμων του διεθνούς δικαίου.

Όμως, οι «λεονταρισμοί» της Άγκυρας χρησιμοποιούν τη συμφωνία ως αφορμή ενώ η αιτία είναι διαφορετική. Η Άγκυρα βλέπει «παλιούς φίλους», όπως το Ισραήλ, να συμμαχούν με «παλαιούς εχθρούς», όπως η Ελλάδα, να δημιουργούν μια «στρατηγική θηλιά» γύρω της βάζοντας στο «παιχνίδι» και την Κύπρο η κυβέρνηση της οποίας-σύμφωνα με «διαρροές» της τουρκικής κυβέρνησης-υλοποιεί στρατηγικό σχεδιασμό που έχει συμφωνηθεί μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ κατά τις πρόσφατες συναντήσεις των πρωθυπουργών των δύο χωρών.

Γιατί όμως η Τουρκία δείχνει τόσο ενοχλημένη;

Ας ξεκινήσουμε με την γεωστρατηγική ανάλυση της συμφωνίας. Είναι ξεκάθαρο πως το όλο σχέδιο για την ενίσχυση των σχέσεων Αθήνας-Τελ Αβίβ έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ, οι οποίες είναι υπέρ της δημιουργίας αυτού του άξονα για δύο λόγους: Ο πρώτος αφορά τη διασφάλιση των συμφερόντων της Ουάσιγκτον στην περιοχή, με την έννοια της στρατηγική αρχής για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής πως: «το Ισραήλ δεν μπορεί να είναι μόνο». Το δεύτερο αφορά την «τιμωρία» της Τουρκίας για την κάθοδό της από το «δυτικό άρμα». Την αλλαγή δηλαδή του προσανατολισμού της εξωτερικής της πολιτικής προς «ανατολάς», προχωρώντας στην ενίσχυση των σχέσεών της με κράτη τα οποία για τις ΗΠΑ θεωρούνται «κόκκινο πανί», όπως η Συρία και το Ιράν.

Σε πρακτικό επίπεδο, η σύναψη της συμφωνίας Κύπρου-Ισραήλ ουσιαστικά επιτρέπει στις δύο χώρες να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη των τεράστιων αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην γνωστή πλέον «Λεκάνη Λεβιάθαν» που βρίσκεται στο θαλάσσιο χώρο ανάμεσα στα δύο κράτη, χωρίς να τίθεται ζήτημα αναγνώρισης όσων κοιτασμάτων ανακαλυφθούν από τη μία ή την άλλη πλευρά. Και όπως έχει γίνει γνωστό, Λευκωσία και Τελ Αβίβ έχουν ήδη ζητήσει από εταιρίες που ασχολούνται με την εύρεση θαλασσίων κοιτασμάτων, να επιβεβαιώσουν και πρακτικά τα αποτελέσματα των σεισμικών ερευνών, αποστέλλοντας ειδικά πλοία με γεωτρύπανα που θα δείξουν το μέγεθος, το βάθος και την ποιότητα αυτών των κοιτασμάτων.

Φυσικά, η Τουρκία δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη. Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, όταν γίνονταν οι σεισμικές έρευνες μια μοίρα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε στη «λεκάνη του Λεβιάθαν», παραβιάζοντας τα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, στέλνοντας παράλληλα το μήνυμα σε Ελλάδα και Κύπρο πως: «είμαστε εδώ και είτε τα μοιραζόμαστε, είτε δεν βγάζετε ούτε σταγόνα πετρελαίου και κυβικό μέτρο φυσικού αερίου».

Και για το Ισραήλ δεν υπάρχει πρόβλημα. Το τουρκικό ναυτικό ούτε που πρόκειται να διανοηθεί να εισέλθει στα χωρικά του ύδατα ή στη ζώνη που γίνονται οι έρευνες. Οι τούρκοι επιτελικοί γνωρίζουν πως οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ δεν «παίζουν».

Όμως με την Κυπριακή Δημοκρατία που δεν διαθέτει πολεμικό ναυτικό και αεροπορία τι γίνεται όταν θα ξεκινήσουν οι έρευνες; Και εδώ είναι ξεκάθαρο πως η Ελλάδα είναι ανάγκη να αναλάβει τις ευθύνες που τις αναλογούν σε αυτό το νέο «παιχνίδι ισχύος και πλούτου» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μήπως κάποια πλοία του ελληνικού πολεμικού ναυτικού και μερικά μαχητικά της πολεμικής μας αεροπορίας να μετασταθμεύσουν στην Κύπρο; Η αεροπορική βάση της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου» φτιάχτηκε για τη μεταστάθμευση εκεί ελλαδικών μαχητικών. Η ναυτική βάση της Λάρνακας «Ευάγγελος Φλωράκης» είναι προετοιμασμένη να δεχθεί πλοία του ελληνικού στόλου. Οι υποδομές υπάρχουν, η πολιτική απόφαση είναι απούσα.

Γιατί η εφαρμογή της πολιτικής δεν γίνεται μόνο με μέσω της διπλωματίας, μα και μέσω της διασφάλισης και της επίδειξης ισχύος από τις ένοπλες δυνάμεις. Αυτός εξάλλου είναι και ο ρόλος τους. Και η Τουρκία το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Εμείς άραγε πότε θα το καταλάβουμε;

Η αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ)

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι ουσιαστικά η μεγαλύτερη καινοτομία που προβλέπεται από τη νέο δίκαιο της Θάλασσας-τη συνθήκη του Montego Bay-που υπογράφηκε το 1982 και ισχύ της ξεκίνησε το 1994. Η ΑΟΖ, είναι μία νέα ζώνη θαλάσσιας δικαιοδοσίας και δικαιωμάτων των παράκτιων κρατών, με τεράστιο εύρος (μέχρι 200 ναυτ. μίλια από τις ακτές), που περιλαμβάνει τα ύδατα, το βυθό και το υπέδαφος της περιοχής της, και αρχίζει μετά το τέλος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Ο νέος αυτός θεσμός αποτελεί τη σημαντικότερη και επαναστατικότερη καινοτομία του νέου δικαίου της θάλασσας. Ενδεικτικά της σπουδαιότητας και των επιπτώσεων της ΑΟΖ είναι τα εξής στοιχεία: Η περιοχή της ΑΟΖ καλύπτει παγκοσμίως περί το 36% των ωκεανών, που περιέρχονται έτσι στην εθνική δικαιοδοσία, από οικονομική σκοπιά, και αφαιρούνται αντίστοιχα από τη διεθνή περιοχή της ανοικτής θάλασσας.

Σ’ αυτήν (και στην αιγιαλίτιδα ζώνη) αλιεύονται περί τα 95% των παγκόσμιων αλιευμάτων και στο βυθό της βρίσκονται τα 87% των μέχρι σήμερα γνωστών παγκοσμίως υποθαλάσσιων αποθεμάτων πετρελαίου. Συνεπώς, το νομικό καθεστώς που διέπει τις χρήσεις της έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία.
Εξίσου σημαντικό γεγονός αποτελεί ότι ουσιαστικά η ΑΟΖ περιέλαβε και συγχώνευσε στο καθεστώς της τον προϋφιστάμενο θεσμό της Υφαλοκρηπίδας, που ταυτίσθηκε πλέον με τον βυθό της ΑΟΖ (τουλάχιστον μέχρι το όριο των 200 μιλίων από την ακτή).

Κλείνοντας, πρέπει να επισημάνουμε πως η Τουρκία, δεν έχει επικυρώσει τη νέα διεθνή συνθήκη της Θάλασσας του ΟΗΕ. Και αυτό φυσικά το έπραξε για να μπορεί να αρνείται οποιαδήποτε εφαρμογή της, βασιζόμενη μόνο στο θέμα της υφαλοκρηπίδας-επικαλούμενη τη συνθήκη για το διεθνές δίκαιο της θάλασσας του 1958-αρνούμενη πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα. Το Όμως, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει δεχτεί ότι τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην υφαλοκρηπίδα αποτελούν διεθνές εθιμικό δίκαιο και τα άρθρα 1-3 της Συνθήκης του 1958 ισχύουν για όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από το αν την έχουν κυρώσει.

Έτσι, το νέο δίκαιο της Θάλασσας μιλά πλέον για την εφαρμογή ΑΟΖ και αν η Ελλάδα πάει στο διεθνές δικαστήριο επίλυσης διακρατικών ζητημάτων της Χάγης και θέσει θέμα εφαρμογής Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, θα δικαιωθεί πανηγυρικά και η Τουρκία θα βρεθεί εγκλωβισμένη και χωρίς δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο…