www.pasok.gr

Το ΠΑΣΟΚ το ξέρεις. Ή εισαι φίλος και ψηφοφόρος ή δεν είσαι! Εμείς εκφράζουμε το τελεία τζιαρ. Το τελεία τζιαρ εχει δύο συνιστώσες την τελεία συνιστώσα και τους τζιαράκιδες...Ημείς ανήκομεν είς την συνιστώσα της τελείας, που με εναν απλό ανατομισμό ειναι η τέλεια! Είμαστε η τελεία μετά το ΠΑΣΟΚ.

Στόχος της συνιστώσας μας είναι να υποδείξουμε στο ΠΑΣΟΚ σε ποιά πράγματα στην Ελλάδα πρέπει να βάλει τελεία!

Τελεία στο μαύρο πολιτικό χρήμα, που υποχρεώνει όποιον προσπαθεί να κάνει μια δουλειά σ’αυτήν τη χώρα να περνάει απο τον πάγκο των αετονυχήδων της πολιτικής. Να δεμονοποιηθεί και να ξεκινήσει κυνήγι μαγισσών για το μάυρο χρήμα στην πολιτική. Να πάνε επιτέλους κάποιοι φυλακί.

Να φοροαπαλλάσεται, να αμοίβεται και να μπαίνει σε καθεστώς προστασίας μαρτύρων όποιος αποδεδειγμένα καταγγέλει περιπτώσεις χρηματισμού και λεηλασίας του δημόσιου πλούτου.

Τελεία στις παράνομες χωματερές βιομιχανικών αποβλήτων σε ποτάμια, λίμνες, θάλασσες.

Τελεία  στις συμμορίες του Δημοσίου, τις εφορίας της πολεοδομίας, του ΙΚΑ, σε όλες ΤΕΛΕΙΑ! Στις ουρές, στις σφραγίδες στα χαρτιά και πάνω απ’όλα  τελεία στη λερναία ύδρα της γραφειοκρατίας!. Να εκδιωχτούν απο το κοινωνικό σύνολο σαν κοινωνικοί οικονομοδυναστές  και εγκληματίες.

Τελεία στις χαριστικές φοροαπαλλαγές, στις  εισφοροδιαφυγές, στα επιχειρηματικά κέρδη που δεν επανεπενδύονται και δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας. Τελεία στο χρήμα το νεκρό, που προκαλεί στην οικονομία πρόβλημα κυκλοφοριακό.

Τελεία στον πολιτικό τον επαγγελματία! 

Ανανέωση όλων των προσώπων κάθε τετραετία, δημοψιφίσματα για όλα, στον πολίτη η καθημερινή εξουσία. Για μια συμμετοχική, διαδραστική, ηλεκτρονική δημοκρατία! 

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα!

Θα ήθελα μια μέρα να άνοιγαν όλες οι πορτες. Να έβγαιναν όλοι από μέσα και να γέμιζαν τα πάρκα και τις παραλίες. Όσοι βρίσκονται στα νοσοκομεία, στα χειρουργεία, στις εντατικές να παράταγαν τις ρόμπες και τις ποδιές και να άραζαν στα παγκάκια στις πλατείες πίνοντας κρασιά και ούζα σαν να μη τους νοιάζει το αύριο. Όσοι βρίσκονταν στα πανεπιστήμια, όσοι δουλεύουν στα δικαστήρια, όσοι αποφασίζουν για τους νόμους να πέρναγαν μια μέρα στα κελιά. Χωρίς φρουρούς, χωρίς κλειδαριές, χωρίς διευθυντές. Απλά μια μέρα μακριά απ΄ τα συνηθισμένα και κοντά σε μια άλλη αλήθεια. Όσοι κρατάνε όπλα, και φοράνε στολή, να στηθούν γυμνοί μπροστά στα μάτια των μανάδων που κατέστρεψαν, μπροστά στα παιδιά τους και να δικαστούν.

Θα ήθελα εκείνη τη μέρα να μη δουλεύει κανείς παρά μόνο οι οθόνες που μαζί με τις κεραίες και τις κάμερες έχουν πλημμυρίσει αυτή τη πόλη. Να δείχνουν τις συναλλαγές κάτω απ’ τα υπουργικά γραφεία, τα πρόσωπα όσων δουλεύουν σκληρά για εμάς και την οικογένειά τους μια μέρα πριν πάρουν το μισθό ή τη μέρα που περνούν την απόλυση στο χέρι.

Θα ήθελα ο κόσμος σ’ αυτή τη πόλη να σταματήσει μια μέρα να τρέχει στις τηλεοράσεις, τα σινεμά, τα θέατρα, τις συναυλίες, τα “event” και να στρέψει το βλέμμα στην απίστευτη ομορφιά που υπάρχει γύρω του. Στο χάδι και την αγκαλιά της μάνας όταν φροντίζει το παιδί, το δικό της παιδί, το όποιο παιδί. Στο λουλούδι που δίνω και δίνεις σε αυτόν που αγαπάς. Στο χέρι που δίνω και δίνεις σε αυτόν που έχει ανάγκη να σηκωθεί. Οι άντρες να καταλάβαιναν επιτέλους πόσο υπέροχο είναι να φροντίζεις, να εκτιμάς και να δίνεσαι σε μια γυναίκα, και οι γυναίκες να έπαυαν για μια στιγμή να ζητάν πράγματα που δε χρειάζονται.

Θα ήθελα εκείνη τη νύχτα όλοι όσοι νιώθουν μόνοι και ξεχασμένοι, να βγουν στους δρόμους και να πιάσουν ο ένας το χέρι του άλλου, να προχωρήσουν μαζί χωρίς προορισμό ώσπου να ξημερώσει.

Θα ήθελα εκείνη τη νύχτα να συναντήσω τυχαία μια γωνιά της πόλης που δεν έχω ακόμα ανακαλύψει και να νιώσω σα να μην υπάρχει κανένα πρόγραμμα παρά μόνο η αληθινή επιθυμία να είμε εκεί και όλα τα υπόλοιπα να γίνουν αν είναι να γίνουν.

Θα ήθελα το φως του ήλιου ή του φεγγαριού να σημαδέψει εκείνη τη στιγμη. Να μου δείξει πως υπάρχει και άλλος δρόμος. Η φωνή της ψυχής να πατήσει πάνω σ’αυτη της λογικής και η γλώσσα μου να λυθεί από το λουρί, αλλα τα λόγια μου να σταματήσουν κάπου εδώ…

Free Floating Anxiety.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε περιμένουν να γυρίσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να φύγεις. Το βλέμμα τους, η κίνησή τους, ο δισταγμός στη φωνή τους σε κάνουν να καταλαβαίνεις οτι λένε την αλήθεια. Τα μάτια δύσκολα σε γελούν. Υπάρχουν άνθρωποι που άντεξαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εσύ είσαι κάπου ανάμεσα. Και δε θα ήθελες να μην ήσουν. Δε θα ήθελες να κοίταζες τριγύρω και να ανακάλυπτες πως είσαι μόνος.

Υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε. Λιγότερο με τα λόγια τους και περισσότερο με τη ψυχή τους. Δεν είναι υπέροχο? Ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες εποχές υπάρχουν κάποιοι που μιλούν με τη ψυχή. Και εσύ τους ακούς. Δεν δίνεις πάντα σημασία. Δεν δίνεις σημασία σε όλα. Αλλά ακούς. Απολαμβάνεις τη συνάντηση μαζί τους με ένα δικό σου τρόπο. Αφήνεις το κορμί σου και το συκαταβατικό χαμόγελο στη καρέκλα, και σηκώνεται η σκιά σου με μια φωτογραφική μηχανή να αποθανατίσει τη στιγμή. Να δημιουργήσει μια εικόνα από δυο πρόσωπα στη μνήμη. Μόνο που αυτή η μικρή εγωϊστική περιπέτεια στοιχίζει σε λέξεις. Πρέπει να σέβεσαι τις λέξεις, ειδικά αυτές που δίνουν νόημα στα λόγια τους.

Υπάρχουν γεγονότα. Άσχημα. Στενάχωρα. Καταθλιπτικά. Πρέπει να κρατήσεις μια στάση. Να πάρεις μια, δυο, δεκάδες αποφάσεις. Να τα αγγίξεις με νέα γεγονότα που θα αφήνουν πιο ευχάριστες αναμνήσεις. Ανάθεμα και αν βρίσκεται πάντα αυτός ο τρόπος.

Υπάρχουν αναμνήσεις και φόβοι. Καταλοιπα από το παρελθόν και απρόβλεπτα από το μέλλον. Είναι ικανά μεσά σε λίγες στιγμές να σε αδειάσουν σε κάποια γωνία του χρόνου χάνοντας το βαγόνι που περνά. Είναι ικανά να σε οδηγήσουν στο λαβύρινθο που μάταια προσπαθείς να αποφύγεις.

Υπάρχουν ταξίδια. Ανάμεσα στις πόλεις, ανάμεσα στις ιδέες, ανάμεσα στα συναισθήματα και κυρίως ανάμεσα στο χρόνο. Ανακαλύπτεις πως οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται πάντα προς τη γνωστή κατεύθηνση. Η φρίκη που γεμίζει αυτή την στιγμή είναι ανεπανάληπτη. Αισθάνεσαι ανίκανος να μιλήσεις, να προχωρήσεις. Φαντάσου πως είναι να μη γνωρίζεις αν προχωράς μπροστά η πίσω.

Όταν δεν έχεις τη δύναμη να κατανοήσεις τη παρούσα κατάσταση αλλά ούτε και το μέλλον, με αποτέλεσμα να ξεσπάς βίαια, παράλογα και φαινομενικά αναίτια, όταν το παρόν οδηγεί σε αδιέξοδο και το μέλλον παρουσιάζεται ως πηγή ανεπιθύμητων συνεπειών τότε νομίζω πως οι αντιδράσεις δηλώνουν αυτό που στη ψυχανάλυση ονομάζεται ελεύθερα κυμαινόμενο άγχος (FFA).

ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΛΑΘΡΟΜΑΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.

"H ιθαγένεια των μεταναστών".

Η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να δώσει το πράσινο φως για τη χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που διαβούν νόμιμα στη χώρα. Ανεξάρτητα από την οπτική γωνία που ο καθένας αντιμετωπίζει το θέμα, υπάρχουν κάποια σοβαρότατα ζητήματα που μένει να απαντηθούν, πριν καν μπορέσουμε να φτάσουμε σ’αυτό το σημείο...

Πρώτα απ’ όλα ας αναρωτηθούμε, ποια είναι η τελική στόχευση της κυβερνητικής πρωτοβουλίας και πόσο καλά μελετημένη είναι στις κρίσιμες λεπτομέρειές της; Και δεύτερον, πόσο σφαιρικά και σε βάθος χρόνου αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ζήτημα, το οποίο για τη χώρα μας είναι εξαιρετικά κρίσιμο;

Για παράδειγμα, στο... ξεκίνημα ανάληψης της πρωτοβουλίας της, η κυβέρνηση έχει εικόνα πόσοι, έστω περίπου πόσοι, είναι οι πολίτες άλλων χωρών που διαμένουν στη χώρα νομίμως και πόσοι παρανόμως; Πώς είναι κατανεμημένοι στην επικράτεια; Πώς ζουν; Πόσοι εργάζονται και πόσοι από αυτούς πληρώνουν φόρους; Πόσα παιδιά μεταναστών πηγαίνουν στο σχολείο και πόσα όχι; Ποια είναι η κατάσταση της γενικής τους υγείας;

Επισήμως, ουδείς εκ των αρμοδίων -σήμερα ή κατά το παρελθόν- είναι σε θέση να δώσει ακριβή στοιχεία. Ανεπισήμως, κάποιες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των νομίμων και παρανόμων μεταναστών στη χώρα μας περίπου στο 12% του συνολικού αριθμού, δηλαδή στα ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες ανθρώπους. Άλλοι, ανεβάζουν τον αριθμό αυτό κατά περίπου 300.000 ανθρώπους, ενώ υπάρχουν και ορισμένοι που επιμένουν ότι η πραγματικότητα είναι πιο πιεστική και ότι το σύνολο των μεταναστών που βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους φτάνει τα 1,8 εκατομμύρια. Όπως και να έχει, μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και τις γειτονιές της είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς ότι ο αριθμός όλο και αυξάνεται.

Το άλλο ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί μέχρι στιγμής από την κυβέρνηση -που έχει και την πρωτοβουλία των κινήσεων- είναι ποια η στόχευση της πρωτοβουλίας που αναλαμβάνει. Διότι αν δεν αποσαφηνιστεί αυτή, δεν μπορεί να καλυφθεί το επόμενο κρίσιμο ερώτημα «πόσοι νόμιμοι μετανάστες θα πρέπει να εισέρχονται στη χώρα και τι είδους μετανάστες θα πρέπει να λαμβάνουν την άδεια εισόδου και εργασίας. Και αυτή η παράμετρος είναι εξίσου κρίσιμη με τη χορήγηση της ιθαγένειας.

Κατά γενική παραδοχή, από το 1990 μέχρι σήμερα, η μετανάστευση προς την Ελλάδα δεν υπήρξε το αποτέλεσμα μιας συνειδητής πολιτικής επιλογής, αλλά η αδυναμία φύλαξης των συνόρων και η μετέπειτα αδυναμία εφαρμογής μιας πολιτικής συστηματικής αποτροπής και επαναπατρισμού των παράνομων μεταναστών.

Οι εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις, τόσο το 1998 όσο και το 2001, το 2005 και το 2007 επίσης δεν έγιναν στη βάση ενός ευρύτερου σχεδιασμού, με μοναδικό αποτέλεσμα, να παρακινηθούν και άλλοι μετανάστες να εισέλθουν παράνομα στη χώρα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή και εκείνοι θα νομιμοποιηθούν. Όλα αυτά, χωρίς ποτέ να συζητηθούν σοβαρά οι εθνικές προτεραιότητες, οι ανάγκες της αγοράς εργασίας, οι δυνατότητες υποδοχής των ανθρώπων αυτών, παροχής υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης κ. ά. Οι δυνατότητες παροχής, δηλαδή, ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης και κοινωνικής προστασίας.

Η ανάγκη να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια σε παιδιά ξένης καταγωγής που γεννιούνται εδώ, την οποία προκρίνει η κυβέρνηση, δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Παραμένουν, ωστόσο, πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πέραν των παιδιών αυτών, πόσους αφορά αυτή η απόφαση; Με τι κριτήρια θα προσδιοριστούν οι «μακροχρόνια παραμένοντες» στη χώρα; Θα υπάρξουν δικλίδες ελέγχου, π. χ. προηγούμενος χρόνος παραμονής των γονέων στη χώρα προκειμένου να δικαιούται το παιδί την ιθαγένεια ή θα μετατραπεί αίφνης η Ελλάδα στον ιδανικό τόπο τοκετού; Υπάρχει σχέδιο ή έστω διαβούλευση για την πολιτική που θα οδηγήσει σε ουσιαστική ενσωμάτωση των νόμιμων μεταναστών στην ελληνική κοινωνία; Και πριν φτάσουμε εκεί... μήπως πρέπει να προηγηθεί η επίλυση άλλων ζητημάτων, όπως εκείνα της παράνομης μαζικής εισόδου, της απέλασης, των συνθηκών διαμονής και διαβίωσης κ.λπ.;

Υ. Γ. Χρειάζεται ρεαλισμός και ψυχραιμία για να μην έχουμε κραυγές...όμως ρεαλισμός=υπάρχει πρόβλημα και ψυχραιμία=λογική δράση, σε μια χώρα όπου ρεαλισμός=η όψη μιας άποψης μόνο και ψυχραιμία=αδράνεια δύσκολα κατορθώνεται.

Ως Έλληνες δεν είμαστε εναντίον των ανθρώπων που δυστυχούν και που προσπαθούν να βρούνε ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Το καίριο ζήτημα για εμάς παραμένει το πόσους αντέχουμε ως χώρα, αλλά και κατά πόσο μπορούμε να οργανώσουμε την εσωτερική μας ασφάλεια. Ο ρεαλισμός λέει, άλλο η συμπόνια ,άλλο η αγάπη και άλλο τα εθνικά θέματα Και ας μην γελιόμαστε η λαθρομετανάστευση είναι ένα θέμα εθνικό που μπορεί να διδάσκει ότι σίγουρα η επιδερμίδα δεν κάνει τον Έλληνα ΑΛΛΑ το θέμα δεν ήταν ποτέ τόσο απλό.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τώρα όσο ποτέ είναι αναγκαία η υιοθέτηση ρεαλιστικής μεταναστευτικής πολιτικής και η καθιέρωση ανώτατου ποσοστού λαθρομεταναστών επί του ελληνικού πληθυσμού που δύνανται να φιλοξενηθούν στην Ελλάδα θα ήταν τουλάχιστον ωφέλιμο για να αντιμετωπιστούν πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά όχι μόνο οι μετανάστες αλλά και οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες και θα βοηθούσε πραγματικά στο να απαντηθούν πολλές από τις ερωτήσεις που καίνε γύρω από το όλο θέμα.

Ποια η διαφορά της ιθαγένειας από την υπηκοότητα;

Ύποπτη η απόδοση Ιθαγένειας και όχι Υπηκοότητας...!
Μου προξένησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια λεπτομέρεια που δεν σχολιάστηκε καν από πολλούς σε ότι αφορά τις βλέψεις του ΠΑΣΟΚ για απόδοση ιθαγένειας στους (λαθρο) μετανάστες…! Γνωρίζαμε μέχρι τώρα ότι όταν ένα παιδί μεταναστών γεννηθεί για παράδειγμα …στην Αυστραλια, αποκτά την Αυστραλιανή υπηκοότητα..! Εμείς, σύμφωνα με το σχέδιο του κ. Παπανδρέου θα δώσουμε την Ελληνική ιθαγένεια…!

Κανείς λοιπόν δεν στάθηκε σε αυτήν την… λεπτομέρεια, η οποία όμως είναι ταυτόχρονα και επικίνδυνη και ύποπτη…! Για ποιόν λόγο ο Πρωθυπουργός της χώρας θα δίνει την Ελληνική ιθαγένεια και όχι την Ελληνική υπηκοότητα στους ανθρώπους αυτούς; Γνωρίζει ποια είναι η διαφορά μεταξύ των 2 αυτών όρων; Εμείς καλοπροαίρετα θα θεωρήσουμε πως δεν γνωρίζει την διαφορά. Ας δούμε λοιπόν συνοπτικά και με απλά λόγια την διαφορά έτσι όπως την εντοπίσαμε σε ένα απλό λεξικό στο διαδίκτυο.

Υπηκοότητα: ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη ενός κράτους με το κράτος αυτό! Ιθαγένεια: ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη με το κράτος στο οποίο ανήκει!

Συνειδητοποιείτε συνέλληνες την διαφορά μεταξύ των 2 όρων; Στην υπηκοότητα έχουμε να κάνουμε απλά με τον πολιτικό δεσμό ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος, ενώ στην ιθαγένεια έχουμε να κάνουμε με τον πολιτικό δεσμό ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος στο οποίο αυτός ανήκει!! Δηλαδή το κράτος του, την πατρίδα του!!

Ιθαγενείς είμαστε εμείς οι Έλληνες στην πατρίδα μας δηλαδή!! Εδώ που είναι οι ρίζες μας!! Με το να δώσει λοιπόν ο αξιότιμος Πρωθυπουργός την Ελληνική Ιθαγένεια και όχι την Υπηκοότητα τους κάνει σαν εμάς!! Αφού περάσει λοιπόν το νομοσχέδιο, η γη η Ελληνική θα τους ανήκει δικαιωματικά καθώς θα είναι Ιθαγενείς!!! Δεν θα έχουν μόνο την υπηκοότητα αλλά και κάτι παραπάνω! Η επεξήγηση του όρου είναι ξεκάθαρη! Θα τους ανήκει η γη μας! Η γη των προγόνων μας! Θα τους ανήκει η χώρα μας! Το ερώτημα είναι για ποιόν λόγο ενώ σε όλο τον Κοσμο έχουμε απόδοση υπηκοότητας …εμείς είμαστε τόσο γενναιόδωροι και δίνουμε Ιθαγένεια;;;

Υ.Γ. Ιθαγένεια και υπηκοότητα είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα στην νομική ορολογία.
Εθνολογικά, χρησιμοποιείται ενίοτε διαφοροποιούμενο. Ο ιθαγενής είναι ο φυσικός κάτοικος μίας χώρας, ενώ ο υπήκοος ενδέχεται να μην είναι και ιθαγενής, δηλαδή να είναι αλλοδαπός, ο οποίος απέκτησε την υπηκοότητα του κράτους. Υπ' αυτή την έννοια και μόνο και να θέλει ο Παπανδρέου δεν μπορεί να κάνει Έλληνα ιθαγενή (αυτόχθονα) έναν οποιονδήποτε αλλοδαπό. Αυτό για το οποίο συζητάμε, είναι η απόδοση Ελληνικής υπηκοότητος, δηλαδή η ένταξη ενός ατόμου στην Ελληνική πολιτεία, ως πολίτη και μόνον ως αυτού. Πράγματι Έλλην υπήκοος, δύναται να είναι και ένας μη Έλλην γενετικά. Π.χ. ένας Κινέζος ή ένας μαύρος, μπορεί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις να ονομαστεί Έλλην υπήκοος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα γίνει και Έλλην ιθαγενής, δηλαδή κυριολεκτικώς Έλληνας! Και αυτό διότι ο Έλληνας δεν είναι πρωτίστως πολιτική ιδιότητα αλλά σαφώς εθνική και φυλετική.

«ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ» ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ;

Ζούμε στην εποχή του απόλυτου παραλόγου. Ζούμε στην εποχή του «θαυμαστού καινούργιου κόσμου», για όσους έχουν διαβάσει Χάξλεϋ. Ζούμε το «1984» για όσους έχουν διαβάσει Όργουελ. Ο «Μεγάλος Αδελφός» είναι εδώ και παντού! Πόσο δυνατός όμως είναι;

Εάν πιστέψουμε ότι είναι παντοδύναμος, αυτή είναι και η πρώτη νίκη των εξουσιαστών των λαών στον κρίσιμο τομέα του ψυχολογικού πολέμου. Τίποτε δεν έχει τελειώσει και τίποτε δεν έχει αρχίσει και η περίφημη τεχνολογία τους μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη, από μία παραξενιά της φύσεως, από ένα παιχνίδι της μοίρας ή εάν θέλετε από ένα νεύμα του Θεού να γίνει στάχτη! Ζούμε στην εποχή των «κοσμοπόλεων» της παρακμής της Δύσεως για όσους έχουν διαβάσει Σπένγκλερ, στην εποχή του μεγάλου τίποτε και της καταστροφής των εθνικών πολιτισμών.

Οι επικυρίαρχοι κρατούν στα χέρια τους όπλα, τεχνολογία και χρήμα. Οι μεγάλοι αλαζόνες πιστεύουν πως έφθασε η στιγμή της τελικής τους νίκης. Κρατούν στα χέρια τους τα πάντα, δεν μπορούν όμως να κρατήσουν και δεν θα κρατήσουν ποτέ στα χέρια τους τις ψυχές μας και το απρόοπτο. Το απρόοπτο, που προβάλει μέσα στην Ιστορία άλλοτε σαν συγκυρία, άλλοτε σαν επανάσταση, άλλοτε σαν φυσική καταστροφή ή όλεθρος.

Μέσα σε αυτόν τον «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» της απόλυτης κυριαρχίας του χρήματος και των «μικροτσίπ» τι θέση μπορεί να έχουν οι πατριώτες και τα ποιήματα; Τα εμβατήρια και οι Θούριοι; Οι μπολσεβίκοι και το όραμά τους για επανάσταση, οι Ασκητές και οι προσευχές τους; Καλόγεροι και Ιμάμηδες, Ιησουΐτες και Παγανιστές; Τι θέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί σε έναν απόλυτα λογικό κόσμο; Και όμως, η ύπαρξη και μόνον όλων αυτών αποδεικνύει ότι τίποτε δεν έχει χαθεί. Ότι οι αφέντες των Χρηματιστηρίων δεν μπόρεσαν να ξεριζώσουν ακόμη τις ψυχές των λαών! Μπορεί πράγματι οι πιστωτές των βασιλέων να έχουν γίνει σήμερα οι βασιλείς των πίστεων, όπως πολύ σωστά είχε γράψει ο Ριχάρδος Βάγκνερ, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι άπιστοι, απείθαρχοι και απροσκύνητοι στην παγκόσμια πανθρησκεία του τίποτε.

Ξεπερασμένη η Ιστορία μας λένε. Ξεπερασμένοι οι Μύθοι και οι παραδόσεις! Ξεπερασμένη η ποίηση και η υπέρβαση κάθε λογικής. Αλίμονο όμως γι’ αυτούς! Μια μάχη του πνεύματος κατά της ύλης. Αυτών που πιστεύουν σε κάποιο Θεό ενάντια στους άθεους.

Ένας πόλεμος για όλα ή για τίποτα! Ένας πόλεμος για να σώσουμε την Πίστη μας. Γιατί μόνον η Πίστη μας μπορεί να μας σώσει! Οποια και εαν ειναι αυτη!

Υπαρχει αλλος δρομος? Ψίτ, ξύπνα!

Εσύ κάνεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μη σου έχουν μιλήσει, σαν να μη σου έχουν τηλεφωνήσει, σαν να μην είσαι εκεί. Πάλι κάνεις τα ίδια. Αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν και στη καλύτερη περίπτωση αφήνεις κάποιες καλές εντυπώσεις. Έπειτα από όλα αυτά παραπονιέσαι πως τίποτα δεν αλλάζει και τα πράγματα είναι στάσιμα.

Στο ενδιάμεσο όμως έχεις ακολουθήσει το ξένο δρόμο, έχεις δει την άλλη πλευρά αλλά δεν έχεις αγγίξει, δεν έχεις υπερβεί τα εσκαμμένα. Και ενώ κάνεις κηρύγματα στους ταλαίπωρους ανθρώπους γύρω σου, πως τα πράγματα δεν συμβαίνουν από μόνα τους, είναι οι άνθρωποι μέσα από τις κινήσεις τους που τα κάνουν να συμβαίνουν, εσύ σχεδόν αποκλειστικά μένεις στάσιμος.

Εσύ που λες πως δε γίνεται πάντα να μας φταίνε οι άλλοι, εντελώς τυχαία, δεν εντοπίζεις κανένα ελάττωμα στον εαυτό σου και τη βρίσκεις έτσι γιατί το βράδυ (λέμε τώρα) κοιμάσαι ήσυχος.

Ε! Πάρτο χαμπάρι. Δεν τολμάς, άρα δεν προχωράς!

Πιθανότατα υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να σοβαρευτείς και να αναλάβεις το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς επιτηδευμένες λέξεις, χωρίς ψευδαισθήσεις. Κάνε αυτό που έχεις να κάνεις χωρίς να χάνεσαι στις σκέψεις σου γιατί έτσι δε βγαίνει τίποτα.

Ο χρόνος φεύγει. Θες, δε θες.

Η πολιτική στην Ελλάδα. Ερωτιματικα και σκεψεις!

Πάνω από τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που αποκαταστάθηκε η δηµοκρατία στην Ελλάδα, και κατά την περίοδο αυτή η χώρα γνώρισε σηµαντικές αλλαγές. Οι πιέσεις που ασκήθηκαν από τη διαδικασία του «εξευρωπαϊσµού», φυσική συνέπεια της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όξυναν τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και διαµόρφωσαν ένα «εκσυγχρονιστικό» πρόγραµµα, ταυτισµένο εν πολλοίς µε τον πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη, το οποίο συγκρούστηκε µε παραδοσιακές πρακτικές και µεθόδους.

Επιπλέον, νέες προκλήσεις προέκυψαν για την ελληνική κοινωνία, µε πιο χαρακτηριστικές τη διαµόρφωση µιας πολυπολιτισµικής κοινωνίας, την έλλειψη πίστης σε παλιές ιδεολογίες και την άµβλυνση των παλαιών πολιτικών ρήξεων και διχασµών. Προκλήσεις που διαµόρφωσαν νέα πολιτική δυναµική για τη χώρα. Η Ελλάδα δέχεται πιέσεις να προσαρµοστεί στο νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον, τη στιγµή που συγκεκριµένα συµφέροντα και οµάδες εναντιώνονται στις µεταρρυθµίσεις, περιορίζοντας την πολιτική βούληση και τη δυνατότητα της χώρας να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Αναλύοντας λεπτοµερώς τα επίµαχα ζητήµατα, όπως ο βαθµός διείσδυσης της πολιτικής του «εκσυγχρονισµού» στην ελληνική κοινωνία, τις αλλαγές στο πολιτικό και το κοµµατικό σύστηµα, την εξωτερική πολιτική και τις σχέσεις της Ελλάδας µε την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις µεταρρυθµίσεις στις σχέσεις κράτους και οικονοµίας, το ασφαλιστικό σύστηµα, τα συνταγµατικά δικαιώµατα, το σύστηµα υγείας κ.ά.ας αναρωτηθούμε όλοι για το τι άλλαξε, λοιπόν, τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα; Ας δούμε εκ βαθέως το τι δεν µπόρεσε να εφαρµοστεί και γιατί; Ποιες ήταν οι πολιτικές δυσκολίες και ποιοι εµπόδισαν τις µεταρρυθµίσεις; Και επιτέλους ας πληρώσουν οι υπεύθυνοι!

Ας αναλύσουμε λοιπόν όλα τα σενάρια του τι μπορεί να µας επιφυλάσσει το μέλλον, για να είμαστε σε πλεονεκτική θέση να τα αντιμετωπίσουμε όταν έρθουν Το όφελος μιας τέτοιας απόφασης θα ήταν πραγματικά ανεκτίμητο!

Αυτοπροσδιορισμός – Απλές Αλήθειες.

Συχνά ακούμε οτι ανέκυψε πάλι ζήτημα στο πολιτικό σκηνικό σχετικά με την ελευθερία η μη ενός Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Τούρκος. Αυτή τη φορά ένας υποψήφιος της Ν.Δ. δήλωσε σε όλα σχεδόν τα μέσα την εθνική του ταυτότητα και προκάλεσε τις αντιδράσεις όσων θεωρούν ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλεί εαυτόν Τούρκο.

Το βασικό επιχείρημα είναι πως σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης στην Ελλάδα αναγνωρίζεται μουσουλμανική (δηλ. θρησκευτική) μειονότητα και στη Τουρκία Ελληνική (δηλαδή εθνική) μειονότητα. Το σκεπτικό αυτής της αναγνώρισης έγκειται στη διαφορετικότητα των θρησκευτικών μειονοτήτων στην Ελλάδα αλλά και στην ανάγκη εθνικοποίησης του Τουρκικού λαού εκείνη τη περίοδο, η οποία συνδέθηκε και με άλλες αντίστοιχες εκκαθαρίσεις (Αρμένιοι, Κούρδοι κλπ).

Υπάρχει επίσης το ζήτημα του ασυνήθιστου ρόλου του Τουρκικού προξενείου στη Κομοτηνή το οποίο φέρεται να υποκινεί τη πολιτική δράση της μουσουλμανικής φιλοτουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα, σε κατεύθυνση που να του δίνει την ευκαιρία να εγείρει θέμα σεβασμού των μειονοτήτων άρα και διαφορών μεταξύ των χωρών και κατά συνέπεια θέματα προς επίλυση με κάθε δυνατό μέσο. Βάσει αυτής της λογικής έχει συγκεντρωθεί και η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή της Ελλάδας στη Θράκη. Το γνωστό Β’ Σώμα στρατού.

Διαβάζοντας όλα αυτά έχει κάποιος την εντύπωση πως ζούμε στην Ελλάδα του ‘60. Ότι δεν γίναμε ποτέ μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι δεν ενσωματώσαμε ποτέ τη Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ότι δεν ακολουθούμε τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ε, λοιπόν ίσως και να έχει δίκιο. Σε ορισμένα πράγματα έχουμε αποφασίσει να τοποθετούμαστε σε μια γωνιά των Βαλκανίων που δεν έχουν ξεπεράσει ακόμα τις διαφορές στο εσωτερικό τους από την εποχή των μεταξύ τους πολέμων. Η πολιτική ρητορική δε, δείχνει διαρκώς έτοιμη να ξεπεράσει σε εθνικοφροσύνη και “προδοτοθηρεία” εκείνη του ατυχούς πολέμου του 1897.

Σαφώς και τα πράγματα γίνονται πιο πιεστικά όταν τα κόμματα καλούνται συνεχώς να δώσουν τα διαπιστευτήρια του πατριωτισμού.

Ενός άλλου όμως πατριωτισμού. Αυτού που επιλέγει να ξεχνά τον πολιτισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, για το οποίο με τόσο κόπο πολλοί Ευρωπαίοι αγωνίστηκαν, δεν είναι απλά μια ρομαντική διατύπωση στο πολιτικό Χάρτη, είναι ένα ολόκληρο σύστημα προστασίας της προσωπικότητας το οποίο καλούμαστε όλοι να υπερασπίσουμε ώστε να μη δίνεται ευκαιρία σε κανέναν να αμφισβητεί τη συνοχή του σύγχρονου ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Εάν εμείς οι ίδιοι δεν υπερασπιστούμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, και εν γένει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών (ναι ανήκουμε και εμείς σε αυτή τη κατηγορία!) τότε χάνουμε το βασικό πλεονέκτημα που έχουμε έναντι της Τουρκίας και χρησιμοποιούμε ως αφορμή για τη μη ένταξή της.

Μόνοι μας δηλαδή βάζουμε τα χεράκια μας..

Αναζητώντας Επικοινωνία!

Τι ακριβώς είναι αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε με την επικοινωνία? Να έρθουμε ο ένας πιο κοντά στον άλλον ή να νιώσουμε πιο κοντά, ή και τα δυο?

Η έλξη μεταξύ μας δυναμώνει καθώς κλονίζουμε τα κορμιά μας χορεύοντας, καθώς συντονίζουμε τις φωνές μας δια λογιζόμενοι, καθώς το βλέμμα συμπληρώνει τη σιωπή. Μα πάλι νιώθεις ότι κάτι λείπει. Η επικοινωνία θέλει δύο και τους θέλει ταυτόχρονα βλεπεις!

Αναρωτιέσαι αν η φωνή σου οδήγησε τη σκέψη στην άλλη πλευρά η όχι. Αν δεν την έχει οδηγήσει απελπίζεσαι. Αναζητάς άλλους τρόπους. Υψώνεις τη φωνή, παγώνεις το χρόνο, επαναλαμβάνεσαι. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα δεκανίκια τα βγάζουν πέρα. Υποστηρίζουν την ασθενική σου θέληση. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Αδυνατείς να απογυμνώσεις τη θέληση από τη πραγματικότητα γι’ αυτό και το μήνυμα δεν αντέχει το φορτίο. Εκπίπτει σταδιακά.

Έπειτα αναρωτιέσαι για την αντοχή του στο χρόνο. “Ποια η αξία αν αύριο θα έχει ξεχαστεί?” Ο χρόνος είναι δύσκολο να χαρτογραφηθεί. Απαιτεί μελέτη που με το καιρό οξειδώνει το συναίσθημα. Μα πάντοτε δεν το είχε αυτό ο χρόνος? Πάντοτε δεν έτρωγε σαν σαράκι τις επιθυμίες μας? Ποιο το νόημα της αναμονής ή της διαχρονικότητας? Το πάθος πάντοτε αναζητά καταφύγιο στο σήμερα. Αύριο θα συγκρατηθεί ως συμπάθεια και το ξέρεις καλά.

Μάταια λοιπόν και τα στοιχήματα με το χρόνο. Μπορεί σε μία κλιμάκωση του χρόνου να φανερωθεί η δόξα αλλά οι δείκτες ξεκινούν πάντοτε από το σημείο που ξεκίνησαν. Ας μην θυμηθώ βέβαια τις πληγές που ανοίγει η συνάντηση της ματαιότητας με τη δόξα..

Τέλος καταλήγεις στην επαφή. Είναι η μόνη απτή απόδειξη ότι το συναίσθημα επικοινωνήθηκε. Η κορύφωσή της αναλαμβάνει την ανταλλαγή όσων μηνυμάτων δεν βρήκαν το δρόμο τους και πολλών παραπάνω.Και τοτε κάπως ησυχάζεις στις σκέψεις σου!

Παλάτια στην άμμο

Πόσο χαμηλά μπορεί να βάλει τον πήχυ μια χώρα; Πριν από μια εβδομάδα ανασάναμε όλοι με μεγάλη δόση ανακούφισης επειδή η Αθήνα δεν καταστράφηκε, όπως πέρυσι. Καθημερινά τα μέσα ενημέρωσης φιλοξενούν δηλώσεις ξένων αξιωματούχων αλλά και κυβερνητικών παραγόντων που μας διαβεβαιώνουν ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε.

Είμαστε, δηλαδή, ενθουσιασμένοι που δεν χρεοκοπούμε και δεν αυτοκαταστρεφόμαστε. Μήπως, λοιπόν, έχουμε πιάσει εκείνο τον περίφημο πάτο, που κάποια στιγμή θα έπιανε η ελληνική κοινωνία με τη ρότα που είχε πάρει; Και δεν πρόκειται για μια επιπόλαιη διαπίστωση που βγήκε από το θυμικό, επειδή ζήσαμε άλλη μια μέρα σε μια πόλη που παραλύει από 150 διαδηλωτές, πνίγεται στο σκουπίδι λόγω μιας αρρωστημένης σχέσης πολιτικών και συμβασιούχων οδοκαθαριστών και συζητάει εξαντλητικά τα αυτονόητα χωρίς να πηγαίνει ένα βήμα μπρος.

Απλά, αν συγκρίνει κανείς το πού βρισκόταν η χώρα το 2004 και πού σήμερα απογοητεύεται βαθιά. Τότε νομίζαμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο, με τη φιλοξενία μας, τις επενδύσεις στα Βαλκάνια, την Ελλάδα «παίκτη» στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. Σε εκείνη τη φάση της ευφορίας και της ανόδου αποφασίσαμε ότι δεν θα πειράξουμε μερικά βασικά στοιχεία της μεταπολιτευτικής μας παθογένειας. Είπαμε πως ανάπτυξη χωρίς διαφθορά και διαπλοκή δεν γίνεται, αφήσαμε τα πανεπιστήμιά μας να βυθιστούν λίγο ακόμη στο τέλμα και τη μετριότητα, πήραμε ως δεδομένο ότι το κράτος δεν αλλάζει και δεν περιορίζεται. Κάναμε και ένα γρήγορο ρεκτιφιέ στο ασφαλιστικό και την παιδεία και μείναμε ήσυχοι ότι όλα θα πάνε καλά.

Ηταν μάλιστα τόσος ο εφησυχασμός μας που ο κυβερνήτης που ανέλαβε το 2004 πίστεψε ότι η χώρα θα πήγαινε μπροστά όντως απλά με τον αυτόματο πιλότο. Η χώρα, μαζί με τον κυβερνήτη της που έδινε το παράδειγμα, τεμπέλιασε και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά διά γυμνού οφθαλμού.

Τώρα έχουν πέσει οι παθογένειες δεκαετιών να μας πλακώσουν. Ενας σκληρός πυρήνας Ευρωπαίων έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως κακώς μας έβαλε στη στενή οικογένεια, γιατί δεν αλλάξαμε νοοτροπία και αντιθέτως αρχίσαμε να εκθέτουμε και την... οικογένεια με τη συμπεριφορά μας. Δεν πρόκειται για... ρατσιστική παρατήρηση, απλά για μια ψυχρή ανάλυση όσων εμείς συζητάμε μεταξύ μας καθημερινά για τη διαφθορά, το κράτος, τους πολιτικούς μας.

Από την άλλη, έχουμε μια κυβέρνηση που θέλει τη χώρα σε ένα «σοσιαλιστικό αυτόματο πιλότο», όπου λεφτά υπάρχουν για όλα, δυσάρεστα μέτρα δεν χρειάζονται και στο τέλος θα έλθει και η πράσινη ανάπτυξη να μας κάνει Δανία του Νότου. Εν τω μεταξύ, όμως, μας έχουν πάρει χαμπάρι και μας ζητάνε πριν γίνουμε Δανία να σταματήσουμε να είμαστε Κολομβία σε μερικά κρίσιμα θέματα. Ο κ. Παπανδρέου έχει τα σωστά ένστικτα, αλλά και αξιόλογα οράματα για το τι πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Από την ανοικτή διακυβέρνηση μέχρι την πράσινη ανάπτυξη, ο πρωθυπουργός έχει βάλει φιλόδοξους στόχους που θα άξιζαν την εθνική συσπείρωση όλων μας για την επίτευξή τους.

Το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά μοιάζουν με παλάτια στην άμμο. Ο κ. Παπανδρέου επέλεξε στην οικονομία τον δρόμο της κ. Κατσέλη, που θέλει να πάρει τη ρεβάνς για τον σοσιαλισμό που απέτυχε τη δεκαετία του 1980. Πρόκειται για ενδιαφέρον πείραμα, που ενδεχομένως να επικροτηθεί θερμά στην επόμενη σύνοδο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς... Ας ελπίσουμε ότι μέχρι τότε η χώρα δεν θα το έχει πληρώσει πολύ ακριβά στον πραγματικό κόσμο, στον οποίο είμαστε όλοι αναγκασμένοι να ζούμε.

ΥΓ: Στην Ελλαδα αν δεν παταχθει η διαφθορα δεν προκειται ποτε να γινει τιποτα.Οταν λεμε διαφθορα πρεπει να επισημανουμε την αλληλεξαρτηση των θεσμικων οργανων της χωρας με το κοινο εγκλημα με αποκορυφωμα την νομιμοποιηση ολων των ανομων ενεργειων απο τη δικαιοσυνη η οποια διστυχως λειτουργει ως πλυντηριο.Ενα τετοιο παραδειγμα ειναι το βατοπεδι και η ΖΙΜΕΝΣ.Αν η κυβερνηση δεν ξεκινησει απο την εξυγιανση της δικαιοσυνης καταργωντας την πολυνομια και δημιουργωντας το πλαισιο οπου ο καθε πολιτης που θιγεται απο αποφασεις της διοικησης να προσφευγει και να βρισκει το δικιο του τοτε ολα ειναι ματαια,δεν πολεμιεται η διαφθορα με καλες προθεσεις και μονο!