Με αμερικανοκίνητη Χούντα συνταγματαρχών…τι θα συνέβαινε στην χώρα μας το 2010;

Καταρχήν οι συνταγματάρχες θα κυνηγούσαν του Ν. Γκρουεφσκι στα πέρατα της γης «για να τα βρούμε» με κάθε κόστος και «γρήγορα-γρήγορα» καθώς θα είχαν εντολές από τους πάτρωνες μας ότι «οπωσδήποτε πρέπει να μπουν στον ΝΑΤΟ και στην ΕΕ”. Θα έκαναν χοντρικά μια συνάντηση /μήνα με ελληνική πρωτοβουλία οπού θα τον παρακαλούσαν γονατιστοί να μην ζητήσει την Θεσσαλονίκη αλλά μονό το όνομα.

Θα είχαν αφήσει την Κύπρο στην μοίρα της δηλώνοντας ότι «οι δυο κοινότητες πρέπει να τα βρουν μόνες τους».

Θα είχαν πειστεί να πετάμε άοπλοι στο Αιγαίο για να μην προκαλούμαι τους τούρκους.

Θα είχαν ακυρώσει τους αγωγούς με την Ρωσία.

Θα είχαν φέρει το ΔΝΤ και θα λειτουργήσει ως πυριτιδαποθήκη στα θεμέλια του ΕΥΡΩ και ως προγεφύρωμα για να επεκταθεί το ΔΝΤ στην Κύπρο και σε άλλες χώρες.

Θα δήλωναν ότι στην επίθεση των Ισραηλινών στο νηοπομπή για την Γάζα χρησιμοποιήθηκε «αδικαιολόγητη Βία»

Θα έβρισκαν έναν εξωτερικό εχθρό (ίσως κερδοσκόποι) και έναν εσωτερικό (ίσως Δημόσιοι Υπάλληλοι, ίσως συνταξιούχοι, γενια των 700 ευρώ, χήρες και ορφανά ) για να τρομάζουν τον κόσμο.

Στο τέλος θα υπόγραφαν κάποιο Μνημόνιο μαζί με την ακροδεξία και την Ντόρα Μπακογιάννη Μητσοτάκη τον ΣΕΒ και άλλους.

Στην Ευρωπη δεν θα ασχολιόντουσαν πλέον μαζί μας.

Θα έδερναν κόσμο και κοσμάκη στου δρόμους που θα αντιδρούσε στο να δώσει οικειοθελώς τα λεφτά του στο ΔΝΤ.

Θα πλάκωναν συνταξιούχους για στο δρόμο γιατί ζουν πάρα πολύ και τρώνε τα λεφτά των Αμερικανών μέσω του ΔΝΤ.

Οι δημοκρατικές δυνάμεις θα αντιδρούσαν μα θα τους συκοφαντούσαν μέσα από τα ΜΜΕ. Το ΚΚΕ θα το έβγαζαν παράνομο για ότι και να κάνει.

Θα απαξίωναν κάθε τι Ελληνικό κάθε παλιό πολιτικό κάθε τι έκτος γραμμής. Ακόμη και την Ελληνική γλώσσα δεν θα την χρησιμοποιούσαν στην διεθνή κοινότητα.

θα απειλούσαν με διαγραφές προγραφές και κυρώσεις όσους στέκονταν απέναντι τους στην υπολειτουργούσα Βουλή

Θα λειτουργούσαν με Διατάγματα.

Θα παραιτιόνταν «από κάθε δικαίωμα που απορρέει από την εθνική κυριαρχία της χώρας» για μολις 110 δις ευρώ.

Θα φόρτωναν τους Έλληνες με ένοχες και θα έβαζαν την Ελλάδα σε μονόδρομο ή με την ορολογία της εποχής του 1974 “σε γύψο”.

Θα έκλειναν ίσως blogs και άλλους ενοχλητικούς

Και πρέπει να σημειωθεί ότι: «οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα η καταστάσεις είναι συμπτωματική» .

Όλα αυτά τα φοβερά θα γίνονταν μόνο εάν είχαμε Χούντα και τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα δεν έχουμε γιατι όπως είναι γνωστό έχουμε τον ΓΑΠ…

μα ως γνωστό στο τέλος πάντα η Δημοκρατία θα νικήσει..

«Η Ελλάδα για πρώτη φορά από το 1820 είναι πραγματικά μόνη της..»

Εξαιρετικά δυσοίωνες οι προβλέψεις του διασημότερου κέντρου στρατηγικών μελετών του κόσμου "Statfor Global Intelligence" για την Ελλάδα.

Σε σχετική 10σέλιδη έκθεση που εκδόθηκε σήμερα, ξεκινάει μια αναδρομή απ΄την αρχαία ελληνική Ιστορία και φτάνει στο σήμερα προβλέποντας περιορισμό της γεωστρατηγικής σημασίας της χώρας,απομάκρυνση των "προστάτιδων δυνάμεων", τριετή αναταραχή με έξαρση της κοινωνικής βίας για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως "η Ελλάδα για πρώτη φορά μετά το 1820 είναι πραγματικά μόνη της"...

Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή αποσύνδεση από της μεγάλες(σ.σ. προστάτιδες δυνάμεις βλέπε Αμερική), πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη είναι μερικές από τις εκτιμήσεις -πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την Ελλάδα των «ειδικών» του stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας.

"...Συνεχίζοντας, οι αναλυτές εξηγούν «ότι η Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων και την υπαρκτή απειλή για το Αιγαίο- δεν είχε εναλλακτική παρά να χρεωθεί, ύστερα από την απώλεια του ενδιαφέροντος από τους δυτικούς προστάτες εταίρους», για να συμπληρώσουν ότι «Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί ούτε να ονειρεύεται ότι θα μπορέσει να επιτύχει τον 5ο γεωπολιτικό της στόχο, την κυριαρχία της δηλαδή στην ανατολική μεσόγειο..."

Στα θετικά της έκθεσης πάντως οι πολλές και σαφείς αναφορές στην ελληνικότητα της Μακεδονίας.Δείτε παρακάτω ολόκληρη τη 10σέλιδη έκθεση.

Ακολουθεί ολόκληρη η έκθεση του Statfor:

The Geopolitics of Greece: A Sea at Heart

Editor’s Note: This is the 12th in a series of STRATFOR monographs on the geopolitics of countries influential in world affairs.Throughout the history of Greece, its geography has been both a blessing and a curse, a blessing because it allowed Greece to dominate the “known Western world” for a good portion of Europe’s ancient history due to a combination of sea access and rugged topography. In the ancient era, these were perfect conditions for a maritime city-state culture oriented toward commerce and one that was difficult to dislodge by more powerful land-based opponents. This geography incubated the West’s first advanced civilization (Athens) and produced its first empire (ancient Macedon).

However, Greek geography is also a curse because it is isolated on the very tip of the rugged and practically impassable Balkan Peninsula, forcing it to rely on the Mediterranean Sea for trade and communication. None of the Greek cities had much of a hinterland. These small coastal enclaves were easily defendable, but they were not easily unified, nor could they become large or rich due to a dearth of local resources. This has been a key disadvantage for Greece, which has had to vie with more powerful civilizations throughout its history, particularly those based on the Sea of Marmara in the east and the Po, Tiber and Arno valleys of the Apennine Peninsula to the west.Peninsula at the Edge of Europe

Greece is located in southeastern Europe on the southernmost portion of the Balkan Peninsula, an extremely mountainous peninsula extending south from the fertile Pannonian plain. The Greek mainland culminates in what was once the Peloponnesian Peninsula and is now a similarly rugged island separated by the man-made Corinth Canal. Greek mountains are characterized by steep cliffs, deep gorges and jagged peaks. The average terrain altitude of Greece is twice that of Germany and comparable to the Alpine country of Slovenia. The Greek coastline is also very mountainous with many cliffs rising right out of the sea.

Greece is easily recognizable on a map by its multitude of islands, about 6,000 in total. Hence, Greece consists of not only the peninsular mainland but almost all of the Aegean Sea, which is bounded by the Dodecanese Islands (of which Rhodes is the largest) in the east, off the coast of Anatolia, and Crete in the south. Greece also includes the Ionian Islands (of which Corfu is the largest) in the west and thousands of islands in the middle of the Aegean. The combination of islands and rugged peninsular coastline gives Greece the 10th longest coastline in the world, longer than those of Italy, the United Kingdom and Mexico.

Mountainous barriers in the north and the northeast mean that the Greek peninsula is largely insulated from mainland Europe. Throughout its history, Greece has parlayed its natural borders and jagged terrain into a defensive advantage. Invasion forces that managed to make a landing on one of the few Greek plains were immediately met by high-rising cliffs hugging the coastline and well-entrenched Greek defenders blocking the path forward. The famous battle of Thermopylae is the best example, when a force of 300 Spartans and another 1,000 or so Greeks challenged a Persian force numbering in the hundreds of thousands. The Ottomans fared better than the Persians in that they actually managed to conquer Greece, but they ruled little of Greece’s vast mountainous interior, where roving bands of Greek brigands — called khlepts — blocked key mountain passes and ravines and entered Greek lore as heroes. To this day, its rugged topography gives Greece a regionalized character that makes effective, centralized control practically impossible. Everything from delivering mail to collecting taxes — the latter being a key factor in Greece’s ongoing debt crisis — becomes a challenge.

With rugged terrain come defensive benefits, but also two geographic handicaps. First, Greece is largely devoid of any land-based transport routes to mainland Europe. The only two links between Greece and Europe are the Axios and Strimonas rivers, both which drain into the Aegean in Greek Macedonia. The Axios (also called the Vardar River) is key because it connects to the Morava River in Central Serbia and thus forms an Axios-Morava-Danube transportation corridor. While no part of the river is actually navigable, one can travel up the Balkan Peninsula on valley roads. The Strimonas takes one from Greek Macedonia to Sofia, Bulgaria’s capital, and from there via the Iskar River through the Balkan Mountains to the Danubian plain of present-day Romania. Neither of these valleys is an ideal transportation route, however, since each forces the Greeks to depend on their Balkan neighbors to the north for links to Europe, historically an unenviable position for Greece.

The second handicap for Greece is that its high mountains and jagged coastline leave very little room for fertile valleys and plains, which are necessary for supporting large population centers. Greece has many rivers and streams that are formed in its mountains, but because of the extreme slope of most hills, most of these waterways create narrow valleys, gorges or ravines in the interior of the peninsula. This terrain is conducive to sheep- and goat-herding but not to large-scale agriculture.

This does not mean that there is no room for crops to grow. Indeed, rivers meeting the Aegean and Ionian seas carve short valleys that open to the coast where the sea breeze creates excellent conditions for agriculture. The problem is that, other than in Thessaly and Greek Macedonia, most of these valleys are limited in area. This explains to an extent why Greece, throughout its history, has retained a regionalized character, with each river estuary providing sufficient food production for literally one city-state and with jagged mountain peaks greatly complicating overland communication among these population centers. The only place where this is not the case is in Greek Macedonia — the location of present-day Thessaloniki — where a relatively large agricultural area provided for the West’s first true empire, led by Alexander the Great.

Lack of large areas of arable land combined with poor overland transportation also complicate capital formation. Each river valley can supply its one regional center with food and sufficient capital for one trading port, but this only reinforces Greece’s regionalized mentality. From the perspective of each region, there is no reason why it should supply the little capital it generates to a central government when it could just as well use that capital to develop a naval capability of its own, crucial for bringing in food via the Aegean. This creates a situation where the whole suffers from a lack of coordination and capital generation while substantial resources are spent on dozens of independent maritimeregions, a situation best illustrated by ancient Greek city-states, most of which had independent navies. Considering that developing a competent navy is one of the costliest of state endeavors, one can imagine how such a regionalized approach to naval development constrained an already capital-poor Greece.

The lack of capital generation is therefore the most serious implication of Greek geography. Situated as far from global flows of capital as any European country that considers itself part of the West, Greece finds itself surrounded by sheltered ports, most of which are protected by mountains and cliffs that drop off into the sea. This affords Greece little room for population growth, and contributes to its inability to produce much domestic capital. This, combined with the regionalized approach to political authority encouraged by mountainous geography, has made Greece a country that has been inefficiently distributing what little capital it has had for millennia.

Countries that have low capital growth and considerable infrastructural costs usually tend to develop a very uneven distribution of wealth. The reason is simple: Those who have access to capital get to build and control vital infrastructure and thereby make the decisions both in public and working life. In countries that have to import capital, this becomes even more pronounced, since those who control industries and businesses that bring in foreign cash have more control than those who control fixed infrastructure, which can always be nationalized (industries and businesses can move elsewhere if threatened with nationalization). When such uneven distribution of wealth is entrenched in a society, a serious labor-capital (or, in the European context, a left-right) split emerges. This is why Greece is politically similar to Latin American countries, which face the same infrastructural and capital problems, right down to periods of military rule and an ongoing and vicious labor-capital split.

Greek Core: The Aegean

Despite the limitations on its capital generation, Greece has no alternative but to create an expensive defensive capability that allows it to control the Aegean Sea. Put simply, the core of Greece is neither the breadbaskets of Thessaly and Greek Macedonia, nor the Athens-Piraeus metropolitan area, where around half of the population lives. The core of Greece is the Aegean Sea — the actual water, not the coastland — which allows these three critical areas of Greece to be connected for trade, defense and communication. Control of the Aegean also gives Greece the additional benefit of influencing trade between the Black Sea and the Mediterranean. Without control of the Aegean, there simply is no Greece.

To control the Aegean and Cretan seas, Greece has to control two key islands in its archipelago, Rhodes and Crete, as well as the Dodecanese archipelago. With those islands under its control, the Aegean and Cretan seas truly become Greek “lakes.” The other island of importance to Athens is Corfu, which gives Greece an anchor in the Otranto Strait and thus an awareness of threats emerging from the Adriatic.

Anything beyond the main Aegean islands and Corfu is not within the scope of Greece’s basic national security interests and can only be gained by the projection of power. In this strategic context, Cyprus becomes important as a way to distract and flank Turkey and break its communications with the Levant and Egypt, traditional spheres of Istanbul’s (and later Ankara’s) influence. Sicily is also within the range of Greek power projection, and at the height of Greece’s power in ancient times, Sicily was frequently colonized by Greek powers. Controlling Sicily gives Greece the key gateway into the western Mediterranean and brackets off the entire eastern half of the Mediterranean for itself. But neither is essential, and projecting Greek power toward either Sicily or Cyprus in the modern day is extremely taxing, although Greece has attempted it with Cyprus, an attempt that led to a near disastrous military confrontation with neighboring Turkey.

The cost of controlling just the Aegean Sea and its multitude of islands cannot be overstated. Aside from the monumental expense of maintaining a navy, Greece has the additional problem of having to compete with Turkey, which is still considered an existential threat for Greece.

In the modern context, this has also underscored the importance of air superiority over the Aegean. The Greek air force prides itself on maintaining a large and advanced fleet of front-line combat aircraft well in excess of the country’s economic means, and many observers believe that their fighter pilots are among the best and most experienced in Europe — and beyond (they regularly tangle with Turkish pilots over the Aegean).

But maintaining, owning and training a superior air force means that Greece was spending more than 6 percent of its gross domestic product (GDP) on defense, twice what other European countries were spending, just prior to the onset of the current financial crisis (it has since pledged to reduce it significantly, to below 3 percent). With no indigenous capital generation of its own, Greece has been forced to import capital from abroad to maintain such an advanced military. This is in addition to a generous social welfare system and considerable infrastructural needs created by its rugged geography. The result is the ongoing debt crisis that is threatening not only to collapse Greece but also to take the rest of the eurozone with it. The Greek budget deficit reached 13.6 percent of GDP in 2009, and government debt is approaching 150 percent of GDP.

Greece has not always been a fiscal mess. It has, in fact, been everything from a global superpower to a moderately wealthy European state to a political and economic backwater. To understand how this isolated, capital-poor country has devolved, we need to look beyond physical geography and contemplate the political geography of the region in which Greece has found itself throughout history.

From Ancient Superpower…

Ancient Greece gave the Western world its first culture and philosophy. It also gave birth to the study of geopolitics with Thucydides’ History of the Peloponnesian War, which is considered to be a seminal work on international relations. It is an injustice to give the ancient Greek period a quick overview, since it deserves a geopolitical monograph of its own, but a brief look provides a relevant glimpse at how geography played a role in turning Greek city-states into a superpower. The political geography of the period was vastly different from that of the present day. The Mediterranean Sea was the center of the world, one in which a handful of Greek city-states clutching the coast of the Aegean Sea could launch “colonial” expeditions across the Mediterranean. The rugged geography also afforded these city-states a terrain that favored defense and allowed them to defeat more powerful opponents.

Nonetheless, the ancient Greek period is the last time that Greece had some semblance of political independence. It therefore offers insights into how Greek geography has crafted Greek strategy.

From this ancient period, we note that control of the Aegean was of paramount importance, as it still is today. The Greeks — faced with nearly impassible terrain on the Peloponnesian Peninsula — were forced to become excellent mariners. Securing the Aegean was also crucial in repelling two major Persian invasions in antiquity, and each major land battle had its contemporary naval battle to sever Persian supply lines. Once the existential Persian threat was eliminated, Athens, the most powerful of the Greek city-states, launched an attempt to expand itself into an empire. This included establishing control of key Aegean islands. That imperial extension essentially ended with a long, drawn-out campaign to occupy and hold Sicily, which would have formed the basis of control of the entire eastern Mediterranean, and to wrestle Cyprus from Persian control.

While the Athenians may have understood the geopolitics of the Mediterranean well, they did not have advanced bureaucratic and communications technology that makes running a country much easier in the modern age or the population with which to prosecute their plans. Athenian expeditions to Cyprus and Egypt were repulsed while Sicily became Athens’ endgame, causing dissent in the coalition of city-states that eventually brought about the end of Athenian power. This example only serves to illustrate how difficult it was to maintain control of mainland Greece. Athens settled for a loose confederation of city-states, which was not a sufficient basis of control on which to establish an empire.

Bitter rivalries among the various Peloponnesian city-states created a power vacuum in the 4th century B.C. that was quickly filled by the Kingdom of Macedon. Despite its reputation as the most “backward” of the Greek regions — in terms of culture, system of government, philosophy and arts — Macedon had something that the city-states did not: the ample agricultural land of the Axios and Strimonas river valleys — ample, at least, compared to the Peloponnesian Peninsula. Whereas Athens and other city-states depended on seaborne trade to obtain grain from regions beyond the Turkish straits and the Black Sea, Macedon had domestic agriculture. It also had an absolute authoritarian system of government that allowed it to launch the first truly Greek-dominant foray into global power projection under Alexander the Great.

This effort, however, could not be sustained. Ultimately, the estuary of Axios did not provide the necessary agricultural base to counter the rise of Rome, which was able to draw not only on the Tiber and Arno river valleys but also, in time, the large Po river valley. Rome first extended itself into the Greek domain by capturing the island of Corfu — illustrating the island’s importance as a point of invasion from the west — which had already fallen out of Greek hands in the 3rd century B.C. With Corfu secured, Rome had nothing standing between it and the Greek mainland, and through military campaigns ultimately secured control over all of Greece by 86 B.C.

The fall of Greece to Rome essentially wiped Greece out of the annals of history as an independent entity for the next 2,000 years and destined mainland Greece and the Peloponnesian Peninsula to the backwater status it had under Byzantine and Ottoman rule (save for Thessaloniki, which remained a key port and trading city in the Ottoman Empire). While it may be tempting to include Byzantium in the discussion of Greek geopolitics, since its culture and language were essentially Greek, the Byzantine geography was much more approximate to that of the Ottoman Empire and later Turkey than that of Greece proper. The core of Byzantium was the Sea of Marmara, which Byzantium held onto against the encroaching Ottoman Turks until the mid-15th century.

In the story of the Ottoman conquest of the Balkans, the territory of modern Greece is essentially an afterthought. It was the Ottoman advance through the Maritsa River valley that destroyed Bulgarian and Serbian kingdoms in the 14th century, allowing the Ottomans to then concentrate on consolidating the remaining Byzantine territories and conquering Constantinople in the mid-15th century after a brief interregnum caused by Mongol invasions of Anatolia. Greece proper was not conquered as much as it was abruptly severed from the rest of the Balkans — and therefore Christian Europe — by the Ottoman power that thoroughly dominated all the land and sea surrounding it.

…To Vassal State

The ascent of the Ottoman Empire created a new political geography around Greece that made an independent and powerful Greece impossible. The Ottoman Empire was an impressive political entity that plugged up the Balkans by controlling the southern flanks of the Carpathians in present-day Romania and the central Balkan Mountains of present-day Serbia and Bulgaria. Greece, as part of the Ottoman Empire, was not vital for Ottoman defense or purse, although Greeks as people were valued as administrators and were assigned as such to various parts of the empire. Greece itself, however, had become an afterthought.

If we had to pinpoint the exact time and place where political geography in southeastern Europe changed, we could look at Sept. 11, 1683, at around 5 p.m. on the battlefields near Vienna. It was here that Polish King Jan Sobieski III led what was, at the time, the largest cavalry charge in history against the Ottoman forces besieging Vienna. The result was not just a symbolic defeat for Istanbul but also a failure to plug the Vienna gap that the Danube and Morava (the Slovak, not Serbian Morava) rivers create between the Alps and the Carpathians.

Holding the Vienna gap would have allowed the Ottomans to focus their military resources in defense of the empire at a geographical bottleneck — Vienna — freeing up resources to concentrate on developing the Balkan hinterland. The Pannonian plain, fertile and capital rich because of the Danube, would have added additional resources. The Ottoman Empire did not crumble immediately after its failure in Vienna, but its stranglehold on the Balkans slowly began to erode as two new powers — the Russian and Austro-Hungarian empires — rose to challenge it.

Without the Vienna gap secured, the Ottoman Empire was left without natural boundaries to the northwest. From Vienna down to the confluence of the Danube and Sava, where present-day Belgrade is located, the Pannonian plain is borderless save for rivers. The mountainous Balkans provide some protection but are equally difficult for the Ottomans to control without the time and resources to concentrate on assimilating the region. The loss of Vienna, therefore, exposed portions of the Balkan Peninsula to Western (and, crucially, Russian) influence and interests as well as Western notions of nationalism, which began circulating throughout the Continent with great force following the French Revolution.First to turn against the Ottomans was Serbia in the early 19th century. The Greek struggle followed closely afterward. While initial Greek gains against the Ottomans in the 1820s were impressive, the Ottomans unleashed their Egyptian forces on Greece in 1826. The Europeans were at first resistant to help Christian Greece because the precedent set by the nationalist rebellion was equally unwelcome in multiethnic Russia and Austro-Hungary or the imperial United Kingdom. Ultimately, the Europeans had a greater fear that one of the three would move in and profit from the dissolution of the Ottoman Empire and gain access to the eastern Mediterranean.

While Austro-Hungary and Russia had designs on the Balkans, more established European powers like the United Kingdom, France and (later in the 19th century) Germany wanted to limit any territorial gains by Vienna and St. Petersburg. This was vital for the United Kingdom, which did not want to allow the Russian Empire access to the Mediterranean.

Since the end of its war against the Ottomans in 1832, Greece has been geopolitically vital for the West. First it was vital for the British, as a bulwark against great-power encroachment on the crumbling Ottoman hold in the Balkans. The United Kingdom retained a presence — at various periods and in various capacities — in Corfu, Crete and Cyprus. To this day, the United Kingdom still has military installations in Cyprus that are considered sovereign territory under direct British rule.

Greece also became vital for the United States as part of the U.S. Soviet-containment strategy. To maintain influence in Greece, the United States intervened in the Greek Civil War (1946-1949), furnished the Greek merchant marine with ships after World War II, rushed Greece and Turkey into NATO in 1952 and continued to underwrite Greek defense outlays throughout the 20th century. Even a brief military junta in Greece, referred to as the “Rule of the Colonels” (1967-1974), did not affect Greek membership in NATO. Neither did Greece’s near-wars with fellow NATO member Turkey in 1964 (over Cyprus), in 1974 (over Cyprus again), in 1987 (over the Aegean Sea) and in 1996 (over an uninhabited island in the Aegean).

The United Kingdom and later the United States were willing to underwrite Greek defense expenditures and provide Greece with sufficient capital to be a viable independent state and enjoy a near-Western standard of living. In exchange, Greece offered the West a key location from which to plug Russian and later Soviet penetration into the Mediterranean basin.

Geopolitical Imperatives

Before we go into a discussion of the contemporary Greek predicament, we can summarize the story of Greek geography as told by history in a few strategic imperatives:

• Secure control of the Aegean to maintain defensive and communication lines with key mainland population centers.

• Establish control of Corfu, Crete and Rhodes to prevent invasions from the sea.

• Hold the Axios River valley and as far up the valley as possible for agricultural land and access to mainland Europe.

• Consolidate the hold on inland Greece by eliminating regional power centers and brigands, then collect taxes and concentrate capital in accordance with the needs of the state.

• Extend control to outer islands such as Cyprus and Sicily to dominate the eastern Mediterranean (this is an imperative that Greece has not accomplished since ancient times).

Greece Today

With the collapse of the Soviet threat at the end of the Cold War and the subsequent end of the Balkan wars with the 1999 NATO bombing of Serbia, the political geography of the region changed once again. This time the change was unfavorable for Athens. With the West largely uninterested in the affairs of the region, Greece lost its status as a strategic ally. And along with that status, Athens lost the political and economic support that allowed it to overcome its capital deficiencies.

This was evident to everyone but the Greeks. Countries rarely accept their geopolitical irrelevance lightly. Athens absolutely refused to. Instead it did everything it could to retain its membership in the first-world club, borrowing enormous sums of money to spend on the most sophisticated military equipment available and producing erroneous financial records to get into the eurozone. This is often lost amid the ongoing debt crisis, which is commonly described — mainly by the Western European press — as a result of Greek laziness, profligate spending habits and irresponsibility. But faced with a geography that engenders a capital- poor environment and an existential threat from Turkey that challenges its Aegean core, Greece had no alternative but to indebt itself after its Western patrons lost interest, and now even that option is in doubt. (Trying to keep up with its fellow EU states in terms of quality of life obviously played a role in Greece’s financial overextension, but this can also be placed in the context of keeping up with a modernizing Turkey next door.)

Today, Greece cannot even dream of achieving its fifth geopolitical imperative, dominating the eastern Mediterranean. Even its fourth imperative, the consolidation of inland Greece, is in question, as illustrated by Greece’s inability to collect taxes. Nearly 25 percent of the Greek economy is in the so-called “shadow” sector, by far the highest rate among the world’s developed countries.

Succeeding in maintaining control of the Aegean, Greece’s most important imperative, in the face of regional opposition is simply impossible without an outside patron. Going forward, the question for Greece is whether it will be able to accept its much-reduced geopolitical role. This, too, is out of its hands, depending as it does on the strategies that Turkey adopts. Turkey is a rising geopolitical power intent on spreading its influence in the Balkans, the Middle East and the Caucasus. The question is now whether Turkey will focus its intentions on the Aegean, or instead will be willing to make a deal with Greece in order to concentrate on other interests.

Ultimately, Greece needs to find a way to become useful again to one or more great powers — unlikely, unless a great-power conflict returns to the Balkans — or to sue for lasting peace with Turkey and begin learning how to live within its geopolitical means. Either way, the next three years will be defining ones in Greek history. The joint 110 billion-euro bailout package from the International Monetary Fund and European Union comes with severe austerity strings attached, which are likely to destabilize the country to a significant degree. Grafted onto Greece’s regionalized social geography, vicious left-right split and history of political and social violence, the IMF-EU measures will further weaken the central government and undermine its control. An eventual default is almost assured by the level of government debt, which will soon be above 150 percent of GDP.

It is only a question of when, not if, the Europeans pull the plug on Athens — which most likely will be at the first opportunity, when Greece does not present a systemic risk to the rest of Europe. At that point, without access to international capital or more bailout money, Greece could face a total collapse of political control and social violence not seen since the military junta of the 1970s. Greece, therefore, finds itself in very unfamiliar situation.

For the first time since the 1820s, it is truly alone.

The “lazy Greek workers” myth.

Since the crisis in Greece has hit the headlines there have appeared in the bourgeois media many stories about how Greece has too many civil servants, how the working week is very short, how people retire early on fat pensions, and so on, as if this were the cause of the crisis. Facts and figures, however, can be very stubborn things and they tell a completely different story.

During the last few months we have witnessed an unprecedented smear campaign against the Greek working class by the European media, in particular by the tabloid press, which is specifically aimed at working class people. This campaign is aimed at deceiving the European workers and its objective is clearly to prevent them from assuming an international action of solidarity towards the working class of Greece, which is being brutally attacked by both Greek and foreign capitalists.

The first myth being promoted in this campaign goes more or less like this: “these lazy Greek people, who constantly go on strike without any reason, then come running to the Europeans to finance their own laziness”.

Let us look at some facts. According to Eurostat, Greek workers work on average longer hours than the rest of Europeans. They work a 42-hour week, while the average working week in the 27 member states of the EU is 40.3 hours and within in the “Eurozone” it is 40 hours. So that is myth number one dispelled.

Again, according to Eurostat, Greece also has the most underpaid private sector employees compared to the rest of the “Eurozone”. In Greece, the average gross monthly wage, including social security and taxes, is 803 euros [about £700 or US$1063], while the lowest gross salary in, for example, Ireland is 1300 euros, in France 1250 euros and in the Netherlands 1400 euros. So myth number two doesn’t stand up to any serious analysis of the real figures.

Another idea being bandied about is that if it were not for the EU and the IMF stepping in and imposing strict measures, the Greeks would have happily continued to live on ever-increasing wages. However, according to the Labour Institution of the GSEE [the Greek general confederation of private sector unions], the austerity programmes already imposed by recent governments in Greece even before the current crisis had erupted had already cut the real average wage in the private sector to 1984 levels.

What about the age of retirement and pension levels? If we were to believe the media, Greeks live in a kind of workers’ paradise, where they can all retire early and nice big pensions. Again, facts and figures are stubborn things and they give a completely different picture. The average age of retirement in Greece is 61.4 years, a little higher than the European average of 61.1 years.

And what about these fat Greek pensions? According to the GSEE Labour Institution, the average pension in Greece is 750 euros per months [£650 pounds or US$990], while in Spain this figure reaches 950 euros, in Ireland 1700 euros, in Belgium 2800 euros and in the Netherlands 3200 euros. Moreover, this figure was calculated before the implementation of the new government measures, which increase the age of retirement from 65 to 70 years while at the same time cutting pensions by 30 to 50%.

Furthermore, according to the annual report of the joint GSEE-ADEDY trade union confederations on the economy and employment levels in 2009, of the current four and a half million labour force, more than a million work without any social security or other forms of legal protection. According to the report of the Commission for Social Security, established by the Greek Ministry of Labour, this figure reaches 30% of the overall workforce, while in the rest of the EU the percentage of workers in these conditions are only between 5 and 10% of the total.

And whose fault is that? Contributions are supposed to be calculated by those, who pay a part themselves and the remainder is paid by the workers out of their wages. But that would mean declaring the workers legally and paying taxes on the profits made. The bosses prefer to hire a sizeable number of workers illegally, in the “black economy”, and thus save on both taxes due to the state and contributions. If the bosses had paid all taxes due in recent years, and if they had paid what they are supposed to pay into social security funds, the situation would not be anywhere as bad as it is today. It is the Greek capitalists and the foreign investors who have profited from this situation. But who are they blaming? The Greek workers and poor, of course!

On top of all this, in Greece there is also the phenomenon of around 300,000 “false self-employed workers”. These are workers who have in reality been forced to set themselves up as self-employed. In reality they work for a boss who can freely assign the manner, the time, the place of work, and the working conditions and thus this form of working is essentially employment by a boss, but with the added advantage that he can sack them whenever he wants, as formally he is the workers’ “client”. Bosses prefer this method of employment because these workers are not treated legally as employees; they don’t have the same legal rights as the rest of the working class, such as monthly salaries, paid holidays, etc. Employers can fire them freely, even without any compensation. We must also add to the list the 200,000 “part-time” employees, most of whom work full-time but are being paid half-time.

In the smear campaign, there have been many reports concerning the supposedly “excessive” number of civil servants in Greece. According to reports of the ILO (International Labour Organization), civil servants in Greece represent 22.3% of the total workforce, while in France the percentage is 30%, in Sweden 34%, in the Netherlands 27%, in the UK 20% and finally, in Germany 14%. So we can see that Greece is actually below the average. The most important fact, however, that has to be borne in mind is that 300,000 of the public sector employees are working under temporary contracts, which means they have far lower wages and much fewer rights.

Instead of civil servants’ wages going up in recent years, we have seen the opposite phenomenon. As a result of the constant cuts carried out since 1990, according to an ADEDY report [the civil servants trade union confederation], the total real income of civil servants has fallen by 30%. During recent years, governments have preferred to grant “allowances” to civil servants instead of real wage increases. These allowances have neither been included in the annual pay rises nor are they taken into account when calculating pension levels upon retirement.

The propaganda also continues to attack the so-called “13th and 14th month’s salary”, in an attempt to create the impression that Greek workers enjoy higher wages than their European counterparts. In reality, these extra “salaries” are bonuses for Christmas (the 13th salary), Easter and allowances (14th salary), which were given separately as a method of fragmenting total annual income, in order to facilitate commercial and tourist growth during “peak periods” (i.e. holiday periods), in a country whose economy is based mainly on commerce and tourism. With the new recent measures taken by the government, civil servants and pensioners lose both of these salaries. What must also be noted is that all the wage levels, all the facts and figures about the Greek workers’ wages listed above include these extra “salaries”.

The myth of the “opulent” Greek workers is ultimately destroyed if we look at the massive increase in the cost of living in Greece. While the wages and salaries are among the lowest in the Eurozone, the prices of basic goods keep soaring. Let us take a look at a few examples. In Greece a packet of cereals costs on average 2.86 euros, while the same packet costs 1.89 euros in the UK (51% cheaper than in Greece) and in France 2.25 euros (27% cheaper). Greeks buy a toothbrush for 3.74 euros while in the UK the same toothbrush is sold for 2.46 euros (52% cheaper). A pack of soft drinks that costs 3.1 euros in Greece, costs 2.76 in Belgium, 2.3 in France and 2.68 in UK. The most prominent examples are a cup of coffee or tea: in Greece the average price is between 3 and 3.5 euros, more than twice the average in most European countries.

Of course, during the same period, there are some Greeks that could be accused of living in opulence, indeed at record levels, compared to both Europe and globally. But these are not to be found among the Greek working class. During the first half of the past decade Greek capitalists were constantly in the three top places in the league table of profitability globally, while Greek bankers even now are enjoying the highest rates of interest in Europe. This is not by chance. Their profits have been based on the fact that they had at their disposal a workforce that has been on some of the lowest wages in Europe. Added to that they had a sizeable section of this workforce employed in the “black economy”, where they were able to save huge sums on taxes and social security contributions.

The smear campaign of the press throughout Europe is thus based on nothing but lies. Real wages are far lower, the working week is longer than average, the age of retirement is higher than average, but one thing has indeed been higher: the profits made by the Greek and foreign capitalists in Greece.

This does not mean that workers in the rest of Europe are living that much better. What is being done to the Greek working class, tomorrow will be done to the Portuguese and the day after to the Italian, the Belgian, the British workers and so on. Already in Ireland we have seen what the capitalist are capable of. Greece provides merely a foretaste of what is coming very soon in the rest of Europe.

What the media is trying to do is to play off one against another. They are putting the blame for the present crisis of the euro on the Greek workers, using them as a scapegoat. This is all in preparation for the attacks they are preparing across the whole of Europe. Tomorrow, no doubt, we will hear about the lazy Portuguese, the lazy Italians. In Britain no doubt, the campaign about social security “scroungers”, i.e. unemployed workers, will be stepped up, and finally the day will come when the German capitalists will discover that German workers too are “scroungers”, that they have lived it up for too long and some “sacrifices” need to be made.

Τρομοκρατία και τρομοκράτες...

Ο τραγικός θάνατος του 51χρονου υπασπιστή του Χρυσοχοΐδη, αναπόφευκτα θα χρησιμεύσει ως κύριο θέμα αναφοράς όλου του τύπου και των καναλιών στον συγκεκριμένο κρίσιμο χρόνο που θα μπαίνουν στην προκρούστειο συνεδρίαση της Βουλής τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων για να στρέψει αλλού τον ενδιαφέρον των πολιτών.

Θα βρουν και άλλοθι όσοι εκ των βουλευτών διατηρούσαν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις για τις διατάξεις του νέου ανοσιουργήματος και χωρίς να ψάχνουν για δικαιολογίες θα στηρίξουν τον νόμο του ΔΝΤ και του Λοβέρδου.

Αντικειμενικά λοιπόν, το σημερινό τρομοκρατικό χτύπημα, φοβόμαστε ότι θα λειτουργήσει αντίθετα με τους σκοπούς που οι "επαναστάτες" ίσως απέβλεπαν.

Από κάποιους θα χαρακτηριστεί ως προβοκάτσια, ενάντια στα συμφέροντα του Ελληνικού λαού και ιδιαίτερα του εργατικού κινήματος.

Απορίας άξιον είναι πως στις μέρες που επιβάλλονται τα χειρότερα και σκληρότερα μέτρα ή τις μέρες που εκφράζεται ή αναμένεται να εκφραστεί σύσσωμη η λαϊκή αντίδραση και οργή, κάποια παρόμοια γεγονότα έρχονται για να επιχειρηθεί να ανατραπεί η δημιουργηθείσα δυναμική.

Και φυσικά στέλνουν στο θάνατο ανθρώπους που δεν ευθύνονται ούτε για τον κατήφορο της χώρας αλλά και ούτε για την βαρβαρότητα στην οποία οδηγεί η πολιτική και αποφάσης της "σοσιαλιστικής" κυβέρνησης.

Δεν θα πρέπει να μας πτοήσουν οι δημοσιγραφικές αναλύσεις και προτροπές που ενδεχομένος θα επιχειρήσουν να γεμίσουν και πάλι ενοχές το κίνημα και τους εργαζομένους.

Ανδρέας Παπανδρέου: Αθάνατος... (5 Φεβρουαρίου 1919 - 23 Ιουνίου 1996)

Η γέννηση:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 1919 στη Χίο. Ήταν γιος του "Γέρου της Δημοκρατίας", του Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέϊκο. Από μικρός κοινωνικοποιήθηκε σε ένα περιβάλλον βαθιά πνευματικό και πολιτικό. Μετά από ένα χρονικό διάστημα παραμονής στη Λέσβο, όπου ο Γεώργιος Παπανδρέου εκλεγόταν βουλευτής, το 1923 η οικογένεια Παπανδρέου επιστρέφει στην Αθήνα.

 

Η δράση:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μαθητής ακόμα συλλαμβάνεται για...πρώτη φορά το 1936, από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου για την αντιστασιακή του δράση. Επίσης συλλαμβάνεται και βασανίζεται από την Ασφάλεια το 1941 κατά το διάστημα της δικτατορίας του Μεταξά, τριτοετής τότε της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Μόλις αποφυλακίζεται και με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη του αναχωρεί για τις Η.Π.Α. όπου ακολουθεί πανεπιστημιακή σταδιοδρομία στα Οικονομικά και τη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. 

 

Η Αμερική:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έμεινε στην Αμερική για δύο δεκαετίες, όπου το 1943 έγινε υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το 1947 επίκουρος και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, του UCLA της Καλιφόρνια και άλλων Πανεπιστημίων. Το 1951 ο Ανδρέας Παπανδρέου παντρεύεται την Μαργαρίτα Τσαντ. Είναι ο δεύτερος γάμος του μετά από αυτόν που είχε συνάψει με την Χριστίνα Ρασιά. Από το γάμο του με την Μαργαρίτα αποκτά 4 παιδιά, τον Γιώργο, τη Σοφία, τον Νίκο και τον Ανδρίκο.

 

Η επιστροφή:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου επιστρέφει το 1959, για ένα χρόνο στην Ελλάδα με υποτροφίες από το Γκούγκενχάιμ και το Φουλμπράιτ για την μια ερευνητική αναπτυξιακή οικονομική αποστολή. Το 1961 διορίζεται - μετά από πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή - Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Γενικός Επιστημονικός Διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών, ενώ ταυτόχρονα διορίζεται Σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδας (1961-62).

Η πολιτική:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αρχίζει την πολιτική του σταδιοδρομία το 1962 και εκλέγεται Βουλευτής Αχαΐας του Κόμματος της Ένωσης Κέντρου, με αρχηγό τον πατέρα του Γεώργιο Παπανδρέου, στις εκλογές της 16.2.1964. Μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου, διορίζεται αρχικά Υπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης και τον ίδιο χρόνο, Αναπληρωτής Υπουργός Συντονισμού (1964-65).

Η Δικτατορία:

Τον Απρίλιο του 1967, συλλαμβάνεται από την χούντα, μπροστά στα μάτια του γιου του Γιώργου. Τον επόμενο χρόνο αποφυλακίζεται και φεύγει στο εξωτερικό, πρώτα στη Σουηδία και μετά στον Καναδά. Το 1968-69, είναι Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και από το 1969 μέχρι το 1974, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο.

Το Π.Α.Κ.:

Το 1968, ιδρύει το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (ΠΑΚ), του οποίου γίνεται αρχηγός και το οποίο αναπτύσσει σημαντική δράση μέχρι την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος, τον Ιούλιο του 1974. Μόλις αποκαθίσταται η Δημοκρατία στην Ελλάδα, επιστρέφει από την εξορία και ιδρύει, στις 3 Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του οποίου γίνεται Πρόεδρος.

Το Πασοκ.:

Στις πρώτες εκλογές μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, που διενεργούνται τον Νοέμβριο του 1974, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκπροσωπεί με λίγους Βουλευτές (15 έδρες, 13,5% των ψήφων). Στις επόμενες εκλογές (Νοέμβριος 1977), το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κάνει ένα σημαντικό άλμα, αφού διπλασιάζει τη δύναμη του (από 13,5% σε 25%) και γίνεται το πρώτο κόμμα της Αντιπολίτευσης, με 93 Βουλευτές και ο Πρόεδρος του, Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Η αλλαγή, η πρώτη Κυβέρνηση:

Στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981, κατά τις οποίες το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατεβαίνει με το σύνθημα της Αλλαγής, εκλέγεται πρώτο κόμμα με ποσοστό 48% και εκλέγει 173 Βουλευτές. Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ σχηματίζει Κυβέρνηση, η οποία ορκίζεται στις 21 Οκτωβρίου 1981. Στην Κυβέρνηση αυτή, ο Ανδρέας Παπανδρέου αναλαμβάνει, εκτός της θέσης του Πρωθυπουργού και το Υπουργείο της Εθνικής Άμυνας. Είναι η Κυβέρνηση αυτή που άλλαξε ριζικά όλη την σύγχρονη Ελλάδα. Το έργο της παρέμεινε ιστορικό.

Η δεύτερη κυβέρνηση:

Στις εκλογές του 1985 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκλέγεται και πάλι πρώτο κόμμα. Εκλέγει 161 Βουλευτές (45,2%). Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σχηματίζει Κυβέρνηση (προσωρινή) στις 5 Ιουνίου 1985 και στις 25 Ιουλίου 1985. Το 1988, ο Ανδρέας Παπανδρέου οδηγήθηκε εσπευσμένα, στο Νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου και υπεβλήθη σε εγχείρηση καρδιάς. Το 1988 παντρεύεται τη Δήμητρα Λιάνη. Στις εκλογές του 1989 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έρχεται δεύτερο κόμμα με ποσοστό 39,15% και 125 έδρες. Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση (Νοέμβριος 1989) το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έρχεται πάλι δεύτερο κόμμα με ποσοστό 40,67% και 128 έδρες. Στις εκλογές του 1990 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι και πάλι το δεύτερο κόμμα με ποσοστό 38,62% και 125 έδρες.

Η τρίτη κυβέρνηση:

Τον Οκτώβριο του 1993, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη κέρδισε τις εκλογές που ακολούθησαν με ποσοστό 46,82% και σχημάτισε την τρίτη του κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 1995 μεταφέρθηκε στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία τον οδήγησαν να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία τον Ιανουάριο του 1996. Μετά τη βελτίωση που παρουσίασε η κατάσταση της υγείας του βγήκε από το νοσοκομείο τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου παθαίνει ανακοπή της καρδιάς και σβήνει. Ο Ελληνισμός θρηνεί τον Μεγάλο Ηγέτη που άλλαξε την ροή της Ελληνικής Ιστορίας.

Οι επιδράσεις:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι η σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, με Ευρωπαϊκή και Διεθνή ακτινοβολία.

Οι απόψεις του οι ιδέες του και οι αξίες παραμένουν ακόμα επίκαιρες. Η επιβλητική του παρουσία και η ευγένειά του, ασκούσε μαγνητισμό στα πλήθη και ο λαός τον λάτρευε.

Ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον αναγνώριζαν.

"Ποία είναι η χαμένη γενιά της Ελλάδας;"

"Τελικά αυτό που ορισμένοι φοβούνταν γίνεται πραγματικότητα. Και είναι σκληρή, πολύ σκληρή. Οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες είναι, και επισήμως, η «χαμένη γενιά» της Ελλάδας. Θα είναι εκείνη που θα καταβάλει ολόκληρο (όποιος πει το αντίθετο θα είναι ψεύτης) το τίμημα για τις αμαρτίες του παρελθόντος. Θα είναι εκείνη που θα δει το επίπεδο ζωής της να καταβαραθρώνεται, τα εισοδήματά της να μειώνονται, την εργασιακή της ασφάλεια να εξαφανίζεται, την ψυχική της υγεία να απειλείται.

Η δημοσιοποίηση του Προεδρικού Διατάγματος για τις εργασιακές σχέσεις είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Το πρόβλημα δεν είναι θέμα διαδικασίας- αν και η προώθηση όλων των σχετικών ρυθμίσεων μέσω διαταγμάτων προκαλεί εντύπωση και πλήττει στην καρδιά του τον κοινοβουλευτισμό. Είναι θέμα ουσίας. Και συνιστά την πλήρη παράδοση της χώρας αλλά δυστυχώς και του πλέον σφριγηλού και παραγωγικού τμήματος του ελληνικού πληθυσμού στις διαταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Απαιτούνται στην Ελλάδα μεταρρυθμίσεις προς το καλύτερο; Καμία συζήτηση. Χρειάζονται φρέσκιες ιδέες; Οπωσδήποτε. Πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους του παρελθόντος και να κάνουμε τη χώρα μας πιο παραγωγική; Καμία αντίρρηση. Άλλο αυτό όμως και άλλο η κατεδάφιση του σπιτιού για να χτίσουμε άλλο από την αρχή. Η εξυπνάδα, ή «μαγκιά», αν θέλετε, είναι να χτίζεις και να βελτιώνεις το σπίτι, όχι να το γκρεμίζεις.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται απολύτως εγκλωβισμένη. Φυσικά υπάρχουν πάντοτε καλοθελητές, που θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο. Είναι οι ίδιοι που δεν διστάζουν να αποδίδουν τα πάντα στους κερδοσκόπους ή να χαρακτηρίζουν «καταστροφολόγους» όσους τολμούν την κριτική. Αποφεύγουν όμως να παραδεχθούν ότι όταν το ΠαΣοΚ ανήλθε στην εξουσία έμοιαζε να προσγειώθηκε στον πλανήτη Αρη. Δεν γνώριζε το μέγεθος του προβλήματος; Δεν ήθελε να γνωρίζει; Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Μετά το καλοκαίρι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Το αν θα γίνει ανασχηματισμός ή εκλογές, ελάχιστη σημασία θα έχει. Ηδη το κοινωνικό υπόστρωμα βράζει. Οποιος δεν το αντιλαμβάνεται κοιμάται όρθιος. Και η «χαμένη γενιά» δεν θα έχει τίποτα άλλο να χάσει πέραν των «αλυσίδων» της αξιοπρέπειάς της. Αισθάνεται την πίεση, αναζητεί διέξοδο και ελπίδα, αλλά δεν τη βλέπει πουθενά.

Οσοι μιλούν υπερηφάνως ότι δεν ενδιαφέρονται για αξιώματα και θητείες καλό είναι να μην το αγνοήσουν. Διότι η γενιά αυτή θα έπρεπε να είναι η βασική τους σύμμαχος, όχι το θύμα της πολιτικής τους."

Η παγίδα της ονομασίας “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΔΑΡΗ”!

Η εθνική πολιτική των κρατών έχει πέσει στο επίπεδο του γυφτοπάζαρου. Κάποιοι παίζουν με τους λαούς, υποτιμώντας τους σε βαθμό εγκληματικό. Το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνον της Ελλάδας και των Ελλήνων. Το πρόβλημα έχει φτάσει στο σημείο να είναι πλέον γενικό πρόβλημα του συνόλου των Βαλκανίων. Όλοι “εμπλέκονται” με τον ίδιο προσβλητικό και υποτιμητικό τρόπο. Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι και Αλβανοί έχουν “εμπλακεί” σε ένα παιχνίδι, το οποίο, ενώ τους αφορά άμεσα, δεν το “παίζουν” οι ίδιοι.

Το πρόβλημα μάλιστα μετά την “πρόταση” για τη “Μακεδονία του Βαρδάρη” στα πρότυπα της “Μακεδονίας του Πιρίν” φεύγει πλέον από το ελληνοσκοπιανό επίπεδο και μπαίνει και στη βουλγαρική επικράτεια. Με τη νέα προτεινόμενη ονομασία απειλούνται με “φωτιά” και τα υπόλοιπα Βαλκάνια και όχι μόνον η Ελλάδα. Με τη νέα ονομασία το πρόβλημα παύει να είναι ελληνοσκοπιανό και γίνεται ταυτόχρονα και σκοπιανοβουλγαρικό, εφόσον απειλεί και την ακεραιότητα της Βουλγαρίας. Το νέο όνομα της Δημοκρατίας των Σκοπίων απειλεί ευθέως και τους Βούλγαρους.

Ρωτάμε λοιπόν, όσους συμπατριώτες μας βλέπουν σαν “λογική” την πρόταση περί “Μακεδονίας του Βαρδάρη” …Όλους όσους “τσιμπάνε” με την τελευταία “υποχώρηση” της συμμορίας που στηρίζει τον Γκρουέφσκι …Της συμμορίας, που, μαζί με κάποιους πληρωμένους και χαπακωμένους προβοκάτορες των γηπέδων, είναι οι μόνοι που δηλώνουν “Μακεδόνες”, σε μια χώρα όπου όλοι οι υπόλοιποι δηλώνουν Αλβανοί, Σέρβοι και κυρίως Βούλγαροι. Τους ρωτάμε λοιπόν και περιμένουμε μια λογική απάντησή τους στην τόσο “ακίνδυνη” πρόταση του Νίμιτς.

Αν η σημερινή FYROM ονομαστεί δήθεν “Μακεδονία του Βαρδάρη”, οι πολίτες της τι ακριβώς θα δηλώνουν ως εθνική τους ταυτότητα; “Μακεδόνες” δεν θα δηλώνουν; Οι “Μακεδόνες του Βαρδάρη” είναι αυτόματα “Μακεδόνες” σκέτο και τέλος. Άρα πού βρίσκεται το “ακίνδυνο” του γεωγραφικού προσδιορισμού που μας “σερβίρουν”; Η γλώσσα τους πώς θα δηλώνεται, όταν αυτοί θα δηλώνουν “Μακεδόνες”; “Μακεδονική” δεν θα είναι η γλώσσα αυτών, που δηλώνουν εθνικά “Μακεδόνες”; Δικαιωματικά θα δηλώνεται ως τέτοια, ακόμα κι αν είναι η αγγλική ή αρχαία κινεζική.

Πρέπει σε κάποια στιγμή να τελειώνει το δούλεμα με τον “γεωγραφικό προσδιορισμό”, που υποτίθεται είναι η “κόκκινη” γραμμή της Ελλάδας και την έχουμε δει σε όλες της αποχρώσεις. Πρέπει να τελειώνει το παραμύθι με τις δήθεν μεγάλες “υποχωρήσεις” των Σκοπιανών μέχρι να “τσιμπήσουν” οι Έλληνες. Ο όρος Μακεδονία πρέπει να είναι αυτός, ο οποίος θα λειτουργεί ως γεωγραφικός προσδιορισμός και όχι το αντίθετο. Ο όρος Μακεδονία πρέπει να προσδιορίζει γεωγραφικά τους άλλους και όχι να προσδιορίζεται ο ίδιος από άλλους γεωγραφικούς προσδιορισμούς. Το γεγονός, δηλαδή, ότι χρησιμοποιούνται οι ίδιες λέξεις, δεν σημαίνει ότι εξασφαλίζεται το ίδιο αποτέλεσμα. Είναι άλλο πράγμα ο “μακεδονικός χαλβάς” και άλλο ο “χαλβαδένιος Μακεδόνας”. Το πρώτο είναι τύπος χαλβά, ενώ το δεύτερο είναι τύπος “Μακεδόνα” …και μάλιστα υβριστικός.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι είναι άλλο πράγμα να ονομάζεται η περιοχή “Μακεδονία του Βαρδάρη” και η λέξη Βαρδάρης να είναι ο γεωγραφικός προσδιορισμός της έννοιας “Μακεδονία” και είναι άλλο πράγμα να ονομάζεται η περιοχή “Μακεδονική Βαρδαρία” και η λέξη Μακεδονία να είναι ο γεωγραφικός προσδιορισμός της έννοιας “Βαρδάρης”. Στην πρώτη περίπτωση η εθνική ταυτότητα συνδέεται με την έννοια Μακεδονία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση η εθνική ταυτότητα συνδέεται με την έννοια του Βαρδάρη και της Βαρδαρίας.

Στην πρώτη περίπτωση ο πολίτης της “Μακεδονίας του Βαρδάρη” είναι “Μακεδόνας”, που κατοικεί στην περιοχή της Βαρδαρίας, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ο πολίτης της “Μακεδονικής Βαρδαρίας” είναι “Βαρδάριος”, ο οποίος απλά κατοικεί σε ένα κομμάτι της Μακεδονίας, όπως κάποιος Έλληνας κατοικεί σε κάποιο άλλο μέρος της Μακεδονίας ή κάποιος Βούλγαρος σε κάποιο άλλο. Στην πρώτη περίπτωση η γλώσσα αυτού του πολίτη είναι η “μακεδονική”, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είναι η “βαρδαρική”, άσχετα αν καί στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για την ίδια εκδοχή της βουλγαρικής γλώσσας.

Για να καταφέρουν όλα αυτά τα πράγματα, δημιουργούν σύγχυση. Αναμιγνύουν τα ακίνδυνα με τα επικίνδυνα. Τα “άφλεκτα” με τα “εύφλεκτα”. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό. Ότι εκ του πονηρού κάποιοι συγκρίνουν τον όρο αυτόν με τον όρο της “Μακεδονίας του Πιρίν”. Δεν είναι ίδια περίπτωση η “Μακεδονία του Βαρδάρη” με τη “Μακεδονία του Πιρίν”. Γιατί; Γιατί η “Μακεδονία του Πιρίν” είναι άφλεκτη. Εξαιτίας της ύπαρξής της, δεν εκδηλώνεται αλυτρωτισμός.

Είναι γεωγραφικός προσδιορισμός μιας περιοχής, στην οποία είναι ξεκαθαρισμένο ότι την κατοικούν εθνικώς Βούλγαροι, οι οποίοι μιλούν τη βουλγαρική γλώσσα. Οι εθνικοί στόχοι των Βουλγάρων και άρα και οι στόχοι των κατοίκων της “Μακεδονίας του Πιρίν” είναι οι βουλγαρικοί και μέσα σ’ αυτούς τους στόχους δεν είναι να “ενωθούν” με Έλληνες ή Αλβανούς ή Σέρβους, επειδή απλά κατοικούν σε ένα κοινό “οικόπεδο”. Οι στόχοι των “Μακεδόνων του Πιρίν” είναι να εκβουλγαρίσουν και την υπόλοιπη Μακεδονία και όχι να εκμακεδονίσουν τον χώρο γύρω τους με πρώτη τη Βουλγαρία. Μπορούν να συνυπάρξουν επί αιώνες στον ίδιο χώρο με τους Έλληνες, χωρίς να αισθάνεται κάποιος από αυτούς “αλύτρωτος”. Γι’ αυτόν τον λόγο η “Μακεδονία του Πιρίν” δεν αποτέλεσε ποτέ πρόβλημα για τους Έλληνες της Μακεδονίας.

Το ίδιο “άφλεκτη” είναι και η “Μακεδονία του Αιγαίου”. Αυτή η Μακεδονία είναι “άφλεκτη”, γιατί οι στόχοι της είναι οι στόχοι των Ελλήνων και —όπως συμβαίνει και με την περίπτωση των Βουλγάρων— δεν αποτελεί στόχο των Ελλήνων της Μακεδονίας να “ενωθούν” με τους Βούλγαρους ή τους Αλβανούς ή τους Σέρβους της υπόλοιπης Μακεδονίας. Είναι “συγκάτοικοι” στον ίδιο χώρο και όχι “αδέρφια”. Δεν έχουν κοινούς στόχους, γιατί δεν είναι ίδιοι. Ο καθένας από αυτούς έχει ανάγκη τον δικό του χώρο και δεν αισθάνονται χωρισμένοι, που ονειρεύονται την “ένωση”.

Η μόνη ιδιομορφία της “Μακεδονίας του Αιγαίου” είναι ότι αυτή είναι η αυθεντική Μακεδονία. Η μόνη αυθεντική. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί απλούστατα είναι η ελληνική. Γιατί τόσο η λέξη Μακεδονία όσο και η λέξη του γεωγραφικού της προσδιορισμού —που είναι η λέξη Αιγαίο— ανήκουν στην ίδια γλώσσα, ενώ δεν συμβαίνει το ίδιο με τις λέξεις Πιρίν ή Βαρδάρη, οι οποίες είναι σλαβικές.  Ο όρος “Μακεδονία του Αιγαίου” είναι ταυτόσημος με τον όρο ιστορική “Μακεδονία” και γι’ αυτόν τον λόγο δεν χρησιμοποιείται από κανέναν, εφόσον λειτουργεί ως πλεονασμός. Η “Μακεδονία του Αιγαίου” είναι όμοια με τη Μακεδονία της αρχαιότητας, εφόσον την κατοικούν Έλληνες και μιλούν Ελληνικά. Αυτή η Μακεδονία είναι η αυθεντική και ανήκει σ’ αυτούς, οι οποίοι δημιούργησαν όχι μόνον τη λέξη Μακεδονία, αλλά και την ιστορία του όρου που περιγράφει αυτή η λέξη.

Δίπλα σ’ αυτά τα “άφλεκτα” έρχονται τώρα κάποιοι και τοποθετούν μια εύφλεκτη “βόμβα”. Η “Μακεδονία του Βαρδάρη” είναι “εύφλεκτη”, γιατί από τον γεωγραφικό όρο προσπαθούν κάποιοι να “εφεύρουν” νέα εθνική ταυτότητα και νέα εθνική γλώσσα. Από έναν κοινό γεωγραφικό όρο —ξένο προς την ιστορία τους ή τη γλώσσα τους— προσπαθούν να φτιάξουν εθνική ταυτότητα. Αυτό είναι το ψευδές και αυτό την καθιστά “εύφλεκτη”. Γιατί; Γιατί από την εθνική ταυτότητα και την εθνική γλώσσα εκφράζονται οι εθνικοί στόχοι. Γιατί, όπως είπαμε πιο πάνω, αυτοί, που κατοικούν τη “Μακεδονία του Βαρδάρη”, θα δηλώνουν εθνικά Μακεδόνες, ενώ στην πλειοψηφία τους είναι Βούλγαροι και Αλβανοί και η επίσημη γλώσσα τους “δικαιωματικά” θα ονομάζεται “μακεδονική”, ενώ είναι βουλγαρική.

Αυτοί λοιπόν οι “Μακεδόνες” θα προσδιορίσουν τους εθνικούς τους στόχους και αυτοί δεν θα είναι ούτε ελληνικοί, όπως είναι αυτοί της “Μακεδονίας του Αιγαίου”, ούτε βουλγαρικοί, όπως είναι αυτοί της “Μακεδονίας του Πιρίν”. Θα είναι με ψευδή στοιχεία “μακεδονικοί”. Άρα; Άρα θα καλλιεργείται μόνιμα ένας αλυτρωτισμός εξ’ αιτίας του μακεδονικού “οικοπέδου”. Θα αναζητείται μόνιμα η ένωση των αδερφών “Μακεδόνων” της “Μακεδονίας του Βαρδάρη” με αυτούς της “Μακεδονίας του Πιρίν” και της “Μακεδονίας του Αιγαίου”.

Άσχετα με το αν οι Έλληνες της “Μακεδονίας του Αιγαίου” ή οι Βούλγαροι της “Μακεδονίας του Πιρίν” δεν θα θέλουν ούτε καν να τους δουν τους Σκοπιανούς, αυτοί θα ζουν με τον αλυτρωτισμό. Θα επιβιώνουν ως σύνολο εξαιτίας αυτού του αλυτρωτισμού. Θα μιλούν οι Σκοπιανοί στο όνομα δήθεν όλων των “Μακεδόνων”, άσχετα αν δεν θα θέλει ο ένας να βλέπει τον άλλον. Θα μιλούν οι “ελεύθεροι” στο όνομα και των “σκλαβωμένων”, άσχετα αν αυτό δεν αντιπροσωπεύσει καμία πραγματικότητα. Γιατί θα το κάνουν αυτό; Γιατί αυτό θα είναι πλέον το εθνικό τους παραμύθι. Στην κυριολεξία παραμύθι, εφόσον θα βασίζεται σε ένα ψέμα.

Μιλάμε για πραγματικό ψέμα. Ψέμα, το οποίο αγγίζει τα όρια της ύβρεως. Τι σχέση μπορεί να έχει η ιστορική Μακεδονία του “Στρατηγού-Αυτοκράτορα” των Ελλήνων με τους Σλάβους της “Λαθρομακεδονίας του Βαρδάρη”; Τι σχέση μπορεί να έχει η υποχρεωτικά ελληνική γλώσσα της διαχρονικής Μακεδονίας με τη βουλγαρική γλώσσα του νεοσύστατου κράτους της FYROM; 

Γι’ αυτόν τον λόγο είπαμε ότι με τη νέα πρόταση απειλούνται με “ανάφλεξη” ολόκληρα τα Βαλκάνια. Το “Μακεδονικό Ζήτημα” δεν απειλεί πλέον μόνον την Ελλάδα. Απειλεί πλέον εξίσου και τη Βουλγαρία και άρα σύντομα θα κληθεί κι αυτή να το αντιμετωπίσει.

Ό,τι πρόβλημα δημιουργεί το “Μακεδονικό Ζήτημα” στην Ελλάδα, δημιουργεί και στη Βουλγαρία. Δεν θα είναι πλέον μόνον η “Μακεδονία του Αιγαίου” στόχος των Σκοπιανών, αλλά και η “Μακεδονία του Πιρίν”. Απλά η Ελλάδα απειλείται εξαιτίας του πνευματικού μέρους της έννοιας Μακεδονίας, ενώ η Βουλγαρία απειλείται εξαιτίας του υλικού μέρους της έννοιας της Μακεδονίας.

Η Βουλγαρία μάλιστα απειλείται πιο άμεσα, γιατί οι κάτοικοι της “Μακεδονίας του Πιρίν” μιλάνε την ίδια γλώσσα και έχουν τις ίδιες παραδόσεις με την πλειοψηφία των Σκοπιανών. Με λίγες έξωθεν υπερατλαντικές παρεμβάσεις και κάποιες προβοκάτσιες  μπορεί μέσα σε λίγες ημέρες να τιναχθεί στον “αέρα” η ενότητα του βουλγαρικού κράτους. Αυτή η κατάσταση μας αφορά άμεσα, γιατί απειλείται με αποσταθεροποίηση ολόκληρη η περιοχή. Η συμμορία του Γκρουέφσκι μπορεί ν’ αποκτήσει χαρακτηριστικά “καταλύτη” για τις εξελίξεις στην περιοχή.

Το “κλειδί” της κατάστασης το κατέχει η Ελλάδα. Από αυτήν εξαρτάται αν θα συνεχιστούν οι αθλιότητες ή όχι. Η Ελλάδα θ’ αποφασίσει αν θα επιτρέψει τις αποσταθεροποιητικές τάσεις να εκδηλωθούν. Αρκεί να μην αναγνωρίσει την πρωτίστως αντιβαλκανική πρόταση των ιμπεριαλιστών και δεν υπάρχει κίνδυνος. Προδότης θα είναι όποιος Έλληνας ηγέτης τολμήσει ν’ αποδεχθεί αυτόν τον όρο. Ας προσέχει ο Παπανδρέου τι υπογράφει, γιατί οι καιροί είναι ύποπτοι και ο ελληνικός λαός είναι πολύ πληγωμένος —και εξαιτίας πολλών θεμάτων— για ν’ ανεχθεί επιπλέον και μια νέα εθνική προδοσία.

“ΒΑΡΔΑΡΙΑ” και τέλος. Έννοια, η οποία σέβεται απόλυτα τη γεωγραφία της χώρας, την κοινή παράδοση των μειονοτήτων της και ως λέξη ανήκει στον γλωσσικό πλούτο της πλειοψηφίας των κατοίκων της. Μια έννοια, την οποία δεν την εφηύραν οι Έλληνες αλλά οι ίδιοι και την έχουν χρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Στη χειρότερη περίπτωση “Μακεδονική ΒΑΡΔΑΡΙΑ”, εφόσον για πρακτικούς λόγους επιμένουν να δανείζονται ξένους γεωγραφικούς προσδιορισμούς και θέλουν ως “νέοι” στην κοινωνία των Εθνών να εντοπίζονται εύκολα στον χάρτη. Η μόνη χάρη που ως Έλληνες μπορούμε να τους κάνουμε, για να μην τους ψάχνουν κάποιοι δίπλα στην Γκάμπια ή τη Μπούργκινα Φάσο.

Μια πολυεθνική ΒΑΡΔΑΡΙΑ —όμοια με το Βέλγιο ή την Ελβετία, για παράδειγμα— εφόσον δεν υπάρχει ιστορικά καταγεγραμμένο βαρδαρικό έθνος. Βαρδαρία, με επίσημη υπηκοότητα των κατοίκων της τη βαρδαρική και με επίσημη γλώσσα τη βαρδαρική διάλεκτο της βουλγαρικής. 

Πρέπει να καταλάβουν οι γείτονές μας ότι είναι μικρά τα εθνικά τους “ποδαράκια”, για να φορέσουν αυτοκρατορικά “παπούτσια”.

Φίλοι του Ηρακλή ή των Σκοπίων?

Ντροπή και μόνο που ακούστηκε…!

Aυτο που ακούστηκε από τους εκπροσώπους των φιλάθλων του Ηρακλή στην εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου ήταν με επιείκεια ατυχές και εσφαλμένο!

Είναι αδιανόητο σε καιρούς εθνικά και οικονομικά δύσκολους να ακούγεται από Έλληνες και μάλιστα Έλληνες Μακεδόνες, ότι η ομάδα του Ηρακλή έχει δεχτεί πρόταση από τα Σκόπια να συμμετάσχει στο εθνικό τους πρωτάθλημα, και μάλιστα να λένε χαρακτηριστικά « Αφού το κράτος δεν νοιάζεται για αυτήν την ομάδα, εμείς γιατί να νοιαστούμε για το κράτος;» αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα έβλεπαν αρνητικά το ενδεχόμενο με την στάση που τηρεί η Ελληνική κυβέρνηση!!

Το έθνος αγαπητοί συνέλληνες και φίλαθλοι του Ηρακλή δεν έχει καμία σχέση με τους κυβερνώντες και τις πολιτικές αυτών. Ελλάδα δεν είναι ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι 300 εκλεγμένοι του κοινοβουλίου. Ελλάδα είναι αυτοί που έδωσαν το αίμα τους και την ζωή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι, για να μπορούν κάποιοι να ξεπωλούν οτιδήποτε ελληνικό, οτιδήποτε εθνικό, οτιδήποτε θυμίζει Ελλάδα, και να οδηγούν στην παγίδα της ανθελληνικής αντίδρασης λόγω μη εξασφάλισης και υλοποίησης των υποχρεώσεων τους προς όλους εμάς, τους υπόλοιπους Έλληνες!

Δεν είναι δυνατόν Έλληνες Μακεδόνες να πέφτουν σε αυτήν την παγίδα, της προσπάθειας του ανθελληνισμού μας, από τους κυβερνώντες, τόσο εύκολα! Δεν είναι δυνατόν για μια αθλητική ομάδα, ανεξάρτητα από την ιστορική της συνέχεια, να βγάζουμε στο σφυρί την εθνική μας ταυτότητα. Σκεφτήκατε συνέλληνες τι συνέπειες και τι αλυσιδωτές αντιδράσεις θα μπορούσε να έχει μια τέτοια κίνηση, την οποία δεν φάνηκε να αντικρούετε, στο υπόλοιπο Ελληνικό Έθνος, δηλαδή στους συνέλληνες σας;

Σκεφτήκατε μια ενδεχόμενη τέτοια υποτιθέμενη προσχώρηση σας σε γειτονικό πρωτάθλημα τι γεωγραφικές και κοινωνικές μεταβολές θα προκαλούσε στο Ελληνικό έθνος; Ένα ελληνικό έθνος το οποίο επαναλαμβάνουμε πως είναι, και αν δεν είναι πρέπει να ξανά γίνει, η υπέρτατη ιδέα όλων των Ελλήνων και δεν πρέπει να το συγχέουμε με τους εκάστοτε κυβερνώντες, αλλά με αυτούς που έδωσαν το αίμα τους για να μπορείτε σήμερα και εσείς και εμείς να ζούμε ως Έλληνες.

Η ιδέα του έθνους, της Ελλάδος είναι πιο σημαντική από ομάδες, από κόμματα, από χρώματα…! Ελπίζουμε οι συγκεκριμένες εκφράσεις σας να ήταν απόρροια του δικαιολογημένου θυμού σας απέναντι στους κυβερνώντες του τόπου, και όχι απέναντι στον τόπο των προγόνων μας, και να μην επαναληφτούν. Ας αγαπήσουμε το έθνος μας, την Ελλάδα μας, την πατρίδα μας ξανά, διώχνοντας όσους την πληγώνουν και όχι ακολουθώντας το παράδειγμα τους ξεπουλώντας τα πάντα!

Λίγα λόγια και καλά...

Τέλος εποχής για την Εθνική Ελλάδος. Πριν λίγο ανακοίνωσε την αποχώρηση του απο την Εθνική ο Τοπαλίδης, ο οποιος...αποτέλεσε τον πιό εμπιστο συνεργάτη του Ότο και χωρίς τον οποίο ο Γερμανός δεν θα είχε αντέξει ποτέ.

Η αποχώρηση του Τοπαλίδη σημαίνει ότι σήμερα ή τις επόμενες μέρες, θα ανακοινώσει την αποχώρηση του και ο Οτο Ρεχαγκελ.

ΠΡΟ ΟΤΤΟ ΕΠΟΧΗ 1926 – 2001 ( 75 χρόνια) 

Μεγαλύτερες επιτυχίες

1. 1980 Προκριση στην τελική φαση του Ευρωπαικού κυπέλου

2. 1994 Προκριση στην τελική φαση του Μουντιάλ ( Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά και προκάλεσαν άσχημα σχόλια για την τότε ομάδα)

ΕΠΟΧΗ ΟΤΤΟ 2001- 2010 ( 9 Χρόνια )

Μεγαλύτερες επιτυχίες

1. 2004 Πρωταθλήτρια Ευρώπης (Ακόμη και τωρα δεν το πιστευουμε)

2. 2005 η Εθνική Ελλάδος συμμετείχε στην...

μεγάλη πρόβα του μουντιάλ το Κύπελλο Συνομοσπονδιων της Γερμανίας.

3. 2008 Προκριση στην τελική φαση του Πανευρωπαικού κυπέλου

4. 2008 8η θέση στην παγκόσμια καταταξη

5. 2010 12η θεση στην παγκόσμια κατάταξη

4. 2010 Πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ. Κοντά στην πρόκριση για τους 16

ΤΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΞΙΑΣ;

Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΤΟ ΓΙΑ ΤΗΣ ΤΟΣΕΣ ΧΑΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕΣ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΔΩΣΕΣ ΑΙΓΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΟΡΑΜΑ!!!!!

"Η Ελλάδα εκτός ενεργειακού παιχνιδιού!"

"Tέλος σε δύο σημαντικά για την Ελλάδα ενεργειακά πρότζεκτ, τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης και το νότιο τμήμα του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου South Stream απειλεί να δώσει το κομφούζιο που έχει προκαλέσει η Βουλγαρία με τις αντιφατικές δηλώσεις του...πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ για τα ρωσικού ενδιαφέροντος ενεργειακά σχέδια στη χώρα του.

Η ελληνική κυβέρνηση μοιάζει να παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη δήλωση του κ. Μπορίσοφ πως η Βουλγαρία έχει αποσυρθεί από τον αγωγό Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης, λόγω των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του έργου και επειδή θεωρεί ότι δεν είναι οικονομικά βιώσιμος. Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, που αιφνιδίασε ακόμα και την ίδια του την κυβέρνηση με τις δηλώσεις αυτές, επαναδιατύπωσε λίγο αργότερα λέγοντας ότι η τελική απόφαση θα ληφθεί αφού δοθεί η περιβαλλοντική μελέτη, την οποία όμως προεξόφλησε ότι θα είναι αρνητική.

Παράλληλα είπε ότι παγώνει, ελλείψει επαρκούς χρηματοδότησης, την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας στο Μπέλενε, στο οποίο μετέχει ρωσική εταιρεία ατομικής ενέργειας, ενώ ο υφυπουργός Εξωτερικών της χώρας μία ημέρα αργότερα δήλωνε πως η Σόφια δίνει προτεραιότητα στον διεθνή αγωγό μεταφοράς αερίου «Ναμπούκο», που στηρίζουν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ενώ για τον ρωσικών συμφερόντων αγωγό αερίου «South Stream» είπε ότι «προκαλεί πολλά προβλήματα».

Σε περίπτωση που η Βουλγαρία εγκαταλείψει τους δύο αγωγούς τότε τινάζεται στον αέρα η ελληνική συμμετοχή, αφού και τα δύο πρότζεκτ όπως είναι σχεδιασμένα, προβλέπουν ότι τόσο το πετρέλαιο όσο και το φυσικό αέριο θα έρχονται στην Ελλάδα, μέσω Βουλγαρίας.

Από την περασμένη Παρασκευή ως σήμερα η Σόφια δεν έχει ενημερώσει επισήμως την ελληνική κυβέρνηση για τις θέσεις της, πράγμα που κρατά την ελληνική πλευρά σε αναμονή εν όψει της ανακοίνωσης των επίσημων θέσεων.

Οι Ρώσοι μέσω του υπουργού Ενέργειας Σεργκέι Σμάτκο κάλεσαν την Πέμπτη τη Βουλγαρία να δώσει την επίσημη θέση της για το θέμα, με δηλώσεις άλλων ανώτατων στελεχών διεμήνυσαν καθαρά τόσο την ενόχλησή τους όσο και τις εναλλακτικές λύσεις τους - Η Ρωσία έχει ήδη συμφωνήσει με την Τουρκία για την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Σαμσούντα - Τσεϊχάν, ο οποίος θα μεταφέρει πετρέλαιο από τη Μαύρη Θάλασσα στη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας τα Στενά του Βοσπόρου και άνετα μπορεί να αντικαταστήσει τον «Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης».

Όσο για τον «South Stream», η ρωσική Gazprom άρχισε τις προηγούμενες ημέρες επαφές με τη Ρουμανία, προκειμένου ο αγωγός που θα ξεκινά από τη Ρωσία και θα περνά τη Μαύρη Θάλασσα «να βγαίνει» στις ρουμανικές ακτές και να κατευθυνθεί από εκεί στη κεντρική Ευρώπη, αντί να πάει στη Βουλγαρία, όπως προβλέπει το αρχικό σχέδιο.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ρωσικής εφημερίδας «Κommersant» υπάρχουν τεχνικές και οικονομικές μελέτες που δείχνουν ότι η κατασκευή αγωγού αερίου μέσω Ρουμανίας στη Σλοβενία και την Ιταλία μπορεί να είναι πιο συμφέρουσα από τον αγωγό μέσω Βουλγαρίας, επειδή το πρότζεκτ θα μπορούσε να συνδεθεί και με τον πετρελαιαγωγό Κωστάντσα - Τεργέστη.

Όπως είναι προφανές, όλες αυτές οι λύσεις αφήνουν εκτός ενεργειακού παιχνιδιού την Ελλάδα. Ρώσοι αναλυτές αποδίδουν τη στάση της Βουλγαρίας στην απόπειρά της να γίνει περιφερειακή δύναμη στην περιοχή με τη στήριξη των ΗΠΑ και θεωρούν ότι οι τελευταίες κινήσεις της Σόφιας είναι το αποτέλεσμα της πίεσης της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Εκτιμούν ότι η Βουλγαρία παρότι δεν έχει καταγγείλει επισήμως τις διακρατικές συμφωνίες για τα τρία ενεργειακά πρότζεκτ (Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη, το πυρηνικό σταθμό στο Μπέλενε και τον South Stream) με τις κινήσεις της κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα στην πολιτική του ενεργειακού διαλόγου που είχε ξεκινήσει το 2000 η Ρωσία για τους αγωγούς στα Βαλκάνια.

«Το πρόβλημα είναι βαθύτερο» γράφει σε άρθρο του σε ρωσική εφημερίδα αναλυτής του RΑΝ, ινστιτούτου για θέματα διεθνούς ασφάλειας: «Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η επιδείνωση των αντιθέσεων ΗΠΑ- Τουρκίας δημιούργησε στη Βουλγαρία ελπίδες ότι μπορεί να γίνει περιφερειακός παίκτης. Για να το πετύχει αυτό, η Σόφια θέλει να γίνει ο τοποτηρητής των αμερικανικών συμφερόντων στη νότια Ευρώπη», αναφέρει."

Για άλλη μια φορά βλέπουμε μέσω ανυπαρξίας και ξένων συμφερόντων να χάνουμε μια πολύ καλή ευκαιρία για αναβάθμιση της θέσεως της Ελλάδος στη διεθνές σκακιέρα Η ανίκανη (ή ανήμπορη) να αντιδράσει κυβέρνηση που είχε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καθηλωθεί στο ενεργειακό παιχνίδι και να στραφεί πρωταγωνίστρια στα Βαλκάνια παραλλήλως δημιουργώντας και νέες θέσεις εργασίας και πολύ ποθητά έσοδα για το κράτος σωπαίνει - Γιατί άραγε;

Κόμμα... ανεξαρτήτων!

Πλάκα – πλάκα, οι ανεξάρτητοι βουλευτές στο κοινοβούλιο έφτασαν του εννιά (τρεις του ΠΑΣΟΚ ελέω ΔΝΤ, τέσσερις του ΣΥΡΙΖΑ ελέω… Τσίπρα και δύο της ΝΔ ελέω… Ντόρας). Χρειάζεται άλλος ένας για να συγκροτήσουν… κοινοβουλευτική ομάδα και όλοι στοιχηματίζουν ποιος θα είναι το… δέκα το καλό!

Οι υποψήφιοι είναι αρκετοί και προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους.....Αναμείνατε λοιπόν τον επόμενο ανεξάρτητο, όπως αναμείνατε με τη νέα… σεζόν και τα νέα κόμματα που θα τους στεγάσουν!!!!!!

"Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη" και αντιδράσεις

«Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη», μας προέκυψε ξαφνικά. Την ώρα που οι πολίτες εστιάζουν αναγκαστικά λόγω συνθηκών σε θέματα οικονομίας, η κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει «ανοικτά» θέματα. Μυστική διπλωματία λοιπόν εκ μέρους της κυβέρνησης και «παιχνίδια» με τα εθνικά μας θέματα, χωρίς να έχει ενημερωθεί ο λαός. Η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να αποφύγει κλιμακούμενες αντιδράσεις, προσπαθεί μέσω διαρροών να μετρήσει τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Την ίδια ώρα, οι παρεμβάσεις από αμερικανικής πλευράς, φέρονται να είναι ασφυκτικές.

Πηγές του ΥΠΕΞ τονίζουν ότι η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» καλύπτει την ελληνική απαίτηση για γεωγραφικό προσδιορισμό, ενώ σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος για το «σερβίρισμα» συμφωνίας, υπογραμμίζουν ότι οι Σκοπιανοί χρησιμοποιούν οι ίδιοι την παραπάνω ονομασία, για να διαφοροποιηθούν από τις άλλες ονομασίες, όπως «Μακεδονία του Αιγαίου» και «Μακεδονία του Πιρίν».

Τα ΜΜΕ των Σκοπίων, αναφερόμενα σε δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής», μετέφρασαν τον όρο «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» ως «Ρεπούμπλικα Βάρνταρσκα Μακεντόνια», (Republika Vardarska Makedonija) τοποθετώντας δηλαδή τον προσδιορισμό πριν από το «Μακεδονία», καθώς έτσι αποδίδεται ο όρος αυτός στη σλαβομακεδονική γλώσσα.

Η συγκεκριμένη πρόταση, αν πράγματι είναι έτσι, δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενη. Εμπίπτει κατ' αρχήν σε αυτές τις προδιαγραφές. Όμως, παραμένει άγνωστο το εύρος της χρήσης της. Όπως άγνωστο παραμένει το αν η κυβέρνηση έχει εμπλακεί σε συζητήσεις εκτός πλαισίου του ΟΗΕ και σε μυστική διαπραγμάτευση». Δηλαδή, αντί για την ουσία, μομφές για τη διαδικασία!

...

Μυστική διπλωματία και αποφάσεις ερήμην του ελληνικού λαού, σε αυτό το θέμα δεν χωράνε, οσο μαλλον τα "τεστ αντοχής της κοινής γνώμης" και "ζύγισμα αντιδράσεων", που είναι πεπαλαιωμένες τακτικές, που τις αναγνωρίζουν πλέον όλοι!

Aς ρωτήσουμε:

Πώς βλέπετε εσείς την ιδέα για "Μακεδονία του Βαρδάρη";

Πώς θα λέγονται οι κάτοικοί της;

Τόσο απλό και τόσο δύσκολο...