“Σοβαρή” Γερμανία και “γελοία” Ελλάδα.

Συμβαίνει συχνά με τον άνθρωπο το εξής απλό φαινόμενο. Βλέπει άριστα τις «καμπούρες» των άλλων και δεν βλέπει καθόλου την δική του. Σήμερα στο παγκόσμιο «μικροσκόπιο» βρίσκεται η «καμπούρα» των Ελλήνων. Όλοι την βλέπουν αλλά όχι οι Έλληνες. Όλοι βλέπουν την «καμπούρα» των Ελλήνων αλλά όχι τις δικές τους. Αυτή η επιλεκτική «ορατότητα» είναι ένα φυσικό φαινόμενο και αυτό θα προσπαθήσουμε να το εκμεταλλευτούμε για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή «εικόνα» της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Θα δούμε και εμείς ως Έλληνες τις «καμπούρες» των άλλων για να κατανοήσουμε την δική μας η οποία είναι όμοια. Σε έναν κόσμο «καμπούρηδων» οι πάντες μοιάζουν και άρα θα χρησιμοποιήσουμε τον «απέναντι» ως «είδωλο» δικό μας.

Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο χρήσιμο είναι να ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση την οποία στην συνέχεια του κειμένου θα αιτιολογήσουμε. Οι Ευρωπαίοι που σήμερα μας «μαλώνουν» για τις «σπατάλες» μας είναι οι κύριοι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά «σεντούκια». Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. «Πέρασαν» από την ελληνική οικονομία αλλά δεν «στάθηκαν» σε αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι που μας τα έδωσαν ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν που οι Βρυξέλες ζητούν «μέτρα» είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.

Αφού έκανε το λάθος ο «κλέφτης» και τα «τσιράκια» του να φωνάζουν καλό είναι ο «νοικοκύρης» να πάρει το «χαρτί» και το «μολύβι». Μας συμφέρει το «χαρτί» και το «μολύβι» γιατί είμαστε θύματα μιας κατάστασης την οποία αν δεν αντιμετωπίσουμε με τον σωστό τρόπο μπορεί να μας καταστρέψει. Είμαστε μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας και ως τέτοιοι θα λύσουμε τις όποιες διαφορές μας υπάρχουν με τους υπολοίπους. Κανένας δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα της ενιαίας Ευρώπης αλλά τα πάντα μέσα σε αυτή πρέπει να κινούνται μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης του αμοιβαίου σεβασμού και βέβαια της ισότητας μεταξύ των λαών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ο οραματιστής από το κορόιδο. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η συμμετοχή μας στην Ευρώπη από την κατοχή μας από την Ευρώπη.

Σε ότι αφορά το ίδιο το πρόβλημα του ευρώ και της σταθερότητας της ευρωζώνης έχουμε να πούμε σε όλους όσους διακατέχονται από «ευρωφοβίες» ότι αυτές δεν ευσταθούν. Κανενός ευρώ την ασφάλεια δεν θέτει σε κίνδυνο η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πέραν του γεγονότος ότι η ίδια η οικονομία της Ελλάδας αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μέρος της ευρωπαϊκής –περίπου το 3%- και άρα μπορεί να στηριχθεί ανά πάσα στιγμή από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και πάλι δεν τίθεται θέμα ασφάλειας για τον λόγο ότι η ευρωπαϊκή οικονομία έχει άμυνες. Άμυνες πολύ ισχυρότερες ακόμα και από αυτές των ΗΠΑ των οποίων το δολάριο δεν απειλήθηκε από την «πτώχευση» ενός από τους ισχυρότερους «πυλώνες» της αμερικανικής οικονομίας όπως είναι η Καλιφόρνια. Η Ευρώπη αποτελεί την πλουσιότερη αγορά του κόσμου και το νόμισμα του καταναλωτή είναι πάντα πιο ισχυρό από αυτό του πωλητή.

Ο δήθεν πανικός και οι υστερίες των Βρυξελών αποκαλύπτουν πολιτικές αγωνίες και όχι οικονομικές ανασφάλειες. Ποια είναι η κύρια αγωνία τους; Ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση θα αποκαλύψει τα εγκλήματά τους. Ότι μετά από έναν «μαραθώνιο» λεηλασίας των ασθενέστερων κρατών από τους ισχυρότερους εταίρους καταλήξαμε στο τελικό αποτέλεσμα το οποίο ήταν γνωστό εκ των προτέρων εφόσον είχε εξ’ αρχής δρομολογηθεί για αυτόν τον λόγο. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών των Βρυξελών ήταν η «κατάκτησή» των ασθενέστερων εταίρων από τους ισχυρότερους. Τώρα με τις «υστερίες» κατά της Ελλάδας απλά χτυπάνε το «σαμάρι» να ακούσει το «γομάρι». Χτυπάνε τον ασθενέστερο για να ακούσουν και οι υπόλοιποι αδύναμοι. Χτυπάνε την Ελλάδα για να «ακούσει» η Ιταλία, η Ισπανία και τα άλλα τα «παιδιά».

Τα εξωτερικά χρέη των κρατών κυρίως της Μεσογείου αποκαλύπτουν την ζοφερή πραγματικότητα για τους λαούς τους. Λεηλατήθηκαν και τώρα αυτοί που τα λεηλάτησαν φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Για αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια παράσταση «τρόμου» και ωμού εκβιασμού. Προκειμένου να μην αντιδράσουν θα επιχειρήσουν να τους τρομοκρατήσουν με την «πτώχευσή» τους. Τα εξωτερικά χρέη των κρατών ήταν στην πραγματικότητα τα «ουίσκι» και τα «καθρεπτάκια» που πούλησαν στους «Ινδιάνους» προκειμένου να τους αφαιρέσουν την γη τους. Ξαφνικά κυρίαρχοι λαοί βρέθηκαν να είναι «φιλοξενούμενοι» στις πατρίδες τους. «Φιλοξενούμενοι» γιατί κάποιοι τραπεζικοί «βρικόλακες» τους αφαίμαξαν και στην συνέχεια τους αφαίρεσαν τις ίδιες τις πατρίδες τους.

Το οικονομικό έγκλημα αυτού του τύπου δηλαδή δεν είναι μια καινούργια και άγνωστη πρακτική για το σύστημα. Η δημιουργία χρεών προκειμένου να λεηλατηθούν ή να ελεγχθούν κράτη και λαοί δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Όλος ο Τρίτος Κόσμος με τα τεχνητά χρέη ελέγχεται και λεηλατείται καθημερινά. Εξαιτίας των χρεών λιμοκτονούν λαοί σε πατρίδες που θα μπορούσαν να τους θρέψουν με μεγάλη άνεση. Με λίγη ανθρωπιστική «βοήθεια», ένα τρακτέρ και μερικούς σπόρους τους αφαίρεσαν τις πατρίδες τους. Με λίγο «χαρτζιλίκι» διαφθοράς σε προδότες κυβερνήτες παραμένουν κατακτητές χωρίς να χρειαστεί να χυθεί αίμα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Οι περισσότεροι φτωχοί λαοί έχουν χάσει τις πατρίδες τους.

Η τρομοκράτηση των λαών και των κρατών που λεηλατήθηκαν είναι το ζητούμενο αυτής της πολιτικής. Γιατί; Γιατί θέλουν να μας «πουλήσουν» τον τελικό σχεδιασμό της καταστροφής χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλουν να μας «ρυθμίσουν» «χαριστικά» τα δάνεια και τα χρέη προκειμένου να είμαστε «ευχαριστημένοι». Προκειμένου να μην αντιδράσουμε για την λεηλασία. Προκειμένου να μην ψάξουμε να βρούμε ποιοι ευθύνονται πραγματικά για τα υπέρογκα χρέη που «φορτωθήκαμε» και ποιοι επωφελήθηκαν από αυτά. Η Ελλάδα για παράδειγμα χρωστά πάνω από μισό τρις ευρώ στο διεθνές και κυρίως στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Που πήγαν αυτά τα χρήματα; Τα πήραν οι Έλληνες και τα έβαλαν στα σεντούκια τους λεηλατώντας τους πόρους και βέβαια τον «ιδρώτα» των υπολοίπων Ευρωπαίων; Τα μετέτρεψαν σε επενδύσεις και άρα σήμερα ζουν εξαιτίας των κερδών κεφαλαίων τα οποία ανήκαν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους; Τι έγιναν δηλαδή τα χρήματα των Ελλήνων αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων που «επενδύθηκαν» στην Ελλάδα; Τα χρήματα δεν «χάνονται». Τα χρήματα αφήνουν «ίχνη». Από την στιγμή που οι Έλληνες τα πήραν κάπου υπάρχουν. Αν δεν τα έχουν οι ίδιοι αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι τα πήραν για λογαριασμό τους. Αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου. Η αναζήτηση των «ιχνών» του χρήματος. Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν «ίχνη». Τόσο μεγάλα ποσά είναι βέβαιο ότι θα έχουν τεράστια «ίχνη».

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να αρχίσουμε το «κυνήγι». Η Ελλάδα και οι Έλληνες όταν μπήκαν στην ευρωπαϊκή Ένωση είχαν μια πολύ συγκεκριμένη περιουσία. Μια περιουσία η οποία μπορούσε να καταμετρηθεί με πολύ απλό τρόπο. Δεν ήταν αφηρημένη. Υπήρχε η ατομική περιουσία των Ελλήνων και η συλλογική περιουσία των Ελλήνων. Οι Έλληνες ως λαός φημιζόταν εκείνη την εποχή για τις αποταμιεύσεις του. Φημιζόταν για την παθιασμένη προσκόλληση του στην ακίνητη περιουσία του. Σε μια εποχή ευρωπαϊκής ακμής κατά την οποία οι ισχυροί ευρωπαϊκοί λαοί «κατανάλωναν» την ακμή τους οι Έλληνες «αποταμίευαν» με πάθος. Δεν είχαν την πολυτέλεια να αφεθούν στην ασφάλεια ενός συστήματος που φρόντιζε για τα μέλη του. Αυτά που για έναν Γερμανό του «εγγυούταν» το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας για τον Έλληνα ήταν κρυμμένα κάτω από το «μαξιλάρι» του.

Ταυτόχρονα όμως οι Έλληνες ως λαός είχαν και μια τεράστια συλλογική περιουσία. Περιουσία την οποία δεν διέθεταν άλλοι λαοί σε συλλογικό επίπεδο. Περιουσία η οποία προέκυψε από τις ιδιομορφίες των πολιτικοκοινωνικών δεδομένων που αφορούσαν την Ελλάδα. Περιουσία που έγινε μέσα από συλλογικές θυσίες ενώ σε άλλες χώρες πολύ ισχυρότερες αυτή η περιουσία ανήκε στην σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων εφόσον δεν αφηνόταν τα κράτη να κάνουν επενδύσεις σε χώρους οι οποίοι ενδιέφεραν τον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού να είναι τεράστια και αμύθητης αξίας.

Εταιρείες κολοσσοί ανήκαν στους Έλληνες πολίτες. Εταιρείες όπως η ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Εθνική Τράπεζα, η Ολυμπιακή, οι οποίες αν ανήκαν σε ιδιώτες θα τους καθιστούσαν μεγιστάνες παγκοσμίου βεληνεκούς. Εταιρίες πανάκριβες με κεφάλαιο όλων των τύπων και μορφών. Με άπειρο κεφάλαιο σε ακίνητη περιουσία που απαιτούσαν οι υποδομές τους αλλά και με κεφάλαιο σε έμψυχο δυναμικό με το άρτια εκπαιδευμένο εξειδικευμένο προσωπικό τους. Τόνους χρήματος είχαν ξοδέψει οι Έλληνες όχι μόνο για να «χτίσουν» αυτές τις εταιρείες αλλά και για να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους.

Κοντά σε αυτό το κεφάλαιο υπήρχε και ένα άλλο κεφάλαιο εξίσου μυθικής αξίας. Η Ελλάδα ως φυσικός χώρος ήταν πάντα ένα από τα πιο γνωστά «φιλέτα» στον Πλανήτη. Ήταν ένα «οικόπεδο» στην μέση της Μεσογείου. Στην μέση του μέσου της Γης. Ένα ανεκμετάλλευτο «φιλέτο» που περίμενε ανά πάσα στιγμή να αποδώσει χρυσάφι από την ανάπτυξή του. Ένα «φιλέτο» που εκείνη την εποχή η εκμετάλλευση του ήταν μηδενική και «εκφραζόταν» από την γριά του rooms to let. Το συλλογικό κεφάλαιο των Ελλήνων το οποίο αφορούσε την ακίνητη περιουσία του λαού ήταν τερατωδών διαστάσεων. Το «μαγαζί» ήταν «γωνία» και ανήκε εξ’ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό. Για αυτόν τον λόγο μιλάμε για ιδιομορφία πολιτικοκοινωνικών δεδομένων.

Η σύγχρονη Ελλάδα προερχόταν από «απελευθέρωση» και δεν ήταν η τελική «μετάλλαξη» κάποιου φεουδαρχικού συστήματος όπως συνέβαινε με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας δύσκολης «διαπραγμάτευσης» μεταξύ λαού και «γαλαζοαίματων» όπως συνέβαινε με την Βρετανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία ή την Γερμανία. Τα βουνά, τα δάση ή οι ακτές της δεν ανήκαν σε κάποιους «γαλαζοαίματους». Ανήκαν στον λαό της και ήταν αμύθητης αξίας. Αξία που ήταν «ορατή» για αυτούς που έβλεπαν τις οικονομικές εξελίξεις του τότε άμεσου μέλλοντος. Ήταν «ορατό» για τους γνωρίζοντες ότι ο τουρισμός θα γινόταν η βαριά βιομηχανία της επόμενης ημέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν που έκανε την διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε «φτηνά» λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ «σφικτό» στα έξοδά του σε βαθμό να χαρακτηρίζεται «μίζερος». Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στην χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά με αποτέλεσμα να μην υφίσταται στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.
Τι έγινε και μέσα σε λίγες δεκαετίες και όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πως δηλαδή ένας λαός με «παράδοση» στην συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων εμφανίζεται «νταντέλα»; Ένας λαός που είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις -τα οποία μεταφραζόταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής- βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη του περιουσία να έχει «χαθεί». Τι απέγινε εκείνο το μυθώθες συλλογικό κεφάλαιο; Πως ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πως ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πως βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ατομικών ιδιοκτησιών ξένων μέσα σε τόσο μικρή χώρα; Πως κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού να αποκτήσουν ιδιοκτησίες «πλακών» χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο «μπαλκόνι» του Αιγαίου;

Η «γελοία» Ελλάδα είναι γνωστό ότι έχει ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος. Γιατί; Με εκείνες τις αποζημιώσεις του πολέμου τι γίνεται; Οι «σοβαροί» Γερμανοί τους Εβραίους τους αποζημίωσαν τόσο ως άτομα όσο και στο συλλογικό επίπεδο Συλλογική αποζημίωση δόθηκε στην Ελλάδα; Επί πέντε χρόνια ρήμαξαν μια χώρα. Κατέστρεψαν τις υποδομές της, έκλεψαν τις αποταμιεύσεις της, οικειοποιήθηκαν τις σοδειές της. Στο ατομικό επίπεδο δεν υπήρχαν αποζημιώσεις; Έκαψαν και ρήμαξαν ιδιωτικές περιουσίες. Σκότωσαν, βασάνισαν και βίασαν Έλληνες πολίτες μέσα στο ίδιο τους το «σπίτι». Αυτά δεν καταμετρήθηκαν; Μόνο οι Εβραίοι που υπέστησαν τα ίδια δικαιούνταν αποζημίωσης; Μόνο αυτοί που βασανίστηκαν εντός Γερμανίας δικαιούνται αποζημίωσης;

Αυτά δεν είναι χρήματα που καταμετρώνται; Ο χρόνος που περνάει δεν έχει συνέπειες για αυτούς που έχουν χρέη; Πάνω από μισός αιώνας πέρασε από τότε που έπρεπε να δοθούν οι αποζημιώσεις. Τι γίνεται; Μόνο στα εβραϊκά χρήματα ο χρόνος δίνει τόκο; Μόνο τα ελληνικά χρέη τοκίζονται με τον χρόνο; Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους είναι τόκοι και τόκοι τόκων. Οι τόκοι των ελληνικών χρημάτων δεν υπάρχουν; Στους Έλληνες δεν δίνονται τα χρήματα που τους χρωστάνε και όταν αυτά δίνονται δεν ακολουθούν τους νόμους του χρήματος; Πόσα είναι τα χρήματα που μας χρωστάνε οι Γερμανοί; Πόσοι είναι οι τόκοι για μισό αιώνα καθυστέρηση; Φτάνουν για να καλύψουν ένα μέρος του εξωτερικού μας χρέους; Καταχρηστικά βέβαια γιατί αυτά είναι πραγματικά χρήματα και θα «ξοφλήσουν» χρήματα «πέτσινα».

Να πάρουμε λοιπόν «χαρτί» και «μολύβι»; Ποιους συμφέρει και ποιους δεν συμφέρει αυτήν η απλή αριθμητική; Καθημερινά η Ελλάδα δέχεται μια «ομοβροντία» αρνητικών δημοσιευμάτων που στόχο έχουν την τρομοκράτηση των Ελλήνων και την δυσφήμησή τους στο παγκόσμιο κοινό. Γιατί έχουμε την βάσιμη «υποψία» είναι ότι αν η Ελλάδα επιχειρήσει να καταμετρήσει μόνο το «καπέλο» που έφαγε όλα αυτά τα χρόνια από τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις ξεπληρώνει άνετα το χρέος της; Γιατί είναι βάσιμη; Γιατί εξαιτίας της αισχροκέρδειας δεν μας δημιούργησαν μόνο ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού μας κέρδους αλλά μας «έφαγαν» και τα χρήματα που ήδη είχαμε και ήταν πολλά. Μας «έφαγαν» και τα χρήματα που παράγαμε ως οικονομία όλα αυτά τα χρόνια και ήταν επίσης πολλά. Όλα αυτά τα χρόνια η ελληνική κοινωνία δεν καθόταν αλλά εργαζόταν κιόλας. Δεν κατανάλωνε μόνο πλούτο αλλά και παρήγαγε. Όταν όλα αυτά τα χρήματα λείπουν κάπου έχουν πάει. Κάποιος τα έχει πάρει. Μας οδήγησαν δηλαδή στην υπερκατανάλωση που «εξατμίζει» τα χρήματα αλλά επειδή βιάζονταν επιτάχυναν αυτήν την «εξάτμιση» με το «καπέλο» και αυτό ήταν λάθος. Λάθος ολέθριο γιατί καθιστά την «επιτυχία» τους στην αγορά παράνομη.

Καταλαβαίνει γιατί «φωνάζουν» κάποιοι στην Ευρώπη; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες «ξυπνήσουν» και «δουν» αυτά που δεν πρέπει. Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που «γέρνουν» έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό που δεν τους συμφέρει. Κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν.

Greece's financial crisis explained

first in what is expected to be a series of strikes has begun in Greece this week as workers protest against austerity measures imposed by a government trying to dig its way out of a financial crisis that threatens to engulf Europe.

What’s the problem in Greece?
Years of unrestrained spending, cheap lending and failure to implement financial reforms left Greece badly exposed when the global economic downturn struck. This whisked away a curtain of partly fiddled statistics to reveal debt levels and deficits that exceeded limits set by the eurozone.

How big are these debts?
National debt, put at €300 billion ($413.6 billion), is bigger than the country's economy, with some estimates predicting it will reach 120 percent of gross domestic product in 2010. The country's deficit -- how much more it spends than it takes in -- is 12.7 percent.

What happens now?
Greece's credit rating -- the assessment of its ability to repay its debts -- has been downgraded to the lowest in the eurozone, meaning it will likely be viewed as a financial black hole by foreign investors. This leaves the country struggling to pay its bills as interest rates on existing debts rise. The Greek government of Prime Minister George Papandreou, which inherited much of the financial burden when it took office late last year, has already scrapped most of its pre-election promises and must implement harsh and unpopular spending cuts.

Will this hurt the rest of Europe?
Greece is already in major breach of eurozone rules on deficit management and with the financial markets betting the country will default on its debts, this reflects badly on the credibility of the euro. There are also fears that financial doubts will infect other nations at the low end of Europe's economic scale, with Portugal and the Republic of Ireland coming under scrutiny. If Europe needs to resort to rescue packages involving bodies such as the International Monetary Fund, this would further damage the euro's reputation and could lead to a substantial fall against other key currencies.

What is Greece doing?
As already mentioned, the government has started slashing away at spending and has implemented austerity measures aimed at reducing the deficit by more than €10 billion ($13.7 billion). It has hiked taxes on fuel, tobacco and alcohol, raised the retirement age by two years, imposed public sector pay cuts and applied tough new tax evasion regulations.

Are people happy with this?
Predictably, quite the opposite and there have been warnings of resistance from various sectors of society. Farmers have begun blockading roads to demand greater government subsidies, while on February 10, workers nationwide staged a one-day strike closing airports, government offices, courts and schools. More strikes are expected to follow.

Can't Greece's European neighbors step in to help?
With the reputation of the region's single currency on the line, powerful eurozone partners are keen to see Greece's problems resolved, but analysts say European Union and European Central Bank rules are unclear and seem to rule out bloc-wide rescue packages. This leaves it up to member nations -- all of which are saddled by their own debt problems -- to cobble together their own bailout plans. There are reports that the eurozone's dominant economy, Germany, is leading calls for a "firewall" to prevent Greece's crisis from spreading, but as yet no concrete proposals have been made public.

EU Gives Greek Officials 'Only Days' To Explain Complex Deals That Hid Debt

Greece has only days to explain its use of complex financial deals that it used to mask debt and just a month to prove that its drastic budget cuts go far enough to reassure markets and EU governments, who are reluctant to bail Athens out if it can't pay its bills.

Greece's troubles has plunged the 16 nations that use the euro into a crisis by breaking rules on debt and deficit that underpin Europe's currency union amid worries that its problems could be even bigger because its public finance figures cannot be trusted.

The EU's top economy official, Olli Rehn, said Tuesday that he wanted the Greek government to supply answers by Friday on how it used currency swaps and how that affected debt and deficit figures.

European Union finance ministers on Tuesday also gave Greece a deadline of March 16 to show that it can make big spending cuts to bring its deficit down from the EU's highest, 12.7 percent, to 8.7 percent this year.

They said in a statement that this was essential to "remove the risk of jeopardizing the proper functioning of economic and monetary union."

Eurozone nations – who have pledged to provide a financial bailout to Greece if needed – said they would demand new spending cuts, higher value-added taxes and fuel taxes and new taxes on luxury goods, including cars, if Greece can't make the deficit reductions it is promising.

Greece now has a month to show that it can make real savings from a freeze on public sector salaries, cuts to bonuses and stipends and promises to reform pensions and health care.

The government is facing opposition at home. Greek customs officials walked off the job Tuesday for a three-day strike which will hamper imports and exports.

But Greek Finance Minister George Papaconstantinou insisted that he is already ahead of schedule on swinging budget reductions and that public finances reported a slight surplus last month thanks to a one-off tax on large companies.

"It's a matter of credibility for the country," he told reporters. "The execution of the Greek budget for the month of January, based on preliminary figures, is going quite well. We have actually a surplus."

Greece says it isn't asking for financial help and won't need any – but it is facing a credibility crisis as a Feb. 1 report commissioned by the Greek finance ministry warns of "significant debt revisions" for 2009 statistics due to swaps, debt to suppliers and state-guaranteed loans that may default.

The report said some swaps are now "being done in order to transfer interest from the current year to the future, with long-term loss to the Greek state."

Rehn said "it is clear that a profound investigation must be done on this matter," promising that he would check to see if all rules were respected.

"If it turns out that there is such kind of securitization of swaps that are not in line with the rules of the time, then of course we would need to take action," he said.

The EU can take Greece to court, under threat of daily fines, to change its statistics methods. It is already threatening legal action for Greece's failure to report accurate public finance figures last year.

Papaconstantinou said Monday that such swaps were legal when Greece used them and that it is not using them now and will stick to EU statistics rules on new financing deals.

Papaconstantinou also said Greece was not alone among EU nations in using such deals. Rehn said he was not aware of similar problems with other countries but that "this has still to be verified."

Rehn also took a shot at the investment banks that advised Greece to mask debt. Reports in The New York Times and Germany's Der Spiegel said that Greece used U.S. financial institution Goldman Sachs to engage in the swaps. The bank did not comment when contacted last week.

"I think the banks themselves should also ask, not least after the financial crisis, if this has been in line with the code of ethics," he said.

Traders' fears that Greece might not make debt repayments increased Tuesday, with the spread of the Greek government bond widening to 3.35 percentage points against the benchmark German bond. The spread was below 3.00 points last week on hope of a detailed eurozone bailout plan.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ.

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό πολλά κείμενα και σχόλια που φανερώνουν μια αγωνία.....Είναι οι φωνές διαμαρτυρίας κάποιον ανθρώπων, που δείχνουν να φοβούνται πως επιχειρείται να γκρεμιστεί οτι γενικά αγάπησαν και πίστεψαν, ότι δηλαδή τους προσδιορίζει ως άτομα και ως κοινωνική οντότητα. Βλέπουν να ορθώνεται ολόγυρα και να γιγαντώνει μια κενή ιδεολογία, χωρίς αντίκρισμα, που προωθεί την ουτοπία. Ειναι η ιδεολογία του Διεθνισμού...Μια ιδεολογία που και στόχους έχει και ταυτότητα αλλά που καταφέρνει να ξεγλιστράει σαν το χέλι διότι κινείται ύπουλα και μεθοδικά. Αυτο συμβαίνει, διότι σημαία της έχει την ΑΠΑΤΗ.

Πρόκειται για μια ιδεολογία, που μολονότι πρεσβεύει την μη βία, τα μέσα εντούτοις που χρησιμοποιεί είναι βγαλμένα απο τα πολεμικά βιβλία μόνο που στόχος τους είναι ο ανθρώπινος ΝΟΥΣ.

Τα μέσα τους - Η εξαγορά συνειδήσεων, η προπαγάνδα και η στράτευση των απανταχού ταλαίπωρων, πεινασμένων και προβληματισμένων ανθρώπων, που τους χρησιμοποιούν σαν μισθοφόρους. ¨Εχουν στην κατοχή τους το μαγαλύτερο τμήμα των ΜΜΕ παγκόσμια και καθώς και τα μέσα ψυχαγωγίας και θεάματος όπως τα video games, μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες και το χόλιγουντ. Έχουν καταφέρει να θέσουν ϋπο τον ελεγχό τους επίσης σε μεγάλο ποσοστό ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα και διάφορα πολιτικά κόμματα.

Τα συνθήματα τους - «Προστασία ανθρωπίνων δικαωμάτων», «προστασία στις εθνικές, γλωσσικές και θρησκευτικές μειονότητες», «δικαιώματα αυτοπροσδιορισμού», «δικαιώματα  σεξουαλικών προτιμίσεων», «προστασία του περιβάλλοντος», «κατάργηση συνόρων», «ισότητα» κ.α. έξυπνα και καλοδουλεμένα με στόχο τις ευαισθησίες του ανθρώπου.

Έιναι όμως έτσι; Αναρωτηθίκατε ποτέ τί κρύβεται πίσω απο το πρόσωπο του ανθρωπισμού; Τί σκοπούς έχει πραγματικά για τις στρατιές μυσθοφόρων; Ποιοί είναι οι πραγματικοί στόχοι και ποιοί κρύβονται στο παρασκήνιο..Τρίβοντας τα χέρια τους;

Κάποιοι απ’αυτούς που υιοθέτισαν αυτήν την ιδεολογία θα μηλίσουν για δήθεν ελευθερία απο «αναχρονίστικα ταμπού» απο «αγκυλώσεις του παρελθόντος» απο παρωχημένους ηθικούς κώδικες». Είναι όμως έτσι τα πράγματα, πρόκειται εδώ για απελευθέρωση ή μήπως πρόκειται μάλλον για νοήτικη υποδούλωση;

Αληθεια και Ψεματα.

Η αλήθεια δεν δίνεται σε κονσέρβα. Η αλήθεια είναι αποτέλεσμα κατανόησης. Αυτό σημαίνει ότι δεν καταγράφεται ούτε με λίγα ούτε με πολλά λόγια. Θα δώσω μόνο τροφή για σκέψη σε όσους εξακολουθούν να έχουν ψήγματα πνέυματος και αντίληψης, στοιχεία που υπάρχουν μόνο σ’εκείνους που έχουν διατηρήσει ήθος και αρχές, διότι αυτά είναι τα πρώτα που απαλλατριώνονται όταν ασπάζεται κάποιος την ιδεολογία της «ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ».

Είμαστε έτοιμοι να αντιπαρατεθούμε με όλα αυτά. Είμαστε έτοιμοι να δούμε και να καταλάβουμε την αλήθεια ή μήπως προτιμάτε να ζούμε σ’έναν φανταστικό ουτοπικό κόσμο, σκεπτόμενοι «ποιός ζεί και ποιός πεθαίνει». Είναι γεγονός ότι τις περισσότερες φορές η επαφή με την αλήθεια αφήνει πίσω της μια πικρή γεύση. Ο Κάφκα είχε πεί «ο δρόμος της αλήθειας περνάει πάνω απο ένα σκοινί που δεν είναι τεντωμένο σε μεγάλο ύψως, αλλά ακριβώς λίγο πιο πάνω απο τη γή. Φαίνεται περισσότερο να προορίζεται να σκοντάφτουν οι ανθρώποι παρά να βαδίζουν πάνω α’αυτό». Μήπως γι’αυτό κάποιοι πλησιάζουν απλά, αλλα γρήγορα πάλι απομακρύνονται προτιμώντας το σκοτάδι μάλλον παρά το φώς; Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τί φοβούνται – όσοι φοβούνται; Και γιατί βλέπουν το φώς της δημοσιότητας μόνο μισές αλήθειες πάντα;

Το δάνειο της υποτέλειας... Μας δάνεισαν, μας έγδαραν!

Ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα:

α) Από τα 25 δις. του δανείου, μόνο τα 8 δις. θα πάρει η Ελλάδα, αυξάνοντας έτσι το εξωτερικό χρέος με άλλα 25δις.
Το 70% της έκδοσης το πήραν ξένοι(!).

β) Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα δάνεισε με επιτόκιο 6,2 %, το οποίο μάλιστα προεισέπραξε, τη στιγμή που ο τρέχων τόκος για όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. είναι ΜΟΝΟ 0,50!!!
Δηλαδή 11 φορές περισσότερο!!! Βάση των συμφωνιών περί ισότητας των κρατών μελών η σύναψη αυτή παραβιάσει τη νομοθεσία της Ε,Ε. περί ίσων όρων των κρατών μελών της, πράγμα που θέτει παράνομα τα μέλη της σε διαφορετικές ταχύτητες.

Ερωτηθείς ο Παπακωσταντίνου για τους όρους του δανείου αντί να καταγγείλει την ΚΕΤ και να αρνηθεί σαν μέλος της Ε.Ε. ένα τέτοιο ασύμφορο δάνειο, κάλυψε την Ευρωπαϊκή Τράπεζα λέγοντας πως «αυτοί είναι οι κανόνες της αγοράς».
Τόσο ξεπουλημένοι είναι…

Τα... δάκρυα του Γιώργου έπιασαν τόπο!

Ουρά έκαναν τα δισεκατομμύρια ευρώ προς το Ελληνικό Δημόσιο, με στόχο την διάσωσι της τραυματισμένης οικονομίας μας.

Και όχι μόνον 8 δισεκατομμύρια ευρώ μας δανείζουν, αλλά οι προσφορές των αγορών ανήλθαν στο ποσό ρεκόρ των 25δισ!..

Χρήμα με ουρά, αδέλφια. Αστειεύεσαι, θα άφηναν τον ακρογωνιαίο λίθο της Ευρωπαϊκής οικοδομής να καταρρεύσει και μαζί της, φυσικά, και την ευρωζώνη και το Ευρώ; Θα άφηναν την πολύτιμη – λόγω της στρατηγικής της θέσεως – Ελλάδα να βουλιάξει και κοντά σ’ αυτήν κάποιες άλλες χώρες της Ε.Ε. (π.χ. Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία) έτσι επειδή βρήκαν ότι είμαστε υπερχρεωμένοι εμείς οι αφορώντες το 2% μόνον του κοινοτικού προϋπολογισμού; Αστεία πράγματα.

Πολύ περισσότερο από την στιγμή που τα οκτώ δισεκατομμύρια που μας δανείζουν έχουν επιτόκιο 6,2%!… Ητοι οι δανειστές μας θα γλείφουν τα δάκτυλά τους.

Αφήστε που θα μας έχουν του χεριού τους, οριστικά πλέον, οι «όποιοι» ενδιαφερόμενοι επί παντός του επιστητού!..

Εννοούμε πως ό,τι επιθυμούν, αυτό θα μας επιβάλλουν. Διότι, εφ’ όσον χρωστάς, μαθηματικώς βέβαιον είναι ότι θα σκύβεις το κεφάλι στον Αφέντη. Δηλαδή τον δανειστή. Ο,τι κι αν σου ζητήσει, θα το πράξεις. Η Αλήθεια να λέγεται. Οσο πικρή κι αν είναι.

Και το κωμικοτραγικό της υποθέσεως είναι ότι στα μάτια των βλακών – δηλαδή των περισσοτέρων πολιτών αυτού του δύσμοιρου τόπου – ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ήδη φαντάζει ως εθνικός ευεργέτης. Ηρωας παιδί μου. Διότι (λένε) κύττα βρε παιδί μου πώς τα κατάφερε το «παιντί»! Τι μαεστρία, τι γνώσεις, τι έξυπνα που τα κατάφερε στην Ευρώπη. Στο πι και φι τα κατάφερε το παληκάρι.

Και ο κ. Παπανδρέου – δοθείσης της ευκαιρίας – δρομολόγησε και τις αποφάσεις του για το Μεταναστευτικό, την διάσπασι της Ελλάδας σε καντόνια (σχέδιο «Καλλικράτης»), και την καταστροφή κάθε εργατικού και ασφαλιστικού δικαιώματος του Ελληνικού Λαού και άλλα τινά.

Πού να τολμήσει, τώρα, να αντιπαρατεθεί μαζύ του ο οποιοσδήποτε κλάδος, το οποιοδήποτε συνδικάτο. Εδώ μας έσωσε από τον Καιάδα ο άνθρωπος κι εμείς να τον στεναχωρήσουμε;

Παράλληλα και για πρώτη φορά ύστερα από πολλούς μήνες, το σύνολο σχεδόν των διεθνών ΜΜΕ αναφέρεται με κολακευτικά(!) λόγια στη χώρα μας. Δηλαδή το διεθνές κεφάλαιο και οι ληστρικοί μηχανισμοί του χειροκροτούν την ακραία υποτέλειά μας.
Χειροκροτούν την κυβέρνηση η οποία κατάφερε να δανειστεί με όρους χειρότερους και από τους πλέον βρώμικους… τοκογλύφους.

Επιμύθιον: Και μέχρι τον λαιμό χρεωθήκαμε και (σε λίγο) θα καταλάβουμε τι κακό μας περιμένει. Σε ό,τι δε αφορά τα «κεκτημένα» μας στην Εργασία, το Ασφαλιστικό και τα λοιπά, μην φαντασθείτε ότι, επειδή δανειστήκαμε, δεν θα προχωρήσει η ΣΦΑΓΗ μας.

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΧΙΟΥΜΟΡ!

Η ειδωλολατρία της παρακμής

Δεν είναι λίγοι αυτοί, σήμερα, οι οποίοι αναζητούν «εύσημα» επαναστατικότητας διατυμπανίζοντας: «Είμαι άθεος»!

Αυτό το λεκτικό σχήμα των «ωρίμων» («είμαι άθεος») είναι και αυτό μια «θρησκεία»: Η θρησκεία της αγοράς, των συμβόλων της και των ειδώλων της που η ακραία της, παρακμιακή μορφή είναι το αυτό-είδωλο, δηλαδή η λατρεία του «εγώ».

Τέτοιου είδους «δηλώσεις» (λεκτικές απρέπειες της νατουραλιστικής «προοδευτικής» κραιπάλης) απλώς υποδηλώνουν την έλλειψη μιας πίστης ή το σβήσιμο μιας πίστης σε ιδέες, οράματα, σε αξίες, στην ανθρώπινη κοινωνία, στον κοινωνικό Άνθρωπο, στο Αγώνα του συλλογικού και ιστορικού «εγώ».

Αλλά τέτοιου είδους «κηρύγματα» δεν αποτελούν μόνο το θορυβώδες στίγμα του αναρχικού ατομικισμού. Καταγράφουν και το στίγμα της σημερινής, νεοταξικής φιλοσοφίας και παρακμής: Αυτό της θεοποίησης των συμβόλων και των ειδώλων της καπιταλιστικής αγοράς, της θεοποίησης του ατόμου και της ανύψωσης του ατομικισμού σε θεότητα, σε είδωλο λατρείας.

Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο αποτρόπαια ειδωλολατρία της ιστορίας: Στο αυτό-είδωλο, στον καθρέφτη του νάρκισσου, ο οποίος δεν αναγνωρίζει απλώς σαν τη μόνη πραγματικότητα το «εγώ» του, αλλά έχει προχωρήσει ακόμα πιο ακραία: προσκυνάει τα είδωλα της αγοράς, τους «ήρωες» που παράγει το σύστημα, συνακόλουθα λατρεύει μόνο το είδωλό του και μέσω αυτού τα «είδωλα» που στηρίζουν το είδωλό του.

Το αυτό-είδωλο δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν προσκυνήσει άλλα είδωλα, αν δεν στηριχτεί σε αυτά και αν δεν αντλήσει «φως» από αυτά. Γι’ αυτό το «αυτό-είδωλο» δεν εξετάζει, ούτε αντιπαραθέτει ιδέες, δεν νοιάζεται για τα ιστορικά περιεχόμενα, ούτε για τη διαλεκτική της θεωρίας με την πράξη. Αγνοεί το τι σημαίνει «αξία χρήσης». Γνωρίζει και υποκλίνεται μόνο στις ανταλλακτικές αξίες, στα είδωλα αυτών των αξιών: Είδωλα-αξίες της αγοράς, είδωλα των ποικίλων ελίτ εξουσίας.

Έτσι το αυτό-είδωλο χάνει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, την ιστορία, την κοινωνία και τις ιδέες. Για την ακρίβεια, αναστρέφει, ταχυδακτυλουργικά τα πράγματα. Στη θέση των πραγμάτων και των ιδεών τοποθετεί τα είδωλα. Με αυτή την ειδωλολατρική έξαψη παρακάμπτει τις ποιοτικές αξίες και αντιπαραθέτει τη στατική των ειδώλων.

Γι αυτό όλοι αυτοί οι ειδωλολάτρες οργίζονται όταν κτυπάς τις ιδέες των ειδώλων τους. Σκούζουν υστερικά ότι «καρατομείς πρόσωπα».Λόγω της τυφλής ειδωλολατρίας τους δεν βλέπουν τις ιδέες του ειδώλου εναντίον των οποίων ασκείται η πολεμική, αλλά την «προσβολή» του ειδώλου τους… Αυτό το είδος της μαγικής λογιστικής καταστρέφει τα πάντα, κάθε ιδέα και σκέψη. Το είδωλο αποκτά την εγκυρότητα του κύρους, και της αυθεντίας, βρίσκεται στο απυρόβλητο, γίνεται η θρησκεία του «πίστευε και μην ερεύνα». Το τι λέει, το τι απόψεις διατυπώνει, το πώς πράττει κάθε φορά, ποια συμφέροντα το υποκινούν, όλα αυτά δεν πρέπει να εξετάζονται: Είναι είδωλο-Θεός…

Το άτομό τους στηρίζεται μόνο στην ειδωλολατρία, στο εύθραυστο «εγώ» τους και σε καμία βαθιά και στέρεα Πίστη. Ο νοσηρός ατομικισμός της εποχής μας σε αυτό ακριβώς συνίσταται: Στην έλλειψη Πίστης και στη θεοποίηση του ακρωτηριασμένου «εγώ» μας, στο αυτό-είδωλο.

Μια κατάσταση που αποτυπώνει τα ακραία όρια της κατάπτωσης και παρακμής των κοινωνικών σχέσεων, των συναισθημάτων, των συλλογικών δεσμών και του ανθρώπου…Μια κατάσταση η οποία αποτυπώνει την ολοκληρωτική ισοπέδωση της σκέψης και των ιδεών…Μια κατάσταση η οποία αποτελεί το εφιαλτικό στίγμα της Νέας Εποχής: της πλανητικής βαρβαρότητας της αγοράς και του χρηματιστηριακού θεάματος.

Υ.Γ. Το δηλητήριο της σύγχρονης ειδωλολατρίας έχει διεισδύσει σε όλους μας. Άλλοι το έχουν συνειδητό, το καταπολεμούν και αντιστέκονται σε αυτή την πανούκλα, και άλλοι τρέφονται και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό το ναρκωτικό…

Η ελληνική οικονομία και το ευρώ.

...Εντάξει, η Ελλάδα έχει δημοσιονομικά προβλήματα... Κι ας πούμε πως βαδίζει ολοταχώς προς τη χρεοκοπία...

Γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, δεν κάνουν κάτι για να στηρίξουν την ελληνική οικονομία ? Όχι να βγάλουν και να μας δώσουν χρήματα - αν και σε μια οικονομική κοινότητα αλληλεγγύης που επιζητά και την πολιτική / συνταγματική ένωση, μια τέτοια κίνηση ίσως να ήταν αυτονόητη στα πλαίσια της αλληλοστήριξης - αλλά τουλάχιστον να πάψουν να κινδυνολογούν πάνω στις πλάτες μας, με αποτέλεσμα το κακό οικονομικό τοπίο να γίνεται ολοένα και χειρότερο....

Η στάση των Ευρωπαίων - και όχι μόνο της Ευρωζώνης αλλά κυρίως των Βρετανών - έχει σαφή εξήγηση. Οι χώρες που μέσα από τη παγκόσμια κρίση, ανέδειξαν ανυπέρβλητα προβλήματα δημοσιονομίας, όπως η Ελλάδα, Ιταλία , Ισπανία και Πορτογαλία, οι λεγόμενες και “pigs” από τα αρχικά αυτών των χωρών, χρησιμοποιούνται βάναυσα σαν ο αδύναμος κρίκος που με το πες από δω , πες από εκεί, θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το ευρώ...

Μα καλά , θέλουν οι ευρωπαίοι να αποσταθεροποιηθεί το ενιαίο τους νόμισμα και ρίχνουν "λάδι στη φωτιά" με όλα αυτά τα δημοσιεύματα που αφορούν τις “pigs” ή τις δηλώσεις των ίδιων των αρμόδιων επιτρόπων ?

Η "υποτίμηση" του ευρώ, αυτός είναι ο στόχος ....

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως αυτό επιζητούν και οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοβρετανοί, ο καθένας για τους δικούς του λόγους...

Οι αμερικανοί γιατί το δολάριο κινδύνευε να πάψει να είναι το κυρίαρχο νόμισμα των παγκόσμιων αποθεματικών..Ήδη οι κινέζοι με τα τεράστια πλεονάσματα, σκέφτονταν να επενδύσουν το 80 % στο ευρώ αντι του δολαρίου. Μια τέτοια ενέργεια θα έφερνε ένα μεγάλο πλήγμα στην αμερικανική οικονομία που την τελευταία δεκαετία επενδύει το μέλλον της στην κινέζικη ανάπτυξη...

Οι βρετανοί γιατί είναι το τσιράκι των ΗΠΑ αλλά και γιατί επέλεξαν να κρατήσουν από πίκα τη στερλίνα έξω από την ευρωζώνη και μια ενδεχόμενη αποτυχία του ενιαίου νομίσματος, θα δικαίωνε την επιλογή τους..

Και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι τέλος, γιατί το ευρώ είχε φτάσει σε δυσανάλογη ισοτιμία με το δολάριο και οι γερμανογαλλικές βιομηχανίες δεν μπορούσαν να πουλήσουν την πραμάτεια τους στο εξωτερικό...Η επιθυμητή ισοτιμία ευρώ / δολαρίου είναι περίπου στο 1,15 δολάρια και είχε φτάσει στο 1,55 / 1,60 , μια διαφορά τέτοια που ακόμη και μέσα από το ebay, συνέφερε να αγοράσει κανείς από τους αμερικάνικες κι όχι από τις ευρωπαικές αγορές, παρότι το μεταφορικό κόστος είναι μεγαλύτερο...

Και τελικά τι θα γίνει ? Θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε ?

Όχι δα...Δεν είναι τόσο κουτόφραγκοι οι εταίροι μας... Δεν θα ρισκάρουν το οικοδόμημα της ευρωζώνης για την ψωροκώσταινα και τα δημοσιονομικά της ελλείματα ...Μόλις πάει το ευρώ εκεί που θέλουν, και δηλώσεις στήριξης θα κάνουν και ευρωομόλογα θα εκδόσουν και τα spreads δανεισμού του ελληνικού δημοσίου θα φτάσουν σε κανονικά επίπεδα....

Μέχρι τότε όμως, πάνω στις δικές μας πλάτες, οι σπεκουλαδόροι θα συνεχίζουν τα παιγνίδια τους και φυσικά θα κερδοσκοπούν ασύστολα...

Παγκοσμιοποίηση δεν θέλαμε ?

Να τη λουστούμε τώρα, να ησυχάσουμε......

Κρίση στα Ιμια - 14 χρόνια μετά!

Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται τις μέρες αυτές από την κρίση των Ιμίων και ακόμη το τοπίο στην περιοχή εξακολουθεί να παραμένει θολό.

Την περίοδο αυτή που το ψάρεμα της τσιπούρας βρίσκεται στο αποκορύφωμά του, ελληνικά και τουρκικά αλιευτικά σκάφη με την παρουσία περιπολικών των δύο χωρών, «ναυμαχούν» καθημερινά για το πού πρέπει να ρίξουν τα παραγάδια και τα δίχτυα τους, χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο να προκληθούν χειρότερες καταστάσεις και να οδηγηθούμε σε ανάλογα γεγονότα όπως τον Ιανουάριο του 1996, όταν η Ελλάδα και η Τουρκία έφτασαν
στα πρόθυρα ενός πολέμου.

Μέχρι και σήμερα οι γείτονές μας δεν έχουν εγκαταλείψει τις επεκτατικές βλέψεις τους στο Αιγαίο, ακόμη και για μια ερημονησίδα όπως τα Ιμια.
Αυτό φαίνεται από την καθημερινή παρουσία των ακταιωρών τους γύρω από τα Ιμια εμποδίζοντας τους Καλύμνιους να ψαρέψουν τσιπούρες και με «εικονικούς πολέμους» στο Διαδίκτυο, όπου Τούρκοι, όπως έγραψαν δικά τους μέσα ενημέρωσης, «τοποθέτησαν μια φωτογραφία με την τουρκική σημαία και Τούρκους καταδρομείς πάνω σε φουσκωτό σκάφος δίπλα στην ερημονησίδα». Βέβαια και δικές μας συμπεριφορές δίνουν λαβή στους γείτονες να κρατούν συνεχώς «ανοιχτό» το θέμα και να εκμεταλλεύονται όσα κατά καιρούς, για λόγους άγνωστους, βγαίνουν στην επικαιρότητα με τη μορφή «αποκαλύψεων» για το τι συνέβη πριν από 14 χρόνια στα Ιμια.

Σαφώς υπάρχουν ευθύνες από την ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, όπως επίσης και από μερικά ΜΜΕ τις ημέρες της κρίσης, για τον χειρισμό και την κατάληξη της υπόθεσης. Φυσικά και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα γεγονότα αυτά, αλλά οι κορόνες που συχνά ακούγονται και από ανθρώπους που φέρουν τεράστιες ευθύνες για όσα συνέβησαν το τραγικό εκείνο βράδυ, ούτε βοηθούν στην καταγραφή της Ιστορίας, ούτε δίνουν απάντηση σε πολλά ερωτηματικά.

Τώρα οι Τούρκοι προσπαθούν προφανώς να παίξουν και άλλα περίεργα παιχνίδια, με το να διαφημίζουν από την περασμένη εβδομάδα ότι μεγάλη εταιρεία αγόρασε μια έκταση 110 στρ. στην περιοχή της Αλικαρνασσού (Μποντρούμ) για να χτίσει ξενοδοχείο πέντε αστέρων «με θέα τα Ιμια!…».

Σοβαροί …μεσήλικες!

Πολλές φορές μας νιώθουμε ότι είμαστε ανίσχυροι να κάνουμε πράγματα για να αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων...σχεδόν πάντα αυτό το συναίσθημα δεν είναι σωστό γιατί πάντα υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε...

Όταν γεννιώμαστε βρισκόμαστε μέσα σ΄έναν έτοιμο κόσμο. Έχει τους θεούς του, τους διαβόλους του και τους παπάδες του. Τις εκκλησίες του και τα μοναστήρια του. Το οικονομικό του σύστημα. Την αστυνομία του και τις φυλακές του. Το Σύνταγμά του, που ορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών. Την κυβέρνησή του και τα πολιτικά του κόμματα. Το χρέος αλλά και το συμφέρον του νέου πολίτη είναι να τα μαθαίνει όλ΄αυτά. Γιατί όσο πιο καλά τα ξέρει τόσο πιο σωστά μπορεί να παίξει το ρόλο του ως πολίτη και να συμβάλει στην οικονομική και πολιτιστική άνοδο της κοινωνίας του.

Καπου εδώ τελειώνει το πρέπει και μπαίνουμε στο είναι.

Νομίζω πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μας , καθώς μεγαλώνουμε , είναι … η σοβαρότητα , η καλύτερα η σοβαροφάνεια . Υπάρχει μια γενική κατεύθυνση προς το κοινώς αποδεκτό, το «σωστό», το ελεγχόμενο, το προβλεπόμενο, το γκρίζο, το μουντό, το μέτριο.

Η σοβαρότητα είναι φθορά και φθείρει πρώτα πρώτα τη ψυχή μας. Αφήνουμε στην άκρη το παιδί που είναι μέσα μας, την καθαρή και ακατέργαστη πλευρά του εαυτού μας, το βαθύ εγώ μας πριν την αλλοίωση από το κοινωνικό «σύστημα».

Αυτή η τάση για σοβαροφάνεια, δε νομίζω πως είναι έμφυτη. Μας τη μαθαίνουν και μας την επιβάλλουν σιγά-σιγά γιατι έτσι πρέπει να είναι σ’αυτόν τον έτοιμο κόσμο. Μαθαίνουμε να φοβόμαστε τα χειρότερα και να αρκούμαστε στα όσα λίγα έχουμε (και δεν εννοώ μόνο τα χρήματα ), μαθαίνουμε να ...είμαστε υπεύθυνοι, εργατικοί, συνετοί και ευγενικοί ακόμα και όταν μας εκμεταλλεύονται Αυτή η σοβαρότητα είναι γεννημένη από το φόβο και την αδυναμία καθώς και από την σχεδόν πλήρη αδυναμία μας να δημιουργήσουμε γύρω μας … χαρά.

Σοβαροί και υπεύθυνοι πολίτες, με σκοτωμένο κάθε ίχνος δημιουργικής αναζήτησης, διασκεδάζουμε δείχνοντας τη μαγκιά μας και το υπερφίαλο εγώ μας στα μπαράκια και τα κλάμπ. Εκεί πετάμε για λίγο τη μάσκα του καθωσπρεπισμού, και νομίζουμε πως είμαστε άτομα χαλαρά και φευγάτα, βγαίνουμε από τα καλούπια της καθημερινότητας , αλλά δε μας είπαν ότι μπαίνουμε στα καλούπια του week-end. Και μέσα σε καλούπια δε χωράει η δημιουργικότητα, δε χωράει η φαντασία, δε χωράει το παιδί που κρύβουμε μέσα μας.

Είμαστε μουντοί και σοβαροί, απλοί αριθμοί, και αν κάποιοι νομίζουν ότι διαφέρουν επειδή πηγαίνουν για διακοπές τα σαββατοκύριακα ή πίνουν άφθονες μπύρες βλέποντας ποδόσφαιρο, γελιούνται.Όλα είναι προεπιλεγμένα.Παραμένεις ένας ελεγχόμενος ενήλικας, ένας πρόωρος, ψυχικά, (και όχι ηλικιακά) μεσήλικας. Έτσι βολεύεις.

Τα παιδιά δε βολεύουν. Δεν ακούνε, δε συμμαζεύονται. Αμφιβάλλουν, αντιδρούν, επιμένουν. Παίζουν και κοροϊδεύουν .Τα παιδιά δε μαντρώνονται εύκολα, είναι δημιουργικά και κουβαλάνε μέσα τους μία εν δυνάμει αλλαγή. Όπως και να είναι τα πράγματα τριγύρω τους, πάντα θα θέλουν κάτι άλλο, κάτι καλύτερο, ενώ ο μεσήλικας αποφεύγει τις αλλαγές από φόβο μη χάσει αυτά τα λίγα που νομίζει πως έχει και επειδή ξέρει πως είναι ανίκανος να σπάσει το καβούκι του και να υπάρξει έξω από τα όρια της φυλακής του, παραμένει περιορισμένος πείθοντας τον εαυτό του πως αυτή είναι η επιλογή του.

Έχουμε αρρωστήσει μέσα στις φυλακές μας, δε μπορούμε στιγμή εκτός. Προτιμάμε να πεθάνουμε σιγά-σιγά, φυλακισμένοι παρά να βγούμε, έστω και για λίγο ελεύθεροι εκτός ορίων. Τα όρια της φυλακής μας, συνήθως, δεν έχουν υλική υπόσταση. Δεν είμαστε περιορισμένοι σε συγκεκριμένο χώρο. Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Τα μόνα όρια της φυλακής μας είναι η προσωπικότητα μας . Τίποτα άλλο , κανείς δε μπορεί να μας φυλακίσει , και να μας στερήσει την ελευθερία μας παρά ο ίδιος μας ο εαυτός. Κανείς δε μας αναγκάζει να «ωριμάσουμε» , να σκοτώσουμε το παιδί μέσα μας και να υιοθετήσουμε τη μεσήλικη μουντή και γκρίζα σοβαρότητα.
Δυστυχώς όλα αυτά τα κάνουμε μόνοι μας . Μας σπρώχνουν προς αυτή την κατεύθυνση , σίγουρα , με όλους τους τρόπους , αλλά η επιλογή είναι πάντα δική μας.

Επιλέξτε να αφήσετε το παιδί που κρύβεται μέσα σας, ελεύθερο. Ο κόσμος θα γίνει καλύτερος , κι αν δε γίνει ο κόσμος τουλάχιστον θα γίνουμε εμείς, κι αν όχι καλύτεροι σίγουρα πιο ενδιαφέροντες.

Σ’ έναν κόσμο με προκάτ επιλογές πανομοιότυπους χαρακτήρες, σταθερές δουλειές , επαναλαμβανόμενες συνήθειες, και τακτικά παραστρατήματα με γρήγορη επαναφορά, μάλλον …δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Αυτός συμβολικά, είναι ο κόσμος του ανεξαρτήτως πραγματικής ηλικίας «μεσήλικα». Μόνο ενδιαφέρον είναι το χρήμα , η απόκτηση του, η διατήρηση του, η επέκταση του , η επίδειξη του, η υπερβολή και η φθηνή μαγκιά. Σ’ έναν συμβολικό κόσμο παιδιών (πάντα ανεξαρτήτως ηλικίας), θα μπορούμε να αμφιβάλουμε , να ψάχνουμε, να φτιάχνουμε, να δημιουργούμε, να απορρίπτουμε, να ανεχόμαστε και να δεχόμαστε τους άλλους όπως είναι.

Αυτός ο τρόπος ζωής, προσωπικά μου φαίνεται πως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ας ξαναγίνουμε όλοι παιδιά

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ..........Και η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΘΡΑΚΗ.

Με ενδιαφέρον παρακολουθώ τις εξελίξεις στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας όπως την αποκαλεί ο λαός μας, ή «Macedonia» όπως την αποκαλεί ο υπόλοιπος κόσμος. Κι αυτό γιατί, πριν λίγο καιρό είχα γράψει μια σειρά άρθρων για το τι μέλλει γενέσθαι σ’αυτήν την ‘ευαίσθητη’ περιοχή των Βαλκανίων, έχοντας κάποιες πληροφορίες από ανθρώπους που ήταν σε θέση να γνωρίζουν περισσότερα.

Το γενικό σχέδιο τότε αναφερόταν στη δημιουργία ενός ιδιότυπου προτεκτοράτου (σαν εκείνο της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου) το οποίο ύστερα από μια σειρά ‘τυχαίων’ συγκρούσεων, θα ετίθετο υπό την κηδεμονία του ΝΑΤΟ. Κατά έναν περίεργο τρόπο το σχέδιο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, απόδειξη και η πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού πρέσβη στη Θράκη και η αναβάθμιση του προξενείου των ΗΠΑ (αλλά και μιας πλειάδας άλλων χωρών) στη Θεσσαλονίκη και του αλλού. 

Τι σχέση έχει η F.Y.R.O.M. με την Ελληνική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη; Φαινομενικά, ουδεμία, αλλά δεν είναι κακό να έχει κανείς μάτια και αυτιά ανοιχτά ώστε, αν κατά ‘τύχη’ υπάρξει κάποια εξέλιξη να πει στους φίλους το βράδυ «εγώ σας τα’λεγα».

Όχι βέβαια πως έχει πλέον σημασία αν κάποιος «τα’λεγε». Τα σχέδια για την σαλατοποίηση της περιοχής έχουν ολοκληρωθεί, οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και κανείς, πολύ περισσότερο ένας δημοσιογράφος που είχε πληροφορηθεί ή έστω ‘μυριστεί’ τη δουλειά, δεν μπορεί να κάνει κάτι από τη στιγμή μάλιστα που αδιαφορεί ολόκληρος ο Ελληνικός λαός για το θέμα.

Άποψη μου είναι ότι τα Νότια Βαλκάνια θα αποτελέσουν έναν ευρέα χώρο στον οποίο τον πρώτο λόγο θα΄χουν οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή η Ελλάδα και η Τουρκία, οι οποίες, όπως διάβασα πρόσφατα στις εφημερίδες αποφάσισαν να μειώσουν δραστικά τα εξοπλιστικά προγράμματα τους, μιας και δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουν σε ξένο (Νατοϊκό) αχυρώνα. 

Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει η Ελλάδα να πάρει τη σκυτάλη από την ‘φίλη’ Τουρκία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής στη Βαλκανική ύπαιθρο γιατί σε παγκόσμιο επίπεδο μόνο από μια θέση ισχίου διεκδικεί πρωταγωνιστικούς ρόλους και αποφεύγεις δυσάρεστες καταστάσεις (ο νοών νοητό) και αυτή τη στιγμή είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων.

Τελικά θα ρωτήσετε αυτό είναι καλό ή κακό; Μα και βέβαια είναι καλό! Με μια παρόμοια ‘διευθέτηση’ θα μπορέσουμε ν’αγοράσουμε όλοι ‘Ρειντζρόβερ’ και να χορεύουμε τα τσιφτετέλια μας στα «Ελληνοτουρκικά» πλέον σκυλάδικα!

Υ. Γ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή τη στιγμή ο κλοιός γύρω από την Ελλάδα σφίγγει και με επίκαιρα τα θέματα της Κύπρου της Μακεδονίας και τώρα της Θράκης θα πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον μας σαν έθνος γιατι τα πράγματα βαδίζουν ανεξέλεγκτα προς το επικίνδυνο και αυτό δεν συμφέρει κανένα μας!

Ιθαγένεια γιά αλλοδαπούς-μετανάστες στην Ελλάδα και Απόδημος Ελληνισμός

Με αφορμή τις προτεινόμενες αλλαγές στον νόμο για την Ελληνική Ιθαγένεια-Υπηκοότητα, και απευθυνόμενος κατά κύριο λογο προς την παρούσα κυβέρνηση που έχει και την ευθύνη για την διακυβέρνηση της χώρας (τα σχόλια, οι επισημάνσεις, και τα παραπονά μου είναι διαχρονικού χαρακτήρα και αφορούν όλους τους εν Ελλάδι αδελφούς μας) εχω μερικες απορίες για το τί θα κάνουμε μπορεί να σημαίνει για την Ομογενεια;.

Αναρωτιέμαι και παραθέσω μερικές πραγματικότητες που με προβληματίζουν -

1. Πως θα πρέπει να αισθάνονται οι ομογενείς (δηλ. 2-3 εκατομμύρια ΕΛΛΗΝΕΣ) που όταν ζητάνε να τους επιτρέψουμε να ψηφίζουν στον τόπο διαμονής τους (κάτι το οποίο είναι συνταγματικό τους δικαίωμα και θα έπρεπε να τους το διασφαλίζει ένα ''κράτος δικαίου'') τους λέμε (απευθύνομαι σε όλους ανεξαρτήτως κομματικής διάκρισης) ότι αυτό απαιτεί να το εγκρίνουν τα 2/3 της βουλής, ενώ τώρα για ν' αποδοθεί η υπηκοότητα (και σύντομα, μετά από προσφυγές στα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά δικαστήρια και πλήρη δικαιώματα Έλληνα πολίτη) σε νόμιμους και παράνομους μετανάστες στη Ελλάδα, αρκεί μόνο η απόφαση της κυβερνητικής επιτροπής (και τελικά, η απλή πλειοψηφια της βουλής) διότι αυτό απαιτεί το ''κράτος δικαίου'';

2. Πως θα πρέπει να αισθάνονται οι ομογενείς που φύγαμε για ένα καλύτερο μέλλον δικό τους αλλά και της Ελλάδος που τωρα τους φερόμαστε σαν να είναι απόπαιδα και τρέχουμε να αγκαλιάσουμε και να βάλουμε στα σπίτια μας τους γυρολόγους που έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα;

3. Πως θα πρέπει να αισθάνονται οι ομογενείς που για πολλές δεκαετίες στηρίζανε τους προϋπολογισμούς της «Φτωχομάνας» Ελλάδος και τώρα που χρειάζονται την βοήθεια της για να μπει λίγο φρένο στον αφελληνισμό μας, η κουτοπόνηρη μάνα, αφού πρώτα έδιωξε τα παιδιά της γιατί δεν μπορούσε να τα ταΐσει, ψάχνει τώρα για ψυχοπαίδια να της κάνουν τα θελήματα. Έχει άραγε κανένας σκεφθεί ότι η δυνατότητα ψήφου στον τόπο διαμονής τους μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία, για να αρχίσουν οι ομογενείς να ασχολούνται και πάλι με την ελληνική τους υπόσταση;

4. Είναι καιρός να γίνει κατανοητό ότι έχει πλέον περάσει η εποχή που οι απόδημοι υπήρχαν μόνο για να τρέχουν να βοηθήσουν την Ελλάδα. Δεν είναι όλοι οι ομογενείς επιστήμονες διεθνούς ακτινοβολίας ούτε επιτυχημένοι επιχειρηματίες. Οι ομογενείς έχουν και ανάγκες και προβλήματα και χρειάζονται χείρα βοηθείας.

Αντί οι εκπρόσωποι των κομμάτων (και οι διπλωμάτες) να πηγαινουν και να κάνουν ''διαλέξεις'' και να φεύγουν, θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα του «να έρχεσθε και να μας ακούτε», καταγράφοντας τις ανάγκες τους και τα προβλήματα τους.

5. Συχνά, όταν παραπονιούνται για διάφορα ευτράπελα στην Ελλάδα (π.χ. ουρές στις τράπεζες και τις δημόσιες υπηρεσίες, οδικές παραβάσεις κτλ), και κάνουνε σύγκριση με την καλύτερη κατάσταση που υπάρχει στην Αμερική, την Αυστραλια ή στο Καναδα τους απαντούν: Εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι Αμερική.

Τώρα όταν πολλοί ομογενείς κρούουν τον κώδωνα για τις προτεινόμενες αλλαγές στον νόμο για την Ελληνική υπηκοότητα, δέχονται το επιχείρημα ότι θα έπρεπε να μην ξεχνούν ότι και εσείς κάποτε σαν μετανάστες επήγατε σ’αυτές τις χώρες αλλά αυτοί σας έδωσαν υπηκοότητα. Απαντώ ομως εγώ κύριοι, πόσο γρήγορα και βολικά ξεχάσατε ότι η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, Αυστραλια, Καναδάς; Η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχει ακόμα τεράστια (γιαν να μην πω χαώδη) διαφορά.

Πρώτον, η Αμερική, η Αυστραλία και ο Καναδάς είχαν (και σε αρκετό βαθμό έχουν ακόμη) πολλά εφόδια (πλούτο, οργάνωση, κράτος δικαίου, κτλ) για να κερδίσουν την καρδιά και αφομοίωση του μετανάστη, ενώ η Ελλάδα προσφέρει μόνο μια θέση κάτω από τον ήλιο, και άπλετη διαφθορά!

Δεύτερον, σάυτες τις χώρες υπάρχουν (καλομελετημένοι) νόμοι που εφαρμόζονται ενώ στην Ελλάδα οι νόμοι γίνονται απλά για να γίνονται και στην τελική ανάλυση όλα διαστρεβλώνονται, παρακάμπτονται και ''για τους ημετέρους'' επιτρέπονται.

Και μην βιαστεί κανένας να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ΟΛΟΙ οι ομογενείς που ξεσηκώνονται εναντίον του προτεινομένου νόμου είναι συντηρητικοί, οπισθοδρομικοί, απληροφόρητοι, εθνικιστές κτλ. Ας μην ξεχάσουμε ούτε για ένα λεπτό ότι αυτές τις καταστάσεις τις έχουν ζήσει στο πετσί τους και μπορούνε να συγκρίνουνε και να προβλέψουνε τα αποτελέσματα καλύτερα απο εμάς εδώ φαντάζομαι!

Θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον ο Πρωθυπουργός (αλλά και πολλοί από τους Υπουργούς του), σαν πρωην μετανάστης, θα είχε ποιο σφαιρική αντίληψη πάνω στο θέμα. Δυστυχώς όμως, πολλοί Έλληνες που πηγαίνουν στο εξωτερικό για σπουδές, και μετά από λίγα χρόνια γυρνούν στην Ελλάδα χωρίς να ζήσουν και να εργαστούν εκεί, φέρνουν στην Ελλάδα μια επιφανειακή αντίληψη της εκει κοινωνίας. Και όλοι ξέρουμε ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη της άγνοιας.

Τα αποτελέσματα είναι ακόμη τραγικότερα όταν υπεισέρχεται και η πολιτική σκοπιμότητα.

Καταλαβαίνω ότι αυτή είναι βαριά κουβέντα αλλά πως μπορεί κανένας να εξηγήσει το γεγονός ότι η κυβέρνηση προτείνει ημίμετρα τα οποία θα οδηγήσουν στην δημιουργία πολιτών δυο ταχυτήτων (δηλ. πολίτες με περιορισμένα δικαιώματα και πολίτες με πλήρη δικαιώματα). Είναι δυνατόν να μην γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι ασύμβατο με βασικές αρχές του κράτους δικαίου και ότι με την πρώτη προσφυγή σε κατάλληλο (competent) δικαστήριο «και οι τελευταίοι εσονται πρώτοι»; Δεν γίνεται να μην το ξέρουν!

ΟΠΟΙΟΣ ΣΠΕΡΝΕΙ ΑΝΕΜΟΥΣ, ΘΕΡΙΖΕΙ ΘΥΕΛΕΣ!

Υ.Γ. Το άρθρο αυτο γράφτικε μέσα απο τις απλές σκέψεις ενός πολίτη που εχει κάνει τη θητεία του και στο εξώτερικο και οι επισημάνσεις μου δεν ειναι ακραίες οπως μπορεί να τις θεωρίσουν μερικοί(σκόπιμα και μη), ειναι σκέψεις και πρόβληματισμοι που θα πρεπει ολοι μας να καταλάβουμε πριν καθίσουμε και εφαρμόσουμε μια "πραγματική" πολιτική στο θέμα της ιθαγένειας για τους μετανάστες! Ας το καταλάβουν όλοι οτι αυτό δεν είναι ένα όχι στους μετανάστες ειναι ένα όχι στην εφαρμογή του σχεδίου ώς έχει!