Βαρουφάκης: Τελευταία ευκαιρία!...

Στις 20 Αυγούστου η κυβέρνηση θα πάρει την πιο σημαντική - ίσως την τελευταία σημαντική - απόφασή της. Είναι η μέρα που λήγει ένα ομόλογο από εκείνα που δεν κουρεύτηκαν επειδή τα είχε αγοράσει η ΕΚΤ (η οποία, ως γνωστόν, θεωρεί ότι τα δικά της ομόλογα, αντίθετα με των μικρο-ομολογιούχων και των ασφαλιστικών ταμείων, είναι κάτι σαν ιερές αγελάδες). Για να το αποπληρώσει, το ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί από κάπου 3,2 δις ώστε να αποπληρώσει στο 100% την ΕΚΤ η οποία, σημειωτέον, τα είχε αγοράσει πέρσι προς 2,3 δις - άρα, η ΕΚΤ έχει λαμβάνειν κι ένα ουκ ευκαταφρόνητον κέρδος της τάξης των 900 εκατομμυρίων (*).

Δεν είναι τυχαίο ότι η τρόικα έφυγε για να επιστρέψει με την αξιολόγησή της τον Σεπτέμβρη – δηλαδή μετά την 20ή Αυγούστου. Χρειάζονται τρεις μήνες για να αποφανθούν ότι το «πρόγραμμα» έχει βουλιάξει; Ότι τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα ανέλθουν στο 5% των (ανοήτως) υπεσχημένων; Ότι η «ανάπτυξη» θα κείται στον πυθμένα, όπου και θα παραμείνει τα επόμενα χρόνια τινάζοντας στον αέρα το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών των δανείων μας προς την τρόικα αρχικά και (μετά το 2020) στους τραπεζίτες του κ. Νταλάρα; Ότι η τραπεζική πίστη έχει εγκαταλείψει και τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, εγγυούμενη έτσι την πλήρη κατάρρευση της αγοράς εργασίας, των δημοσίων εσόδων και των ασφαλιστικών ταμείων; Υπάρχει κάποιος στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ ή στην ΕΕ που να χρειαζόταν πάνω από 2 ώρες για να γράψει το πολυπόθητο κείμενο αξιολόγησης; Ή μήπως ο κ. Τόμσεν καίγεται να πάει διακοπές και αποφάσιστε «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο», μαζί με τους χειμερινούς κινηματογράφους;

Όχι βέβαια. Η έκθεση της τρόικα είναι έτοιμη. Το ΔΝΤ έχει ήδη αποφασίσει ότι, στην βάση των τεχνοοικονομικών δεδομένων, το Μνημόνιο 2 «μας τελείωσε». Πως καμία επιμήκυνση δεν το σώζει. Απλά, μένει να ληφθεί η πολιτική απόφαση. Αντίστοιχα, η ΕΚΤ γνωρίζει άψογα ακριβώς τα ίδια και κατανοεί ότι, κάποια στιγμή, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αθετίσει τις υποχρεώσεις απέναντί της. Το ίδιο και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης: περιμένουν ότι μεγάλο μέρος των διμερών δανείων που παρείχαν στην Ελλάδα θα «κουρευτεί». Οπότε, το θέμα του «τι θα κάνουν με την Ελλάδα» δεν είναι τεχνο-οικονομικό και δεν βασίζεται ούτε στις όποιες περικοπές και μεταρρυθμίσεις κάνει η κυβέρνηση (έως το Σεπτέμβριο) ούτε και στις εκτιμήσεις του κ. Τόμσεν και της τρόικα. Από τι εξαρτάται; Εξαρτάται απλά από το εάν η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία συναποφασίσουν είτε να μας εκπαραθυρώσουν από το ευρώ, είτε να επιτρέψουν το κούρεμα του χρέους μας (κάτι που, όπως θα θυμάστε, είναι γνωστό με τον ευφημισμό «αναδιάρθρωση χρέους»).

Επιτρέψτε μου μια τοποθέτηση: Αν κρίνουν ότι μπορούν να μας εκπαραθυρώσουν διασώζοντας την Ισπανία και την Ιταλία, θα το κάνουν εκείνη την στιγμή! Ο λόγος είναι απλός: Το EFSF διαθέτει, μετά τα χρήματα που υποσχέθηκε στις ισπανικές τράπεζες, άλλα 80 με 90 δις. Όσο για το ESM, τον μόνιμο μηχανισμό που θα αντικαταστήσει το EFSF, έχει κολλήσει η ίδρυσή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Στο μεταξύ, το δημόσιο της Ισπανίας και το δημόσιο της Ιταλίας έχουν άμεση ανάγκη για 800 δις εντός του 2013. Είναι προφανές ότι αν η κυρία Μέρκελ πάει στην Ομοσπονδιακή Βουλή της και ζητήσει τέτοια ποσά για ενίσχυση του EFSF, δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάρει – παρά μόνον αν στηριχθεί τόσο πολύ στην αντιπολίτευση του SPD που απωλέσει την κομματική της βάση. Πολύ απλά, δεν θα το πράξει, ιδίως ένα χρόνο πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές. Από την άλλη, αν δεν το πράξει, θα πρέπει σύντομα να αρχίσει να τυπώνει μάρκα, καθώς η κατάρρευση της Ισπανίας και της Ιταλίας εντός της ευρωζώνης είναι πλέον κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Μια σκέψη που περιτριγυρίζει την κα Μέρκελ σήμερα (την οποία της έχουν εμφυσήσει διάφοροι σύμβουλοι) είναι η εξής: Αν εκπαραθυρώσουν την Ελλάδα από το ευρώ, και ακολουθήσει μια τεράστια χρηματιστηριακή αναταραχή, οι γερμανοί ψηφοφόροι θα τα χρειαστούν. Θα φοβηθούν όταν θα δουν το όλον ευρωζωνικό οικοδόμημα, ακόμα και την ίδια την Φραγκφούρτη, να συγκλονίζονται. Υπό αυτό τον φόβο, σκέπτεται η κα Μέρκελ, ίσως είναι προετοιμασμένοι να αποδεχθούν την πρότασή της για διάσωση της Ισπανίας και της Ιταλίας με τεράστια ποσά. Έχοντας μάλιστα «γευθεί» ελληνικό αίμα (καθώς η Ελλάδα θα αιμορραγεί από μία άναρχη και καταστροφική επιστροφή στην δραχμή), η χώρα μας θα έχει παίξει στο ακέραιο τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος έτσι ώστε η κοινή γνώμη στην Γερμανία να είναι έτοιμη να αποδεχθεί μεγάλες τονωτικές και ακριβές ενέσεις υπέρ της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Από την άλλη, βέβαια, η κα Μέρκελ εισακούει και αντίθετες γνώμες οι οποίες τις λένε πως είναι αδύνατον να προβλέψει κάποιος, και να διαχειριστεί, μια καθίζηση. Ότι μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο από την ευρωζώνη. Όταν όμως ρωτά αυτούς τους συμβούλους, η κα Μέρκελ, τι μπορεί να γίνει για να μην φύγει τελικά η Ελλάδα από το ευρώ, η απάντησή τους της μαυρίζει την καρδιά καθώς γνωρίζει ότι αυτά που πρέπει να γίνουν δεν είναι έτοιμη να τα ψελλίσει καν στην Ομοσπονδιακή Βουλή. Τι είναι αυτά; Μία λύση θα ήταν το κούρεμα του ελληνικού χρέους προς την τρόικα - στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Μια άλλη λύση θα ήταν ένα μορατόριουμ στις αποπληρωμές έτσι ώστε το ποσό χρέους να μείνει το ίδιο αλλά να παγώσουν οι αποπληρωμές έως ότου η ελληνική οικονομία παύει να συρρικνώνεται. Την πρώτη λύση δεν θα την αποδεχθεί η ΕΚΤ, καθώς ανατρέπει πλήρως το δόγμα της ότι τα χρέη προς εκείνη είναι ιερά. Την δεύτερη λύση την απορρίπτουν οι πλεονασματικές χώρες καθώς κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την πολιτική επιβολής σκληρής λιτότητας στην Ισπανία και στην Ιταλία. Γιατί; Επειδή η λιτότητα αυτή φέρνει με μαθηματική ακρίβεια την ύφεση. Άρα, εάν το τέλος της ύφεσης ήταν προαπαιτούμενο για τις αποπληρωμές από της χώρες της Περιφέρειας προς την τρόικα (όπως θα έπρεπε να ισχύει σε μια νομισματική ένωση), τότε η επιβολή λιτότητας σε χώρες όπως η Ισπανία θα ισοδυναμούσε με το να τους επιτρέπεται να μην αποπληρώνουν τα χρέη τους!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν για την κα Μέρκελ. Όπως και για τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων πλεονασματικών χωρών. Το μέγα δίλημμα είναι: Πετάμε την Ελλάδα έξω από το ευρώ και κάνουμε για την Ιταλία και την Ισπανία αυτό που αρνούμαστε έως τώρα σε κάθε μία από τις πτωχευμένες χώρες; Ή αρχίζουμε την διαδικασία κουρέματος των χρεών όλων τους (καθώς δεν είναι δυνατόν να κουρέψουν το δικό μας αλλά όχι το ιρλανδικό, π.χ., χρέος);

Η ουσία είναι ότι, άλλη μια φορά, δεν έχουν αποφασίσει. Φοβούνται να μας πετάξουν έξω αλλά δεν είναι και διατεθειμένοι να μας δώσουν μια ευκαιρία να ορθοποδήσουμε ως προς το χρέος, ουσιαστικά οδηγώντας μας εκ των πραγμάτων στον γκρεμό και, συνεπώς, «εκτός». Η «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο» μανούβρα της τρόικα αυτή την εξήγηση επιδέχεται: Να δοθεί άλλο ένα τρίμηνο στις πλεονασματικές χώρες να χαράξουν την στρατηγική τους. Επί πλέον, να αναγκαστεί η Ελλάδα, ελπίζοντας σε μια ακόμα αναβολή της «θανατικής ποινής», να δανειστεί εκ μέρους της ΕΚΤ την 20ή Αυγούστου ώστε να μην βρεθεί η ΕΚΤ στην θέση να απωλέσει την εικόνα της (απέναντι σε Ρώμη, Μαδρίτη και Δουβλίνο) του δανειστή-τιμωρού. Καθώς μάλιστα η έκθεση της τροίκα θεωρείται προαπαιτούμενο για να δοθεί η δόση, είναι προφανές ότι ασκείται πίεση στο ελληνικό κράτος να δανειστεί τα 3,2 δις στις... αγορές μέσω βραχυπρόθεσμων γραμματίων. Και ποιος θα τα αγοράσει αυτά; Μόνο οι ελληνικές τράπεζες θα προσφερθούν, δανειζόμενες οι ίδιες από την ΕΚΤ, ή και την Τράπεζα της Ελλάδος (μέσω του ELA). Αν ούτε αυτό καταφέρουν, τότε θα μας τα δώσει το EFSF, προσθέτωντάς τα στο δημόσιο χρέος μας. Όμως οι εταίροι μας προτιμούν την άντληση των χρημάτων αυτών από την ΕΚΤ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Γιατί; Επειδή προτιμούν, σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω και διαγράψουμε μονομερώς τα χρέη μας προς την Ευρώπη, να χρωστάμε αυτό το ποσόν στην ΕΚΤ (που αν χρειαστεί το τυπώνει) παρά να το αντλήσουμε από το μισοάδειο EFSF από το οποίο πρέπει, κουτσά-στραβά, να βολέψουν τις Ισπανία και Ιταλία.

Έχω κουραστεί να το λέω αλλά φοβάμαι ότι πρέπει να το ξαναπώ: Η λογική του «κερδίζουμε χρόνο δανειζόμενοι» είναι παντελώς παράλογη πλέον. Όχι γενικά. Αλλά υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (που ισχύουν εδώ και αρκετό καιρό στην ελληνική οικονομία): Με την τραπεζική πίστη άφαντη, την «ανάπτυξη» στο -9%, τα φορολογικά έσοδα στο ναδίρ και τις επενδύσεις στο μείον, το να «κερδίσουμε περισσότερο χρόνο» ισοδυναμεί με το να αφήσουμε ό,τι έχει απομείνει να σβήσει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι φωνές στο Βερολίνο που απαιτούν την εκδίωξη της Ελλάδας το φθινόπωρο από την ευρωζώνη εντείνονται, η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης είναι η 20ή Αυγούστου. Της μένουν, δηλαδή, 24 μέρες.

Σκεφτείτε το. Αν την 20η Αυγούστου δανειστούμε άλλη μία φορά από την ΕΚΤ (μέσω τραπεζών) ή από το EFSF, ώστε να αποπληρώσουμε την ΕΚΤ και, έτσι, να επιτρέψουμε στην ΕΚΤ να συνεχίσει να προσποιείται ότι η νομισματική της πολιτική (η οποία έχει εδώ και καιρό ανατραπεί) παραμένει ανέπαφη, κατόπιν απλά θα περιμένουμε πότε οι πλεονασματικές χώρες θα αποφανθούν για το αν θα μας θυσιάσουν ή όχι. Κάθε μέρα που θα περνά, τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, κλπ, η ελληνική οικονομία θα βουλιάζει κι άλλο (παρά την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) και οι φωνές που ζητούν την αποπομπή μας θα μεγαλώνουν. Το τέλος δεν θα αργήσει να έρθει όσο φιλότιμες προσπάθειες και να καταβάλει το υπουργείο οικονομικών.

Μπορεί να γίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος, εδώ που φτάσαμε. Η μόνη μας ελπίδα πια είναι ένα Πρόγραμμα 24 Ημερών που να ξεκινά σήμερα. Τι θα περιλαμβάνει; Τα εξής απλά: Η κυβέρνηση να κρατήσει ανοικτή την Ολομέλεια της Βουλής και εντός αυτών των 24 ημερών να περάσει όσες μεταρυθμίσεις κρίνει ότι πρέπει να γίνουν. Όχι επειδή έχουν κάποια σημασία. Καμία δεν έχουν, καθώς δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να ανατρέψουν την εξελισσόμενη κατάρρευση που οφείλεται σε μια καθαρά μακροοικονομική τριπλή δίνη χρέους-ύφεσης-τραπεζών. Τότε γιατί προτείνω μια τέτοια κοινοβουλευτική υπερκινητικότητα; Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους: Για να πούμε στην Ευρώπη: «Μεταρρυθμίσεις θέλατε; Νάτες!» Παράλληλα, κατά τις 5 με 10 Αυγούστου, η κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι για λόγους ηθικής και ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους των πλεονασματικών χωρών, το ελληνικό κράτος δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου ούτε ένα ευρώ αν πρώτα δεν συμφωνηθεί, έστω και επί της αρχής, μια νέα συμφωνία που θα ανατρέπει την σημερινή καταστροφική πορεία η οποία μας οδηγεί τόσο στην πτώχευση όσο και εκτός ευρώ. Π.χ. να πούμε στον κ. Ρέσλερ τα εξής: «Αφού λέτε ότι θα μας διώξετε από το ευρώ, εμείς με ποιο δικαιώμα θα δανειστούμε από εσάς 3,2 δις σε ευρώ δεδομένου ότι, όταν μας διώξετε, δεν θα έχουμε ευρώ να σας ξεπληρώσουμε;»

Το εν λόγω Πρόγραμμα 24 Ημερών έχει δύο σκοπούς: Πρώτον, να κλείσει τα στόματα όσων συνεχίζουν να αναφέρονται στην αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να νομοθετεί «μεταρρυθμίσεις». Δεύτερον, να εξαναγκάσει την κα Μέρκελ και τους υπόλοιπους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών να αποφασίσουν τι θα κάνουν με την Ελλάδα μια ώρα αρχίτερα. Αν η κυβέρνησή μας ανακοινώσει ότι τα 3,2 δις που χρωστάμε στην ΕΚΤ θα «αναδιαρθωθούν» μονομερώς, οι εταίροι μας θα αναγκαστούν εκείνη την στιγμή να αποφασίσουν είτε να ολοκληρώσουν την αναδιάρθωση τους χρέους μας (καθώς και της υπόλοιπης ευρωζώνης, σώζοντας έτσι το ευρώ) είτε να μας οδηγήσουν στην έξοδο (φέρνοντας, εν αγνοία τους, το τέλος του ευρώ). Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη (που λέει πως όσο περισσότερο καθυστερεί αυτή η απόφαση τόσο καλύτερα), η πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο πολύ αργούν να αποφασίσουν τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να αποφασίσουν την εκπαραθύρωσή μας.

(*) Η ΕΚΤ επισήμως ισχυρίζεται ότι αυτά τα κέρδη τα επιστρέφει στις Κεντρικές Τράπεζες που την απαρτίζουν και εκείνες πράττουν κατά βούληση. Πράγματι, κάποιες (π.χ. η Γαλλική) τα επιστρέφουν στην Ελλάδα. Άλλες όμως δεν το κάνουν. Μόνο και μόνο ότι το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί μέσα στο καλοκαίρι αυτά τα έξτρα 900 εκατομμύρια αποτελεί μομφή για τα περί ευρωπαϊκής αλληλλεγγύης.

Υπογραφή Τσίπρα ζητά η Μέρκελ για το "ναι" στην επιμήκυνση...

Στο "όχι" του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα του ζητηθεί η υπογραφή του για τη συμφωνία της επιμήκυνσης, ποντάρουν όσοι στη Γερμανία και σε άλλες βόρειες χώρες θέλουν να δουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που μιλούν στην κυριακάτικη εφημερίδα "Πρώτο Θέμα", το Βερολίνο ετοιμάζει νέο δίλημμα - παγίδα για τη χώρα μας προκειμένου να της δείξει... την έξοδο από το ευρώ και εμφανίζεται διατεθειμένη να ζητήσει την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα για να πει το "ναι" στην επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.

Παράλληλα, τα μέχρι στιγμής σενάρια, θέλουν στη Γερμανία να προετοιμάζονται για το σενάριο της συντεταγμένης ελληνικής χρεοκοπίας, αφήνοντας ανοιχτό το εάν αυτή θα γίνει εντός ή εκτός ευρώ.

Με αυτή την εξέλιξη ως προοπτική, οι πιο ψύχραιμοι στην Αθήνα εξέλαβαν τις τελευταίες δηλώσεις γερμανικής επιθετικότητας ως πίεση για αποκρατικοποιήσεις και σκληρά δημοσιονομικά μέτρα.

Άλλωστε την περασμένη Δευτέρα όλοι ήταν σίγουρη πως το Βερολίνο οδηγεί την Ελλάδα σε χρεοκοπία και έξοδο από την ευρωζώνη. Η απειλή πίσω από τις δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων ήταν ολοφάνερη.

Ωστόσο, η τρόικα έδωσε στην κυβέρνηση δύο μήνες προθεσμία για να της πει τι θέλει να κάνει με τα μέτρα - για να μην φανεί ότι είναι αδιάλλακτη.

Βάσει των αποφάσεων της κυβέρνησης θα συζητήσει την επιμήκυνση. Ακόμη όμως και αν ικανοποιηθούν απ΄όσα ακούσουν και δουν τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο, η συμφωνία δεν θα έχει κλείσει.

Οι δανειστές, σύμφωνα με παρατηρητές της γερμανικής πολιτικής σκηνής, θα ζητήσουν και την υπογραφή του Τσίπρα. Όπως ακριβώς είχαν κάνει και με τον Αντώνη Σαμαρά όταν εκείνος ήταν σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο πρόεδρος της ΝΔ τότε είπε το "ναι" και μπήκε στην κυβέρνηση. Το πλήρωσε ωστόσο, με τη διάσπαση του κόμματός του.

Τώρα είναι η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ...

Την ίδια ώρα όμως, οι δηλώσεις αυτές λειτουργούν αποσταθεροποιητικά, κάνοντας αδύνατες τις ιδιωτικοποιήσεις.

Η αντίφαση αυτή οδηγεί κάποιους στην εκτίμηση ότι το Βερολίνο ετοιμάζεται για τον τελευταίο γύρο, στη διάρκεια του οποίου θα κάνει τις τελικές παραχωρήσεις προς τις χώρες του Νότου, ζητώντας όμως ισχυρές πολιτικές δεσμεύσεις και τολμηρές αποφάσεις στην οικονομία.

Όταν τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το σημείο, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να αποφασίσει να θα υπογράψει το deal ή αν θα το απορρίψει οδηγώντας τη χώρα στην άμεση και άτακτη χρεοκοπία, αφού οι εταίροι μας στην περίπτωση της μη υπογραφής απειλούν ότι θα διακόψουν τη χρηματοδοτική βοήθεια.

Όσοι βέβαια γνωρίζουν τον Τσίπρα, είναι βέβαιοι ότι ο πρόεδρος θα επιμείνει στο "όχι", με βάση το πολιτικό κλίμα και το προφίλ που έχουν για τον νεαρό πολιτικό. Οπότε και οι Γερμανοί με αυτόν τον τρόπο, απαλλάσσονται από την ευθύνη της χρεοκοπίας της Ελλάδας. Αντίθετα, θα έχουν εμφανιστεί ότι κάνουν τα πάντα, αλλά την κυριότερη ευθύνη έχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Κλείνουν 4 πανεπιστήμια και 150 τμήματα το 2013...

Τέσσερα περιφερειακά πανεπιστήμια και δεκάδες σχολές χαμηλής  ζήτησης στο μηχανογραφικό των υποψηφίων βρίσκονται ένα βήμα πριν από την κατάργησή τους.

Πρώτα στη λίστα τοποθετούνται τα ΑΕΙ Στερεάς Ελλάδας, Δυτικής Ελλάδας, Μα­κεδονίας και Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με εντολή του υπουργού Παιδείας, Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου.

Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της εφημερίδας "Έθνος της Κυριακής", το σχέδιο φέρει την κωδική ονομασία "Αθηνά" και έρχεται να σαρώσει ΑΕΙ και ΤΕΙ από το 2013.

Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στον εξορθολογισμό του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας, καθώς αυτό επιβάλλεται από την οικονομική συγκυρία, την τρόικα, αλλά και από τις ακαδημαϊκές συνθήκες, που φαίνονται ώριμες για κάτι τέτοιο.

Τα πρώτα λουκέτα στα ΑΕΙ το 2013

Στο μικροσκόπιο των προτεραιοτήτων φαίνεται να εισέρχονται άμεσα τα πανεπιστήμια:

Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Ελλάδος, Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, ενώ θα χρειαστεί να συγχωνευθούν σχολές και στα Πανεπιστήμια Πελοποννήσου, Αιγαίου, Θράκης και Θεσσαλίας.

Στην ίδια φάση του σχεδίου αναδιοργάνωσης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, περισσότερα από 150 τμήματα χαμηλής έως ανύπαρκτης ζήτησης από τους υποψηφίους, τα οποία συγχρόνως παρουσιάζουν και μια φθίνουσα πορεία στην παραγωγή πτυχιούχων την τελευταία πενταετία, θα κλείσουν.

Η σάρωση θα αφορά όλα τα ΑΕΙ αλλά και τα ΤΕΙ, για τα οποία το φοιτητικό ενδιαφέρον έχει εκλείψει εδώ και χρόνιΑ.

Σε ποια ΤΕΙ θα μπει λουκέτο

* ΤΕΙ στα αζήτητα

Εντατικά θα μελετηθούν οι σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων, Τουρισμού, Ιχθυοκαλλιεργειών, Υδατοκαλλιεργειών, Ανθοκομίας, Βιολογικών Καλλιεργειών και άλλες.

Ηδη στο φετινό μηχανογραφικό έπαψαν να υφίστανται 11 σχολές των ΤΕΙ.

* Τα πρώτα λουκέτα

Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν 22 Παιδαγωγικά τμήματα, 32 σχολές Πληροφορικής, 14 Γεωπονίας, 14 Θεάτρου, 21 σχολές Αρχιτεκτονικής, 36 Οικονομικά τμήματα και 50 τμήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων.

Ετσι λοιπόν το πρώτο βήμα εξορθολογισμού αποφασίστηκε να γίνει με τα Πανεπιστήμια Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Ελλάδας, Μακεδονίας και Δυτικής Μακεδονίας.

Παλαιότερες μελέτες, ως προς αυτά τα ΑΕΙ, κατέληγαν στο ότι, τα δύο Τμήματα του Παν. Στερεάς Ελλάδας θα μπορούσαν ενδεχομένως να ενσωματωθούν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, λόγω ύπαρξης συναφών Τμημάτων σε αυτά, ενώ οι σχολές του Δυτικής Ελλάδας θα μπορούσαν να επανέλθουν στο Παν. Ιωαννίνων.

Στο Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας: Τα Τμήματα της Φλώρινας ενσωματώνονται εύκολα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Τα δύο Τμήματα Μηχανικών στην Κοζάνη δεν έχουν υποδομές και δεν θεωρούνται βιώσιμα. Πάντως ο εξορθολογισμός των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα βασιστεί σε τρεις συνιστώσες:

Στη Θεματική, όπου θα συγχωνευθούν τμήματα για να αποτελέσουν στη συνέχεια διευρυμένες ακαδημαϊκές μονάδες

Στη χωροταξική συνιστώσα, που θα σημάνει μετακινήσεις πολλών «αδύναμων» σχολών προς σχολές ελκυστικότερες, σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους.

Στη Διοικητική, όπου ολόκληρα ΑΕΙ θα ενσωματωθούν σε άλλα με παρόμοια θεματική κατεύθυνση.

Στο κόκκινο 150 σχολές

Ο ανασχεδιασμός της Ανώτατης Εκπαίδευσης, που είναι προ των πυλών, θα περικόψει δραστικά το πλήθος των ΑΕΙ και των ΤΕΙ.

Σήμερα λειτουργούν 24 ΑΕΙ σε 36 διαφορετικές πόλεις και 16 ΤΕΙ σε 40 πόλεις και κωμοπόλεις. Συνολικά υπάρχουν περισσότερα από 590 τμήματα. Από το 1999 έως το 2009 ιδρύθηκαν περίπου 100 νέα Τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ, λόγω της χρηματοδότησης από την ΕΕ. Πολλά εξ αυτών δεν έχουν σαφές γνωστικό αντικείμενο.

Από τα πανεπιστήμια, όσα βρίσκονται σε Αττική, Πάτρα, Iωάννινα, Κέρκυρα και Χανιά λειτουργούν σε μία πόλη, ενώ τα υπόλοιπα απλώνονται σε δύο έως έξι πόλεις.

Η αποτίμηση του χώρου της ανώτατης εκπαίδευσης που έγινε από το Υπουργείο Παιδείας κατέδειξε αλληλοεπικαλύψεις επιστημονικών αντικειμένων και κατακερματισμό που ξεπερνά το 60% των σχολών.

Προβλέψεις

Αναλόγως με τις τελικές αποφάσεις για το κλείσιμο ή τη συγχώνευση σχολών, θα υπάρξει αντίστοιχη πρόβλεψη και για τον αριθμό των ήδη φοιτούντων σε υπό κατάργηση πανεπιστήμια και τμήματα.

Αλλωστε η κατάργηση ή η συγχώνευση των ΑΕΙ δεν θα σημάνει αυτόματα και τη διακοπή των σπουδών των φοιτητών.

Η μεταφορά τους σε ομοειδή επιστημονικά αντικείμενα, των πανεπιστημίων υποδοχής, είναι ένας τρόπος να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Γεγονός είναι όμως ότι ανάμεσα στα ακαδημαϊκά ή κοινωνικά κριτήρια τα οποία θα αναζητήσει η ομάδα εργασίας της ΑΔΙΠ και του υπ. Παιδείας θα είναι και ο αριθμός των φοιτητών-σπουδαστών στα υπό λουκέτο ιδρύματα.

Οσον αφορά τα δεκάδες ΤΕΙ που αναμένεται να...κοπούν οριστικά από το χάρτη, αυτά είναι ήδη απαξιωμένα από τους σπουδαστές τους, εδώ και χρόνια.

Οι περισσότερες σχολές δεν έλκουν καθόλου υποψηφίους ή έλκουν κάποιους ως τρίτη και τέταρτη επιλογή τους. Μοιραία ο τυφώνας των αλλαγών θα συμπαρασύρει και τον αριθμό των εισακτέων, που θα μειωθεί δραστικά, από το επόμενο κιόλας έτος, για να φθάσει σε ποσοστά παρόμοια με τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ.

Βόμβα από την παραδοχή Ρουμελιώτη: "Το ΔΝΤ γνώριζε ότι το πρόγραμμα θα αποτύχει" - Οργιάζουν οι φωνές για νέο κούρεμα..

- Ρήγμα εντός της τρόικας με το ΔΝΤ να ζητά χαλάρωση των μέτρων και του ελληνικού προγράμματος
- Αντιδρά η Γερμανία που ζητά ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες και μέτρα
- Το ΔΝΤ σε έγγραφό του επιτίθεται κατά της ΕΚΤ που δεν δέχθηκε κούρεμα των ελληνικών ομολόγων
- Τα ξένα μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για κούρεμα ακόμα και για Ιταλία και Ισπανία

Αναλυτές και οικονομικοί παράγοντες συνεχίζουν να προβάλλουν σε αμερικανικά ΜΜΕ τα σενάρια περί ελληνικής χρεοκοπίας, τονίζοντας ότι ξεκίνησαν από τη Γερμανία. Επίσης, γίνεται λόγος για το ενδεχόμενο νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Την ίδια στιγμή, ενισχύονται οι απόψεις ότι η τρόικα υποτίμησε τις αρνητικές συνέπειες του δανειακού προγράμματος, ενώ ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, αποκαλύπτει ότι «γνωρίζαμε από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί».

Αυτή η παραδοχή προκαλεί τεράστια ερωτήματα αλλά και οργή στους έλληνες πολίτες, καθώς αποδεικνύεται περίτρανα πως η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πειραματόζωο για το ΔΝΤ και τους ευρωπαίους εταίρους. Γιατί αυτή η παροχή δεν έρχεται από οποιαδήποτε χείλη, αλλά από εκείνα του πρώην εκπροσώπου της χώρας μας στο ΔΝΤ.

Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ότι διαφαίνονται διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαίων για τον τρόπο αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης, ενώ προβάλλεται και η θέση ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ θα πρέπει να εξετάσουν τις προτάσεις της κυβέρνησης συνεργασίας του Αντώνη Σαμαρά για τη μείωση του ελλείμματος, υιοθετώντας μια χαλάρωση του προγράμματος διάσωσης ή και επιμήκυνσής του.

Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», σε ανταπόκριση - ανάλυση από την Αθήνα, αναφέρονται στην επιδείνωση της ελληνικής κρίσης, επαναφέροντας τα σενάρια χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ, καταγράφοντας τις δυσκολίες στην εφαρμογή ενός «μη ρεαλιστικού» και «μη βιώσιμου», κατά πολλούς, προγράμματος διάσωσης, όπως και το ρήγμα που εμφανίζεται εντός της Τρόικας, με το ΔΝΤ να ζητά τη χαλάρωση του προγράμματος έναντι της πιο σκληρής στάσης των Ευρωπαίων και κυρίως της Γερμανίας, όπως τονίζεται.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η διαφοροποίηση εντός της τρόικας επιτείνει την αβεβαιότητα στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη, ενισχύοντας το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας. Οι πιστωτές της Ελλάδας δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να της παράσχουν περαιτέρω βοήθεια εάν δεν επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος, σημειώνεται χαρακτηριστικά, την ώρα που πολλοί αναλυτές συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν ότι οι στόχοι αυτοί δεν υπήρξαν ποτέ εφικτοί και ότι η εφαρμογή των μέτρων θα εμβαθύνει ακόμη περισσότερο την ύφεση. Η νεοϋορκέζικη εφημερίδα προβάλλει την άποψη του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, αντιπροέδρου της Τράπεζας Πειραιώς και πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, ο οποίος υποστηρίζει ότι «γνωρίζαμε από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί, καθώς δεν υπήρξε πουθενά ένα επιτυχές παράδειγμα, λόγω και του γεγονότος της συμμετοχής της Ελλάδας στο ευρώ, που δεν της επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματός της για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας».

Ο κ. Ρουμελιώτης, όπως και πολλοί άλλοι -σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα- αναγνωρίζει επίσης ότι η τρόικα υποτίμησε τις αρνητικές συνέπειες του προγράμματος για την ελληνική οικονομία, καθώς η μεγάλη ύφεση δεν οφείλεται στη μη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων από την Ελλάδα, όπως υποστηρίζει η τρόικα, αλλά στις μεγάλες περικοπές δαπανών που συνέβαλαν στην υφεσιακή περιδίνηση, πλήττοντας δραστικά την εσωτερική ζήτηση.

Η «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» κάνει αναφορά σε υπηρεσιακό έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που αξιολογεί τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Στο έγγραφο επικρίνεται η απόφαση της ΕΚΤ να μην δεχθεί απώλειες στο ελληνικό χρέος, που κατέχει, θέτοντας εμπόδια για τα σχέδια διάσωσης και άλλων χωρών. Στο τεχνικού χαρακτήρα σημείωμα, που κοινοποιήθηκε στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ επισημαίνει ότι η προσπάθεια της ΕΚΤ να μειώσει το κόστος δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας θα μπορούσε να αποδειχθεί μάταιη, λόγω της άρνησής της να δεχθεί απώλειες στο ελληνικό χρέος, που κατέχει.

Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, το σημείωμα του ΔΝΤ τάσσεται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που κατέχει η ΕΚΤ, μολονότι δεν το δηλώνει ξεκάθαρα.

Αποδεχόμενη τη διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, η ΕΚΤ θα στήριζε την προσπάθεια της Ελλάδας να επαναφέρει σε σωστή τροχιά το πρόγραμμα διάσωσης.

Το υπηρεσιακό έγγραφο του ΔΝΤ, που αποτελεί μέρος μιας σειράς εκθέσεων που δημοσιοποιήθηκαν για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, υποστηρίζει ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα μπορούσε να καταστήσει πολύ πιο αποτελεσματικό το όποιο πρόγραμμα της ΕΚΤ για τη μείωση του κόστους δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας, όπως επισημαίνεται.

Ο οικονομολόγος του Ινστιτούτου Brookings στην Ουάσιγκτον και πρώην εκπρόσωπος της Ιταλίας στο διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ, Ντομένικο Λομπάρντι, δήλωσε στην εφημερίδα ότι «στην ουσία, το πολιτικό μήνυμα του σημειώματος είναι ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης θα πρέπει να δεχθούν "κούρεμα" στο ελληνικό χρέος που κατέχουν, όπως και στο χρέος της όποιας άλλης χώρας της Ευρωζώνης που θα υποστεί αναδιάρθρωση του χρέους της». Ο κ. Λομπάρντι υποστήριξε επίσης ότι, σύμφωνα με το σημείωμα του ΔΝΤ, χωρίς την αναδιάρθρωση του χρέους, που κατέχει η ΕΚΤ, δεν μπορεί να καταστεί βιώσιμο το πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων.

Στο ίδιο δημοσίευμα υπογραμμίζεται ότι το ΔΝΤ διαφωνεί με αυτήν την ερμηνεία. Σύμφωνα με εκπρόσωπό του ΔΝΤ, «το συγκεκριμένο σημείωμα αποτελεί μια τεχνική ανάλυση για τις ενδεχόμενες συνέπειες του προγράμματος αγοράς τίτλων από τη δευτερογενή αγορά της ΕΚΤ και δεν αφορά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους».

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Μπλούμπεργκ», με κύριο άρθρο του, επισημαίνει την ανάγκη περαιτέρω ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας, με αφορμή το νέο κύμα δηλώσεων και σεναρίων περί χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ, προβάλλοντας παράλληλα την ανάγκη υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, ενώ επισημαίνονται οι περιπτώσεις όπου υπάρχουν περιθώρια για αναθεώρηση του ελληνικού προγράμματος διάσωσης.

Το νέο κύμα κινδυνολογίας, όπως σημειώνεται, ξεκίνησε από το άρθρο του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» και τις δηλώσεις του Γερμανού αντικαγκελαρίου Φίλιπ Ρέσλερ, λίγο πριν την άφιξη της τρόικας στην Αθήνα, όπου οι συνομιλίες αναμένεται να επικεντρωθούν στις δημοσιονομικές περικοπές για τη μείωση του ελλείμματος κατά 5,5% του ΑΕΠ, ώστε να δοθεί το πράσινο φως για την εκταμίευση της επόμενης δόσης της βοήθειας. Επίσης, θα διερευνηθούν οι τρόποι για την επίτευξη υφιστάμενων στόχων λόγω της καθυστέρησης που σημειώθηκε από την πολύμηνη πολιτική αστάθεια.

Όπως τονίζεται, παρά την πολιτική αστάθεια, υπήρξε πρόοδος σε διάφορα σημεία του προγράμματος, καθώς μετά την υιοθέτηση των σχετικών νομοσχεδίων το κόστος εργασίας στην Ελλάδα έχει μειωθεί σήμερα κατά 22%, ενώ το έλλειμμα μειώθηκε κατά 6% σε σχέση με το 2009. «Από κάθε άποψη πρόκειται για μια τεράστια προσαρμογή» σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι το έλλειμμα στο 9,1% παραμένει υψηλό και θα πρέπει τώρα η ΕΕ και το ΔΝΤ να εξετάσουν τις προτάσεις της κυβέρνησης συνεργασίας του Αντώνη Σαμαρά για τη μείωσή του, υιοθετώντας μια χαλάρωση του προγράμματος διάσωσης ή και επιμήκυνσής του, καθώς στην αντίθετη περίπτωση θα εξωθήσουν την χώρα εκτός ευρώ.

Μεταξύ άλλων, το κύριο άρθρο του «Μπλούμπεργκ» κρίνει εύλογες ορισμένες από τις προτάσεις του κ. Σαμαρά, όπως τις τμηματικές καταβολές των φορολογικών υποχρεώσεων των πολιτών, καθώς ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές τους. Κρίνει επίσης δικαιολογημένη την πρόταση για μείωση του ΦΠΑ στις υπηρεσίες εστίασης και στα αγροτικά προϊόντα, ώστε να στηριχθεί ο τουρισμός και η αγροτική οικονομία. Η κυβέρνηση, ωστόσο, όπως υποστηρίζεται, θα πρέπει πρώτα να φέρει στη Βουλή το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, καθώς η φοροδιαφυγή παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας.

Τέλος, το περιοδικό «FORBES» υποστηρίζει ότι, παρά τις αλλεπάλληλες Συνόδους Κορυφής στην ΕΕ, τα προβλήματα της ευρωζώνης παραμένουν άλυτα, με την Ελλάδα να υποχωρεί από το προσκήνιο, όπου εμφανίζονται πλέον, ως κύριες πηγές ανησυχίας η Ισπανία και Ιταλία.

Λιγότερο από έναν μήνα μετά την 19η Σύνοδο, είναι φανερό ότι η υλοποίηση των αποφάσεων, που πάρθηκαν, είναι μη ρεαλιστικές. Από οικονομικής άποψης, οι Σύνοδοι δεν απέτρεψαν την πορεία της ύφεσης ούτε άλλαξαν τις εκτεταμένες ανισορροπίες στον ανταγωνισμό στο εσωτερικό της Ευρωζώνης.

Παγκόσμιος συναγερμός για κοινωνικές αναταραχές στην Ελλάδα..

Σε 91% οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν δει τα εισοδήματά τους να μειώνονται, ένα 7% εκτιμά πως βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο και μόλις ένα 3% υποστηρίζει πως έχει ενισχυθεί.

Τα συμπεράσματα της έρευνας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων παρουσίασε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε το μεσημέρι στα γραφεία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος ΓΣΕΕ , η γενική γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας, Σάραν Μπάροου.

Η κ. Μπάροου συναντήθηκε πρόσφατα με τη διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρτ, ενώ κατά την παραμονή της στην Αθήνα συνομίλησε και με τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση.

Κατά τις συναντήσεις της η κ. Μπάροου ζήτησε την αποκατάσταση του βασικού μισθού στην Ελλάδα, στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου "ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια", όπως είπε.

Ζήτησε, επίσης, να γίνονται σεβαστές οι αποφάσεις των κοινωνικών εταίρων και να αποκατασταθούν οι οργανισμοί κοινωνικής πολιτικής, όπως οι οργανισμοί Εργατικής Εστίας και Κατοικίας που καταργήθηκαν με το δεύτερο μνημόνιο.

Τόσο η ίδια όσο και κλιμάκιο της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας πραγματοποίησαν την Κυριακή και τη Δευτέρα διαδοχικές συναντήσεις με συνδικάτα και εργαζόμενους σε επιχειρήσεις, στο πλαίσιο της καταγραφής εκ μέρους της οργάνωσης των παραβιάσεων των εργασιακών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των καταστρατηγήσεων της εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.

Η γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας χαρακτήρισε την κατάσταση στην Ελλάδα "ζοφερή" και πρόσθεσε, ότι κατά τις συναντήσεις της με τους Έλληνες εργαζομένους, είδε "ανθρώπους τρομαγμένους, ανθρώπους που φοβούνται να κάνουν παιδιά, γιατί δεν γνωρίζουν αν μπορούν να τα εξασφαλίσουν". "Έτσι, όμως, καταστρέφεται ο ιστός αυτής της ωραίας χώρας" τόνισε.

"Όταν ένα έθνος χάνει την ελπίδα του, τότε αρχίζει η κλονίζεται η πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς και η κοινωνική αναταραχή είναι περισσότερο πιθανή", είπε η κ. Μπάροου.

Επίσης παρατήρησε πως:

"Δεν έχουν αντιληφθεί (οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ και της ΕΕ) το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής αναταραχής γιατί το μόνο που έχουν μελετήσει έως τώρα είναι οι αριθμοί", τόνισε.

"Οι αριθμοί εκφράζουν μια εικόνα, αλλά είναι φανερό ότι οι ορθόδοξες πολιτικές που έχουν εφαρμοσθεί ως τώρα δεν λειτουργούν" και πρόσθεσε ότι "όταν το 50% των νέων στην Ελλάδα είναι άνεργοι και το 65% αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας, τότε το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να ξανασκεφτούν τις συμβουλές τους".

Η παγκόσμια έρευνα του κλιμακίου, γίνεται επιλεκτικά σε χώρες, όπου καταγράφονται βαρύτατες παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων.

Σε ανακοίνωσή της η ΓΣΕΕ κάνει γνωστό πως η Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας θα προχωρήσει την Τρίτη σε παρέμβαση προς το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θέτοντας μεταξύ άλλων δυο βασικά αιτήματα:

"Να αναζητηθούν για την Ελλάδα εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές που θα ενισχύουν την ανάπτυξη και κατ΄ επέκταση την απασχόληση και την πραγματική οικονομία.

Να ακούσει η τρόικα τους κοινωνικούς εταίρους και να σεβαστεί την όποια συμφωνία τους για τους κατώτατους μισθούς και τις κοινωνικές παροχές των εργαζομένων, οι οποίες εκμηδενίστηκαν μετά την αδικαιολόγητη κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Εστίας και Κατοικίας οι οποίοι χρηματοδοτούνταν αποκλειστικά από τις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών".

Les Echos: Τα τρία βασικά λάθη των Ευρωπαίων προς την Ελλάδα..

Με τον τίτλο "Τρία ευρωπαϊκά λάθη" η οικονομική Les Echos, φιλοξενεί άρθρο γνώμης, ομάδας τραπεζιτών και οικονομολόγων που υπογράφουν ως "Διογένης".

Με το άρθρο υπογραμμίζονται τα λάθη των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα, και εκτιμάται ότι η έξοδος της χώρας από το ευρώ παραμένει ως μια βασική πιθανότητα, ενώ οι αποταμιεύσεις των Ελλήνων που είναι απαραίτητες για την επανεκκίνηση της οικονομίας "θα έχουν φύγει για αλλού".

Εισαγωγικά γίνεται αναφορά στο PSI, με την επισήμανση ότι οδήγησε την Ευρώπη σε πρωτόγνωρες και μη ελέγξιμες καταστάσεις, αφού η περίπτωση της Ελλάδας δεν ήταν συγκρίσιμη με την πρότερη εμπειρία της Αργεντινής, η οποία είχε κλειστό τραπεζικό σύστημα.

Εξηγούν ότι με το ευρώ, τα ευρωπαϊκά κράτη δημιούργησαν ένα ανοικτό σύστημα με ελεύθερη διακίνηση του χρήματος. Έτσι οι ελληνικές τράπεζες μπορούν χωρίς πρόβλημα να μεταφέρουν τα χρήματα των πελατών τους στις αγγλοσαξονικές τράπεζες, για παράδειγμα, στις οποίες δεν είναι δυνατόν να απαγορευθεί η συναλλαγματική τους μετατροπή σε λίρες ή δολάρια.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η "απεθνικοποίηση" των ελληνικών αποταμιεύσεων, αφού με το να ανήκουν στην ΕΕ δεν είναι δυνατόν να τεθεί σε λειτουργία έλεγχος των εμβασμάτων ειδικά για τους Έλληνες.

Εάν συνεχίσουμε με την ίδια λογική, λέει η ομάδα "Διογένης", πριν προλάβουμε να κάνουμε οτιδήποτε, το μόνο που θα έχει απομείνει στην Ευρώπη θα είναι τα χρέη της Ελλάδας και της Ισπανίας. Τα χρήματα θα έχουν φύγει για αλλού, τη στιγμή μάλιστα που είναι απαραίτητα για την επανεκκίνηση των οικονομιών.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν κάνει λάθη, τουλάχιστον τρεις φορές:

- Πρώτο λάθος η παραβίαση του σύμφωνου αλληλεγγύης, με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες είπαν ψέματα.

- Δεύτερο, η λήψη κάθε φορά μέτρων, ανεπαρκών και υψηλού κόστους, που προκάλεσαν τη δυσφορία του λαού, χωρίς να δώσουν λύσεις.

- Τρίτο, η ολιγωρία και οι χρονικές καθυστερήσεις που επέτρεψαν στους πλούσιους Έλληνες, αλλά και στους Ισπανούς τελικά, να πάρουν τα μέτρα τους ώστε να μεταφέρουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό.

Συνεχίζοντας με αυτή τη λογική, δεν απομένουν παρά δύο επιλογές για τους Ευρωπαίους σε σχέση με την Ελλάδα: ή να μην κάνουν τίποτα, ή ν’ αποφασίσουν την έξοδό της από το ευρώ.

Σε αυτήν την περίπτωση, εκτιμά η ομάδα "Διογένης", οι μεγάλοι νικητές θα είναι το δολάριο και η αμερικάνικη οικονομία που έχει τόσο ανάγκη από ρευστότητα για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της.

Μαζί της κερδισμένες θα βγουν και οι αγγλοσαξονικές τράπεζες, που στο μεταξύ θα έχουν εισπράξει τις προμήθειες τους.

Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο σκληρός ανταγωνισμός, η νίκη ανήκει σε αυτούς που αποδεικνύουν την ικανότητά τους να κινηθούν, να αποφασίσουν και να δράσουν απέναντι σε μια Ευρώπη πετρωμένη στον εγωισμό και στις διαιρέσεις της, καταλήγει το άρθρο.

Άκη μίλα......

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος θα καθίσει στο εδώλιο με τα δόντια της ανάκρισης στο λαιμό του. Πέρα από τα στοιχεία που έχει αποκαλύψει η ανάκριση, η κατάθεση του εξαδέρφου Ζήγρα ρίχνει περισσότερο φως σε σκιές που, ούτως ή άλλως, είχαν ένα σαφές περίγραμμα. Ασφαλώς ουδείς μπορεί να προδικάσει την κρίση της Δικαιοσύνης, όμως όλοι στο ίδιο αποτέλεσμα θα στοιχηματίζαμε τα λεφτά μας.

Αυτή τη στιγμή ο Άκης αγωνίζεται για την επιβίωση του. Προσπαθεί να περισώσει τα απομεινάρια της ζωής του. Και είναι τόσο βαριά η μομφή στην άσπρη κεφαλή του, ώστε η λήθη θα ήταν η μοναδική του καταφυγή μπροστά στην κρίση των ανθρώπων και της ιστορίας. Εκτός και αν διαπράξει το υπερβατικό, αν αποφασίσει να βαδίσει προς το φως. Αν ο Άκης αποφασίσει να διηγηθεί την ιστορία της μεταπολίτευσης όπως την έζησε αυτός, τότε ο χρόνος θα του προσφέρει γενναιόδωρη ανταμοιβή αναγνωρίζοντας την προσφορά προς την πατρίδα.

Προσπαθώ να φανταστώ μια μακρά απολογία του Άκη. Όρθιος σε ένα δικαστήριο, μέσα στο μαύρο του κουστούμι, ανοίγοντας φακέλους και επιδεικνύοντας χαρτιά. Τον ακούω να διηγείται περιστατικά, να μας παρασύρει σε σκοτεινούς διαδρόμους για να δούμε πρωταγωνιστές της μεταπολίτευσης όπως δεν τους έχουμε φανταστεί ποτέ. Να βρεθούμε δίπλα τους την ώρα που κλείνουν δουλειές, που μοιράζουν μίζες και ρημάζουν τον τόπο.

Αν ο Άκης πει την ιστορία όπως την έζησε θα προσφέρει ανεκτίμητη υπηρεσία στον τόπο. Όχι επειδή θα υποδείξει πιθανούς συνενόχους, αλλά επειδή θα τραβήξει την κουρτίνα, θα γδύσει το τέρας, θα αποκαλύψει την αλήθεια. Θα είναι βίαιο αλλά και λυτρωτικό συνάμα. Και αν ο Μιχάλης Χριστοφοράκος στεκόταν παραστάτης θα λουζόμασταν όλοι στο φως.

Ο Άκης δεν έχει τίποτα να χάσει. Απολύτως τίποτα. Έχει να κερδίσει μία εξαιρετική σχέση με την ιστορία. Θα γίνει ο άνθρωπος που έβαλε το μάρμαρο στο μνήμα της μεταπολίτευσης. Και στο προεδρικό μέγαρο δεν θα γιορτάζουμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Θα τιμούμε τη μέρα που μίλησε ο Άκης

Οι κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης..

Έχω την απόλυτη αίσθηση, ότι ο πολιτισμός μπήκε σ’ ένα μονόδρομο, που αφήνει ανικανοποίητους τους πολίτες.  Έχω ταυτόχρονα την απόλυτη βεβαιότητα, ότι ο πολίτης σπρώχνεται σε μια εξέγερση, που όμοιά της δεν έχει προβλέψει η ανθρωπότητα. Ακόμα και τα ασήμαντα(ασήμαντα;) ζώα όταν τα ποδοπατούν, στρέφονται εναντίον εκείνων που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.  Η βιωσιμότητα και η αξιοπρέπεια ενός ζώου, εξαρτάται από την ετοιμότητα και το ένστικτό του για εξέγερση! Όλες οι ομάδες διεκδίκησης έχουν κατανοήσει ότι, αν θέλουν να πετύχουν κάτι καλύτερο, το πετυχαίνουν κάνοντας φασαρία. Το άγχος του χρέους και του καθολικού εγχειρήματος αντιμετώπισής του, αποπροσανατολίζει τους καθοδηγητές, από μια τόσο ζοφερή αλήθεια: Η μόνη διέξοδος ενός καταπιεσμένου πολίτη που ζει σ’ έναν ανελεύθερο κόσμο, είναι να γίνει απόλυτα ελεύθερος!  Ο καταπιεσμένος πολίτης, συναισθανόμενος την ύπαρξή του σ’ ένα τέτοιο κόσμο, χωρίς προοπτικές, ή θα φύγει, ή θα επαναστατήσει. Η ίδια του η ύπαρξη τον καθιστά επαναστάτη. Τα οικονομικά αδιέξοδα και οι παγκοσμιοποιημένες πρακτικές δημιούργησαν ένα νέο τύπο ανθρώπου: «του οργισμένου πολίτη».  Δεν είναι μόνο ο νέος που κρύβει την οργισμένη του μορφή με τη κουκούλα της απροσωπίας, ή ο απελπισμένος εργάτης που απολύθηκε ξαφνικά μετά από είκοσι χρόνια εργασίας. Είναι ο καθημερινός άνθρωπος που δεν αντέχει άλλο την συνεχόμενη «κάθοδο» χωρίς πάτο.  Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που βαριέται να σου πει καλημέρα (τον απασχολεί περισσότερο η αφραγκία του…).  Είναι το παιδί σας, που μετράει την αγάπη σας, με τα πόσα του δίνετε (που να τα βρείτε…). Είναι ο πελάτης, που ξεπέρασε τις ντροπές του και αγοράζει απροκάλυπτα από τα Κινέζικα (άλλωστε γράφουν made in Italy…).  Είναι ο έμπορος, ο οποίος βαρέθηκε να στέκεται ακουμπισμένος στη είσοδο του καταστήματός του (τι να κάνει τόσες ώρες μέσα;). Είναι ο εκπαιδευτικός, ο οποίος δεν έχει επιχειρήματα, για να δώσει ελπίδα και προοπτική στο μαθητή του (αφού ο ίδιος έχασε τη δική του…). Είναι ο ένστολος, ο οποίος θεωρεί αδικία την απώλεια των κεκτημένων του και ακόμα μεγαλύτερη να στρέφεται εναντίον εκείνων που αδικούνται (τα ίδια του τα παιδιά…). Είναι ο απελπισμένος άνεργος (τι έχει να χάσει άλλωστε…).  Είναι ο καταδικασμένος άστεγος, που βλέπει την μοναδικότητά του να γίνεται μεγάλη κοινωνική ομάδα (δεν χωράνε όλοι στο ίδιο παγκάκι…). Είσαι εσύ ο εξασφαλισμένος, που μαραζώνεις να βλέπεις αυτή την εξαθλίωση της αξιοπρέπειας γύρω σου.  Όλα για τα λεφτά! Δεν υπάρχει τίποτα χωρίς αυτά. Δεν γίνεται τίποτα χωρίς αυτά. Το χρήμα κυβερνά, το χρήμα δυναστεύει. Καλός άνθρωπος σήμερα είναι αυτός που έχει! Είναι θλιβερό να προσπερνά η κοινωνία έναν πνευματικό άνθρωπο, σαν να είναι αόρατος και να σταματάμε θαυμασμό μπροστά σε αυτόν του έχει και κατέχει. Όλοι αναζητούν μια θέση κι ό,τι να είναι. Ποιοι τίτλοι σπουδών, περγαμηνές και μεταπτυχιακά;  Μια θέση στην απασχόληση, είναι ο στόχος του σύγχρονου πολίτη, χωρίς κινδύνους, χωρίς αποθέματα εμπορευσίμων, χωρίς ρίσκο, χωρίς το άγχος των ακάλυπτων επιταγών.  Δεν υπάρχει καμία οικονομική πράξη, κανένα οικονομικό μέτρο, χωρίς κοινωνικό αντίκτυπο. Τα πάντα κινούνται παράλληλα και ταυτόχρονα.  Η απελπισία, πριν μερικά χρόνια, έσπρωξε τους εξαθλιωμένους λαούς, να φύγουν με ένα ζευγάρι παπούτσια, από τις χώρες τους, στις νέες πατρίδες της επαγγελίας. Όλοι αναπόφευκτα συνωστίσθηκαν στις μεγάλες πόλεις, της απροσωπίας και των ευκαιριών.  Κάθε βράδυ το κέντρο των πόλεων γεμίζει απελπισμένους: Μετανάστες, πρεζόνια, πόρνες, περιπλανώμενους της ανύπαρκτης ευτυχίας. Τώρα οι κάτοικοι των χωρών, των ευκαιριών (κυρίως οι νέοι) αναζητούν πρακτικότερη εφαρμογή της ξένης γλώσσας, που διδάχτηκαν στα ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια, από την χρήση της, με ένα δίσκο σερβιρίσματος στο χέρι.  Αναζητούν νέες πατρίδες, εκεί όπου η παραγωγή των προϊόντων τους εξάγεται στις αγορές των δικών τους χωρών. Εκεί, όπου η εργασία δεν πληρώνεται με 500 ευρώ, (που δεν φτάνουν), αλλά με περισσότερα (τα οποία πάλι δεν φτάνουν…).  Oι κοινωνικές συνέπειες της κρίσης εμφανίστηκαν στους δρόμους και τα σπίτια των θλιμμένων πολιτών. Οι μαχαιριές στο στήθος του ογδοντάχρονου, στις Σέρρες, από δύο ανήλικα κορίτσια, μόλις δεκατεσσάρων και δεκαέξι ετών και μάλιστα σε μια κλειστή κοινωνία, είναι μαχαιριές στην καρδιά της κοινωνίας.  Ανήλικα κορίτσια «εκδίδονται» για λίγα ευρώ, όχι από οικογένειες απελπισμένων αλλοδαπών (τι διαφορά θα είχε άλλωστε), αλλά από δικές μας οικογένειες, που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν το χαρτζιλίκι των παιδιών τους.  Οι κλοπές αποτελούν καθημερινό πονοκέφαλο στις διωκτικές αρχές. Η αστυνομία δεν προλαβαίνει να τις αντιμετωπίσει και περιορίζεται στη απλή καταγραφή των συμβάντων, των φοβισμένων πολιτών, που στέκονται στη σειρά για να καταγγείλουν το πάθημά τους.  Οι ουσίες εξάρτησης σε λίγο θα πωλούνται στα σούπερ – μάρκετ. Οι απελπισμένοι νέοι, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική, πνίγουν την οργή τους, στη φυγή από την θλιβερή πραγματικότητα, με παραισθησιογόνα και σκληρά ναρκωτικά.  Η έλλειψη ρευστότητας, καθιέρωσε νέα ήθη συναλλαγών. Η αφερεγγυότητα, η καχυποψία και η ιδιοτελής επιτηδειότητα, είναι τα νέα πρακτικά επαγγελματικά εργαλεία.  Από τις εμπορικές πράξεις απουσιάζουν οι υγιείς κανόνες που διέπουν τις εμπορικές σχέσεις. Η επιταγή, είναι η προσωρινή υποσχετική, χωρίς αντίκρισμα. Η πώληση «επί πιστώσει», επαγγελματική αυτοκτονία. Συρρικνώνε\ται η αγορά. Περιορίζεται η ρευστότητα. Μειώνεται η ζήτηση. Πέφτει ο τζίρος. Προκύπτουν ζημίες. Έπεται ανεργία. Ο κύκλος συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση και το πρόβλημα διογκώνεται.  Η ελληνική οικογένεια περιορίζει την κατανάλωση, την διασκέδαση, τις διακοπές, ακόμα και την τεκνοποίηση… Ο τύπος της μονογαμικής οικογένειας, τείνει να καθιερωθεί, ως το σύγχρονο μοντέλο δυνατότητας συμβίωσης, με πολλαπλές δημογραφικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.  Κλονίστηκε ο θεσμός της οικογένειας. Όσο υπάρχει ευημερία όλα βαίνουν καλώς. Όταν χαθεί η ρευστότητα του νοικοκυριού, την οικογενειακή γαλήνη, διαδέχεται η γκρίνια και ο καταλογισμός ευθυνών. Τα διαζύγια καταγράφουν ένα πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ.  Ο δημόσιος λόγος, της πολιτικής και της δημοσιογραφίας περιστρέφεται γύρω από θέματα σκανδάλων, αδιαφάνειας και ταξικής σύγκρουσης συμφερόντων. Αυτή η θεματολογία μονοπωλεί την ενημέρωση και επιτείνει το πρόβλημα της ανασφάλειας της καθημερινότητας μας.  Το χρηματιστήριο προεξοφλεί εξελίξεις. Όσο αξίζει μια ανυπόστατη φημολογία, δεν αξίζουν τα πραγματικά μεγέθη των εταιριών και της οικονομίας. «Άσχετοι» μπροστά στις οθόνες, με ατυχείς δηλώ-σεις, σπέρνουν τον πανικό στις αγορές. Διαφοροποιείται η ύλη σπουδών όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Περνάμε από τις ανθρωποκεντρικές σπουδές, σε αυτές με περισσότερο τεχνολογική και πρακτική κατεύθυνση. Τα σχολεία, κυρίως στις τελευταίες τάξεις, έχουν μετατραπεί σε εξεταστικά κέντρα πανελληνίων εξετάσεων.  Κανείς μαθητής μετά τις πανελλήνιες, δεν ανοίγει βιβλίο, για τις σχολικές εξετάσεις. Μια διαδικασία, η οποία έχει μετατραπεί σε ξεκάθαρη αγγαρεία από διδάσκοντες και διδασκόμενους. Το κοινωνικό αδιέξοδο έριξε το μαύρο πέπλο του στις ψυχές των πολιτών.  Μια πορεία στο σκοτάδι, χωρίς αισιοδοξία. Τα όνειρα των νέων παγιδεύτηκαν μπροστά στην οθόνη και το τηλεχειριστήριο. Η ανία της αδράνειας, τους καθήλωσε στον ανέξοδο καναπέ και στον οικονομικό φραπέ των Ιnternet καφέ. Σκοτώνουν την ώρα τους. Σκοτώνουν τη ζωή τους! «Δεν την παλεύουν. Δεν την αντέχουν άλλο…».  Στα συνθήματά τους στους τοίχους εκφράζουν την καταδίκη τους, να ζουν ίσα –ίσα, για να αναπνέουν και όχι για να δημιουργούν. Γράφουν στους τοίχους και μιλά η ψυχή τους: «Άλλη μια μέρα, ωραία μέρα και ο ήλιος καίει σαν πούστης…» «Βαράω πρέζες».Οι γονείς παρακολουθούν, απλά παρακολουθούν… χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν. Κάθε συμβουλή, κάθε εγχείρημα παρηγοριάς, είναι εχθρική πράξη.  Βλέπουν τα αμούστακα παιδιά τους, να βγάζουν γένια, να γίνονται άντρες, να γκριζάρουν και να είναι ακόμα μέσα στα πόδια τους. Όταν παντρεύονται (Αν παντρεύονται) οι κόρες τους, το μεσημέρι στρώνουν τραπέζι για δύο και αργότερα για τρεις και στη συνέχεια για περισσότερους…(πόσο θα αντέχει η αξιοπρέπεια της σύνταξης;).  Μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων, με ένα βιογραφικό στο χέρι και σπουδές με μεταπτυχιακά, χωρίς φυσικά καταγεγραμμένη εμπειρία, αναζητά μια θέση στην παραγωγή. Μια θέση ό,τι να είναι!  Αρχίζουν οι συμβιβασμοί… Τι κοινωνικός λειτουργός, τι υπάλληλος υποδοχής (έρχεται και σε επαφή με κόσμο..). Τι μαθηματικός, τι ταμίας εισπράξεων οφειλομένων απαιτήσεων (παίζει την αριθμητική στα δάκτυλα….).  Τι πτυχιούχος Διεθνών σπουδών, τι σερβιτόρος σε εποχιακό εστιατόριο (άλλωστε απαιτούνται ξένες γλώσσες…). Τι πτυχιούχος στελεχών επιχειρήσεων, τι υπάλληλος σε Σούπερ – Μάρκετ (Στέλεχος επιχείρησης είναι κι αυτό..).  Συμβίβασε η νέα γενιά τα πνευματικά της όνειρα, στην πρόχειρη εξασφάλιση του βιοπορισμού, (που δυστυχώς γίνεται στη συνέχεια μόνιμη).Ο νέος διαμαρτύρεται: «Μου κάψατε τα όνειρά μου, θα κάψω τη ζωή σας! Θα τα κάψω όλα! Μου σβήσατε την ελπίδα, θα γκρεμίσω ό,τι χτίσατε! Θα τα γκρεμίσω όλα».  Ποιος τον ακούει; Ο απογοητευμένος νέος δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Δεν έχει να χάσει τίποτα. Πόσα χρόνια μπορεί να περιμένει; Δεν του δίνουμε την δυνατότητα να δοκιμαστεί στις ευθύνες. Δεν του δίνουμε την δυνατότητα να πάρει ευθύνες! Δεν αναλαμβάνει ευθύνες! Δεν παντρεύεται, δεν κάνει οικογένεια.  Πιθανότατα δεν θα αποκτήσει παιδιά. Σε λίγα χρόνια η πατρίδα μας θα είναι χώρα γερόντων. Ποιοι θα εργαστούν μελλοντικά για να στηρίξουν την σημερινή παραγωγική γενιά που θα συνταξιοδοτηθεί; Θα καταρρεύσει το ασφαλιστικό σύστημα! Όσο κι αν θεωρούν τους νέους φευγάτους και ανεύθυνους, που σοκάρουν όταν λένε «και γαμώ» αντί για «σούπερ», που λένε «τη γκανά» αντί «την κάνω» (φεύγω), που λένε «μαλέφα» έναν μεγαλόσχημο πολιτικό, εννοώντας τον «γκράντε μαλάκα» (μεγάλο μαλάκα), αυτοί είναι το μέλλον της κοινωνίας μας.  Η συσσωρευμένη αντίδραση στο ταπεινωτικό βόλεμα των γονιών τους και τον επικείμενο δικό τους συμβιβασμό, τους «φρικάρει» και αντιδρούν. Δεν υπάρχουν λόγια γονιών, για να έρθουν κοντά στη λογική, που προσεγγίζει η δική τους οπτική.  «Γιατί να σπουδάσω, να περάσω τη μισή μου ζωή, δίνοντας εξετάσεις, για να αποκτήσω μη χρήσιμη γνώση και να καταλήξω με μια φθαρμένη κάρτα ανεργίας στη κολότζεπη;»  Παρόλα αυτά, ελπίδα του αύριο είναι οι νέοι! Θυμηθείτε πολίτες του κόσμου: Στο άμεσο μέλλον Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΟΣΚΑΨΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΤΟΥ ΒΑΡΟΣ.  Ο εφησυχασμός δεν είναι αρετή. Μερικές φορές η ιστορία χρειάζεται λίγο σπρώξιμο. Φιλήσυχος πολίτης δεν είναι αυτός που κλείνεται στο σπίτι του, αφήνοντας τα κοινωνικά προβλήματα να τα λύσουν οι άλλοι…Υπεύθυνος πολίτης είναι, ο ενεργά συμμέτοχος, αυτός που δίνει τη προσωπική του μάχη για την επίλυσή τους. Τις εξεγέρσεις οι νέοι δεν τις εννοούν, όπως οι άλλοι τις επετείους. Δεν τις γιορτάζουν, ΤΙΣ ΖΟΥΝ!  Είναι πολλά, που τους υποχρεώσαμε να μαζέψουν μέσα τους. Γρήγορα η φωτιά θα ανάψει και θα είναι αργά. Όλοι ευθυνόμαστε για την οικονομική κρίση, που σήμερα ροκανίζει τα θεμέλια της κοινωνίας. Ο επαγγελματίας που απέκρυψε εισοδήματα, ο έμπορος που δεν εξέδωσε αποδείξεις, ο υπάλληλος που είχε αδήλωτη διπλή απασχόληση, ο δάσκαλος ο οποίος έκανε παράνομα φροντιστήρια, ο πατέρας που έστελνε το παιδί του.  Το διαβρωμένο σύστημα, που επέτρεψε την παραπαιδεία, την παραοικονομία, την παρανομία. Η παρατεταμένη ανασφάλεια, οδήγησε στην αποδοχή του προσωρινού που έγινε μόνιμο.  Οι νέοι απογοητευμένοι και σιωπηλοί σκέπτονται : «They have the dream…ας το υλοποιήσουν….» Ρομαντικοί ταγοί του τόπου γρηγορείτε …εφαρμόστε πολιτικές διεξόδου. Αλλάξτε επειγόντως το αναχρονιστικό σύστημα παιδείας.  Μειώστε την άχρηστη γνώση, αλλάξτε τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δώστε προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης. Μην διώχνετε τα παιδιά μας στο εξωτερικό, μαζί με τις οικονομίες μιας ζωής.  Φτιάξτε το σύστημα Υγείας, να εμπνέει εμπιστοσύνη. Μην στέλνετε τον ασθενή για εγχείρηση στο εξωτερικό, μαζί με το τελευταίο χρηματικό απόθεμα των νοικοκυριών.  Δώστε αναπτυξιακές προοπτικές στις επιχειρήσεις και τους επενδυτές. Μην απογοητεύετε τους ενδιαφερόμενους με την δική σας αφερεγγυότητα. Για να απαιτείτε φορολογική συνείδηση, οφείλετε να την διδάξετε με τη συμπεριφορά σας και την ηθική σας.  Ποιος θα ακολουθήσει τα μέτρα που παίρνετε, όταν εσείς οι ίδιοι τα καταστρατηγείτε; Η οργή του λαού που συνεχώς αδικείται, πρέπει να γνωρίζετε, ότι είναι η κινητήρια δύναμη για την αλλαγή, είναι το δομικό υλικό για το καινούργιο, είναι το λυτρωτικό συναίσθημα των καταπιεσμένων.  Η αποκάλυψη της αλήθειας που επιχειρείτε, λάβετε υπ’ όψιν, ότι ναι μεν θα απελευθερώσει τους πολίτες, αλλά συνάμα θα τους εξοργίσει.  «Φοβού την οργή του υπομονετικού λαού».Οι κοινωνικές συνέπειες της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης θα έχουν ένταση και διάρκεια. Το κίνημα των συνδικάτων, των εργαζόμενων και των επαγγελματιών παίρνει καθολικές διαστάσεις, γιατί τα μέτρα είναι καθολικά (και καλό και κακό…).  Όταν οι κυβερνώντες, κυβερνούν χωρίς αρχές, όταν οι συναλλαγές γίνονται χωρίς ηθική, όταν η γνώση διδάσκεται χωρίς χαραχτήρα, όταν οι θυσίες γίνονται χωρίς προοπτική, είναι βέβαιο ότι, η βία είναι πολύ κοντά. Η αδράνεια κυβερνώντων και κυβερνωμένων δεν καταλαγιάζει την οργή, την επιτείνει. Η οργή θα αναζητήσει εκτόνωση …