Πολυτεχνείο 1973 - 17 Νοέμβρη

Όλα ξεκίνησαν αρχές Νοέμβρη του 1973 όπου το μνημόσυνο για τον Γεώργιο Παπανδρέου μετατρέπεται σε μεγάλη διαδήλωση ενάντια στη Χούντα, που λήγει με ξυλοδαρμούς και συλλήψεις. Στις 14 Νοέμβρη οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο προχωρούν σε κατάληψη. Ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί φοιτητές της Νομικής (είχε προηγηθεί η κατάληψή της τον Φεβρουάριο), εργάτες αλλά και απλοί πολίτες. Η αστυνομία έχει έντονη παρουσία, αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μπαίνουν στο Πολυτεχνείο και στέκονται δίπλα στους φοιτητές.

Τα συνθήματα που ακούγονται και γράφονται σε πανό στο Πολυτεχνείο δεν είχαν πια σαν αντικείμενο μόνο την Παιδεία αλλά στρέφονται κατά του καθεστώτος: "Παπαδόπουλε φασίστα, παρ' τη Δέσποινα την πλύστρα, πάρ' τη Δέσποινα κι εμπρός, δεν σε θέλει ο λαός", "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία", "Λαέ σπάσε τις αλυσίδες", "Έξω αι ΗΠΑ", "Κάτω η Χούντα", "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", "Σήμερα πεθαίνει ο Φασισμός", "Εδώ θα γίνει Ταϊλάνδη" (αναφορά στην φοιτητική εξέγερση που ξεκίνησε τον Ιούλη του 1973 στην Ταϊλάνδη και συντέλεσε στον τερματισμό σαραντάχρονης στρατιωτικής δικτατορία τον Οκτώβρη του 1973).

Οι φοιτητές συναρμολογούν έναν ραδιοφωνικό πομπό και σύντομα δέχονται βοήθεια ραδιο-πειρατών ώστε το σήμα να φτάνει σε όλη την Αθήνα με αντιδικτατορικά συνθήματα και κάλεσμα στον αγώνα: «Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω η χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η χούντα θα πέσει από το λαό. Λαέ, κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις. Ο αγώνας είναι παλλαϊκός, αντιδικτατορικός, αντιχουντικός, αγώνας! Αυτόν τον αγώνα μόνο εσύ μπορείς να τον κάνεις. Η Ελλάδα κυβερνάται από ξένα συμφέροντα! Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος προσπαθεί τώρα να καλυφθεί πίσω από μια μάσκα δημοκρατίας με την ψευτο-κυβέρνηση Μαρκεζίνη και τις ψευτο-εκλογές που προκηρύσσει». Είναι 15 Νοέμβρη 1973, ημέρα Πέμπτη, και φοιτητές προχωρούν σε καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων στην Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα.

Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη ο συγκεντρωμένος λαός γύρω από το Πολυτεχνείο ξεπερνάει τις 100.000 και αυξάνεται διαρκώς. Αργά το απόγευμα ο Παπαδόπουλος δίνει εντολή στην αστυνομία να χτυπήσει. Πέφτουν δακρυγόνα αλλά και σφαίρες χτυπάν θανάσιμα τους άοπλους πολίτες και φοιτητές. Οικοδόμοι και εργάτες τα βάζουν με τους αστυνομικούς κρατώντας καδρόνια ή ό,τι βρουν σε οικοδομές, ανατρέπουν μεγάλα οχήματα και στήνουν οδοφράγματα στους γύρω δρόμους.

Τα μεσάνυχτα προς τις 17 Νοέμβρη τανκς κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας. Γερανοφόρα οχήματα απομακρύνουν τα εμπόδια και διαλύουν τα μπλόκα που είχε στήσει ο κόσμος. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου απευθύνουν απεγνωσμένες εκκλήσεις: «Αδέλφια μας στρατιώτες! Αδέλφια μας στρατιώτες! Πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ’ αδέρφια σας; Πώς είναι δυνατόν να χυθεί ελληνικό αίμα; Αφού όλοι πιστεύουμε στη λευτεριά! Εγώ πρώτος αρχίζω τον Εθνικό Ύμνο, το αιώνιο σύμβολο της ελευθερίας: “Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε λευτεριά!” … Ελληνικέ λαέ, πρέπει να μάθεις! Πρέπει να μάθεις ότι αυτή τη στιγμή αγωνίζονται τα παιδιά σου! Όλος ο ελληνικός λαός, και προπαντός ο λαός της Αθήνας, βρίσκεται στους δρόμους, μπροστά στα τανκς! Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!»

Το συντονιστικό των φοιτητών ζητάει διαπραγματεύσεις, μα ο δικτάτωρ ετοιμάζει επίδειξη δύναμης για παραδειγματισμό των αντιφρονούντων. Τα τανκς και ο στρατός αποκλείουν το Πολυτεχνείο. Στις τρεις το πρωί, ξημέρωμα Σαββάτου 17 Νοέμβρη του 1973, δίνεται εντολή και το τανκς γκρεμίζει την είσοδο του Πολυτεχνείου ισοπεδώνοντας ότι εμπόδιο είχαν στήσει οι φοιτητές. Στρατιώτες, αστυνομικοί, μυστικοί αστυνομικοί και οπλισμένοι παρακρατικοί εισβάλουν στο Πολυτεχνείο. Χιλιάδες άνθρωποι συνελλήφθησαν και βασανίστηκαν, μα το μήνυμα είχε περάσει, οι μέρες της Χούντας ήταν μετρημένες. Πολλοί περισσότεροι φοιτητές και πολίτες το έσκασαν με όποιο τρόπο μπορούσαν, χαθήκαν στα στενά και αναζήτησαν καταφύγιο σε γνωστούς τους.

Η 17η Νοεμβρίου 1973 ήταν το σημείο καμπής της δικτατορίας του '67. Μολονότι δεν μπορούμε να πούμε ότι οι φοιτητές έριξαν την δικτατορία, η έντονη και επίμονη αντίδραση, η διαφορετική φωνή που ακούστηκε μέσα από το Πολυτεχνείο, και νωρίτερα μέσα από την κατάληψη της Νομικής, ταρακούνησε την Χούντα στα σαθρά της θεμέλια.

Η επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κάθε χρονιά στις 17 Νοέμβρη, για κάποιους είναι σχολική εορτή, για ορισμένους ευκαιρία για κομματικές δηλώσεις, μα όπως κι αν έχει όλοι πρέπει να θυμόμαστε τις θυσίες που έγιναν και το αίμα που χύθηκε για να μπορούμε εμείς τώρα να ζούμε ελεύθεροι, να μπορούμε να εκφράζουμε τις απόψεις και τα πιστεύω μας, και να έχει Δημοκρατία η Ελλάδα.

Να η Ιθάκη!

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
– Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ο Οδυσσέας βρήκε την Ιθάκη του ...μένει να την βρουν και ο καθένας από εμάς!

Το νησί της Ιθάκης θεωρείται ο τόπος καταγωγής του Οδυσσέα. Ο άνθρωπος ο οποίος, σύμφωνα με τον Όμηρο, ταξίδευσε 10 χρόνια πριν γυρίσει στην πατρίδα του.

Η Οδύσσεια είναι κείμενο μυστηριακό και κρύβει την αλήθεια και τη Σοφία του αγώνα για την ζωή! Δεν πρόκειται για κάποια πολεμική εκστρατεία, αλλά για κάτι πολύ πιο σοβαρό "την γνώση της αλήθειας" από τον άνθρωπο! Είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα υπόθεση προς έρευνα, με την οποία κάποια στιγμή όλοι μας θα ασχοληθούμε, άλλοι σοβαρά και άλλοι περαστικά χωρίς καν να το σκεφτούν!

Για τους περισσότερους από εμάς διαβάζοντας την Ιλιάδα και την Οδύσσεια αυτό που μας απομένει είναι μόνον η μυθική ιστορία του Ομήρου με τις διηγήσεις περί Θεών και Ηρώων αλλά για αυτούς που διαθέτουν την ικανότητα μιας πιο βαθύ ανάλυσης του θέματος θα ανακαλύψουν ότι μας παροτρύνει πέρα από την «πολύ» μυθολογία και τη πίστη μας ακόμη, ότι ήταν ένα εξαίρετο γεγονός!

Το θέμα έχει απασχολήσει στο παρελθόν πολλούς επιστήμονες και μη. Η ταύτιση της Ομηρικής Ιθάκης με τον αγώνα αναγνώρισης του προορισμού μας σαν άνθρωποι η των αγώνων μας προς κάποιο συγκεκριμένο σκοπό αποτελούν για το καθένα μας ξεχωριστά μια πάλη, συμπεριλαμβανόμενη στοιχεία μάθησης, καταξίωσης η ακόμα και προόδου τα οποία κατοχυρώνει το νου μας κατά την όλη διαδρομή γιατί απλούστατα η Ιθάκη δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη διάβαση προς τη γαλήνη μας σ’αυτή τη ζωή.

Ψάχνοντας ανακαλύπτεις ότι η Ιθάκη δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος τόπος, τοποθεσίες μπορεί να έχει πολλές ανάλογα με τον «Οδυσσέα» που τις ψάχνει Η Ιθάκη είναι το ταξίδι και ο προορισμός μας, και διαμένει εκ των έσω του καθενός μας, και αυτό το καταλαβαίνουμε εύκολα αν πρώτα το ανακαλύψουμε όλοι μέσα μας!

Αναλύοντας τα πράγματα από τη δική μου σκοπιά καταλαβαίνω ότι είμαι άπλα ένας άνθρωπος! Βρίσκομαι σε συνεχή αναζήτηση, διερεύνηση και βελτίωση του μικρόκοσμου που βρίσκεται μέσα μου, που άλλοι ονομάζουν «εαυτό». Το εγκόσμιο όνομά μου είναι «Κώστας» και μπαρκάρισα με το πλοίο της ζωής το Μάρτιο του 1978 προς άγνωστη κατεύθυνση. Από τότε περιπλανιέμαι στο λαβύρινθο του μυαλού, ψάχνοντας, αναγνωρίζοντας, προσδοκώντας, διορθώνοντας, βελτιώνοντας, ταξινομώντας τα δεδομένα που "επιτρέπω" να εισέρχονται εκεί.

Με τελικό προορισμό πάντα την Ιθάκη μου, την άγνωστη, μα ποθητή Ιθάκη, τη προσωπική μου Ιθάκη, ξεκίνησα το ταξίδι μου μαθαίνοντας ν' αγαπώ τη ζωή και το άγνωστο προορισμό μου. Χωρίς πυξίδα όμως, ποτέ δεν θα μπορούσα να κάμω αυτό το ταξίδι. Πυξίδες πέρασαν πολλές από τα χέρια μου και χάρτες άλλοι τόσοι. Το σίγουρο, πολλές φορές λοξοδρόμησα και θα λοξοδρομώ κι άλλες μέχρι να ξεμπαρκάρω στην την Ιθάκη μου.

Προς το παρόν, τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα μιαν όμορφη, μοναδική, μα συνάμα δύσκολη πυξίδα. Κι ένα χάρτη παράξενο που δρόμο δε σου δείχνει, μήτε προορισμό.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχει μια «Ιθάκη» για το κάθε άνθρωπο, εκεί όπου θέλει πάντα να επιστρέφει, εκεί όπου νιώθει πως «ανήκει».Ψάχνοντας αυτή την Ιθάκη, ίσως πολλοί να μην τα καταφέρουν, ίσως να απογοητευθούν και να τα παρατήσουν η απλά να μην το βλέπουν γιατί δεν θέλουν η καλύτερα δεν είναι έτοιμοι να το δουν. Δεν πειράζει όμως γιατί αυτό που μετράει θα είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός!

Όσο για τη θεωρία, από την αρχή έγραψα ότι είναι μια ενδιαφέρουσα υπόθεση προς έρευνα, γιαυτό σας παροτρύνω - Πάντα στον νου σας να’χετε την Ιθάκη.

Αναλύοντας το ΠΑΣΟΚ - Σκέψεις και επισημάνσεις!

Οι πρώτες εντυπώσεις από τη νέα κυβέρνηση...

Οι πρώτες εντυπώσεις από τη νέα κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου δεν μπορούν παρά να είναι σε γενικές γραμμές θετικές. Ο πρωθυπουργός φαίνεται να έχει τη διάθεση να προβεί σε αλλαγές και τομές που είναι αναγκαίες για τη χώρα

Στα συν(+) της νέας κυβέρνησης καταγράφονται:

1. Η κατάργηση όλων των επιτροπών του δημοσίου μέχρι την επιβεβαίωση της αναγκαιότητας λειτουργίας των
2. Η κατάργηση παροχής πολυτελών αυτοκινήτων στους βουλευτές
3. Η μείωση του αριθμού των φρουρών στο μέγαρο Μαξίμου
4. Η επαναφορά του θεσμού του αστυνομικού της γειτονιάς
5. Η κατάργηση της συνέντευξης στη διαδικασία πρόσληψης των ΕΠΟΠ και των ωρομισθίων εκπαιδευτικών για την ΠΔΣ.
6. Η κατάργηση της συνέντευξης για προσλήψεις στο.. Δημόσιο και η χρήση του ΑΣΕΠ ως μονόδρομου για πρόσληψη στο Δημόσιο.
*Είναι γνωστό ότι η διαδικασία της συνέντευξης αποτελεί σε γενικές γραμμές ένα απόλυτο σωστό μέτρο αφού δίνει τη δυνατότητα να διερευνηθούν πέρα από τις τυπικές γνώσεις και τα στοιχεία της προσωπικότητας του υποψηφίου. Είναι όμως επίσης γνωστό ότι η εφαρμογή του μέτρου στην πράξη εξυπηρετούσε ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ σκοπιμότητες και όσους είχαν ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΩΝΗ. Μέχρι λοιπόν να εξασφαλιστούν οι συνθήκες της σωστής εφαρμογής, καλύτερα να καταργηθεί προσωρινά ως μέτρο, χωρίς αυτό να σημαίνει τη μόνιμη ματαίωση εφαρμογής της.

7. Η επαναφορά του υψηλού συντελεστή φορολογίας εισοδήματος για τα μεγάλα εισόδηματα
8. Η αύξηση του αφορολόγητου ορίου στα 14.000 ευρώ.

Στα μείον (-) της νέας κυβέρνησης καταγράφονται:

1. Η κοροϊδία με την ηλεκτρονική αίτηση για θέσεις ΓΓ σε υπουργεία και φορείς
2. Η κοροϊδία με την ηλεκτρονική ανάρτηση των υπουργικών αποφάσεων
3. Η συμμετοχή του Θ. Πάγκαλου ως νούμερο 2 στην νέα κυβέρνηση
4. Η ανάθεση υπουργικών θέσεων σε ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους
5. Η κοροϊδία με την "ανακάλυψη" του πραγματικού ελλείμματος
6. Η διαφαινόμενη πρόθεση για επιβολή ΝΕΩΝ ΕΜΜΕΣΩΝ ΦΟΡΩΝ σε ποτά τσιγάρα καύσιμα.
7. Η πρόθεση για επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων πώλησης δημοσίων επιχειρήσεων σε ιδιώτες. Βαρεθήκαμε να πληρώνουμε χρεωμένες επιχειρήσεις και τα προνόμια που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι σ' αυτές. Τρομάξαμε να τις ξεφορτωθούμε. ΔΕΝ ΤΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ πίσω.
8. Η δημόσια παραδοχή του πρωθυπουργού "ότι δεν υπάρχουν λεφτά". Μα ο ίδιος είχε δηλώσει ότι τα χρήματα δεν είναι πρόβλημα για να εφαρμόσει την πολιτική του. Είναι γεγονός ότι είναι ακόμα νωρίς για να κριθεί η νέα κυβέρνηση. Τα πρώτα μηνύματα είναι μεν θετικά, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες για βελτίωση της καθημερινότητας.

Επιφυλακτική εμπιστοσύνη...

Οπως λένε η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αν αυτή η φράση ισχύει, νομίζω ότι μπορούμε να πούμε ότι η νέα κυβέρνηση έχει φτάσει σχεδόν στην μέση.

Μεγάλο μέρος της κοινωνίας, περίπου το 70% όπως λένε οι δημοσκόποι, είναι αυτοί που κρατούν θετική στάση απέναντι στο μέχρι σήμερα κυβερνητικό έργο. Αυτό δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει καταφέρει ως σήμερα να κρατήσει και να αυξήσει κατά πολύ την εμπιστοσύνη των πολιτών. Βέβαια η εμπιστοσύνη δεν είναι "τυφλή", αντιθέτως θα την αποκαλούσαμε "επιφυλακτική εμπιστοσύνη".

Οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης δείχνουν ότι...τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου ήταν έτοιμοι για δράση και ήξεραν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν. Αρχικά η δομή της κυβέρνησης και αργότερα οι άμεσες δράσεις των υπουργείων για θέματα σπατάλης, διαφάνειας, ασφάλειας, περιβάλλοντος, χωροταξίας, ισονομίας και οικονομίας, δίνουν την εντύπωση πως τα κυβερνητικά στελέχη έχουν την θέληση να φέρουν τις αλλαγές που υποσχέθηκαν.

Πάνω από όλα η κυβέρνηση έχει κερδίσει κάτι πολύτιμο, που δεν είχε και δεν ζητούσε μέχρι το βράδυ των εκλογών. Κέρδισε μία περίοδο χάριτος, ώστε οι αρχικές εξαγγελίες (στις οποίες προχώρησε άμεσα) να γίνουν πράξη. Βέβαια τα μεγάλα αγκάθια δεν έχουν ξεπεραστεί. Η ανεργία, η ανασφάλεια της εργασίας, η οικονομία, τα δημοσιονομικά και η ανάπτυξη εξακολουθούν να είναι τα έντονα προβλήματα των Ελλήνων και της χώρας. Προβλήματα πολύ πιο σύνθετα από αυτά που έχουν αντιμετωπιστεί μέχρι σήμερα. Σε αυτούς τους τομείς η κυβέρνηση δρα με σύνεση. Προσπαθεί να εντοπίσει τα πραγματικά μεγέθη, πάνω στα οποία θα μπορεί να κάνει τον απαραίτητο σχεδιασμό, χωρίς εκπλήξεις.

Σε αυτά τα προβλήματα η κυβέρνηση θα κριθεί και αυτά είναι που πρέπει να προσπαθήσει να λύσει, αν θέλει να θεωρείται επιτυχημένη και να είναι αποδεκτή. Ο δρόμος όμως προς την "δόξα" δεν θα είναι σπαρμένος με ρόδα. Οι τομές που εισάγει η κυβέρνηση και η έντονη προσπάθεια για την περικοπή της σπατάλης στο δημόσιο, θα συναντήσουν τείχη αντίστασης από τα συμφέροντα που θίγονται.

Ποιος είναι ο υπάλληλος που θα δεχτεί χωρίς διαμαρτυρία την περικοπή της χρήσης κρατικού κινητού ή αυτοκινήτου, για παράδειγμα. Ποιος θα είναι ο προμηθευτής του δημοσίου που θα δει τον τζίρο του να μειώνεται και θα συνεχίσει να εξυπηρετεί το δημόσιο με τον ίδιο ρυθμό (και τις ίδιες ποσότητες) για λιγότερο κέρδος. Και σε αυτόν τον τομέα η κυβέρνηση πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις "λευκές" απεργίες που μπορεί να κάνουν στελέχη και υπάλληλοι, ως αντίδραση στην περικοπή των παράλογων προνομίων που είχαν. Φαινόμενα με υπαλλήλους να μην πηγαίνουν για ελέγχους ή άλλες υπηρεσιακές υποχρεώσεις επειδή δεν υπάρχει μέσο μεταφοράς πρέπει να εντοπιστούν και να αντιμετωπιστούν άμεσα και αποτελεσματικά.

Σε αυτή την προσπάθεια θα ήταν πολύ χρήσιμο να εισαχθεί ένας τρόπος μέτρησης της παραγωγικότητας και της εξυπηρέτησης των πολιτών, από υπηρεσίες και υπαλλήλους. Μπορεί να φαίνεται περίπλοκο, όμως είναι απαραίτητο σε μία χώρα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τραύματα και κατεστημένα πολλών ετών.

Η κυβέρνηση πρέπει να περάσει στην εφαρμογή των μέτρων και αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο κομμάτι. Είναι το σημείο στο οποίο θα κριθεί η ικανότητά της. Είναι το σημείο που θα μετατρέψει την επιφυλακτική εμπιστοσύνη σε ελπίδα και θα αλλάξει την αρνητική ψυχολογία που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία.

Πολλοί πολιτικοί μέχρι σήμερα έχουν πάρει την εξουσία τους με "θα" και υποσχέσεις. Η αποτυχία τους οφείλεται στην αδυναμία ή ανικανότητα να μετατρέψουν τις υποσχέσεις σε πραγματικότητα. Αντ΄αυτού, μετέτρεψαν την υπόσχεση σε ψέμα και την ελπίδα σε απαισιοδοξία .

Αναλύοντας τη ΝΔ - Σκέψεις και προτάσεις!

Γιατι ηρθε η συντριβή της ΝΔ...

Οι εκλογές αυτές, εν σχέσει με τις εκλογές από τη δεκαετία του 1980 και μετά, διεξάγονται σε ένα sui generis τοπίο. Και τούτο διότι ενώ το ένα μεγάλο κόμμα προ των debates (όταν δηλαδή επιτρέπονταν ακόμη η δημοσιοποίηση δημοσκοπήσεων) συσπειρώνονταν (ΠΑΣΟΚ), το άλλο μεγάλο κόμμα ήταν ο κύριος τροφοδότης της αδιευκρίνιστης ψήφου (περίπου το 50% της ψήφου αυτής ήταν ψηφοφόροι της ΝΔ το 2007).

Το πρακτικό αποτέλεσμα της πραγματικότητας αυτής είναι πως μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων της ΝΔ του 2007 τηρούσε στάση αναμονής και στάθμιζε τις επιλογές της. Έτσι η ΝΔ είχε
μεν μια εν δυνάμει σημαντική δεξαμενή ψηφοφόρων, όμως για...να τους επαναπροσελκύσει χρειαζόταν συγκροτημένη προσπάθεια. Ήδη πάντως, η θετική παρουσία του αρχηγού της στα debates δημιούργησε νέα δεδομένα, που απομένει να καταλαγιάσουν.

Πέρα όμως από τα εντυπωσιακά υψηλά ποσοστά αδιευκρίνιστης ψήφου, υπάρχει μια εξίσου εντυπωσιακή ρευστότητα σε σημαντικό τμήμα του εκλογικού τοπίου. Κατʼ αρχάς εκείνοι που δεν τοποθετούντο εκλογικά, όταν ερωτώντο έστω για την όποια τάση που πρόσκαιρα τους χαρακτήριζε, απαντούσαν ότι η τάση αυτή είναι περισσότερο ή λιγότερο προσωρινή και πως θα ξανασταθμίσουν τις προτεραιότητές τους. Άρα προστίθετο ρευστότητα στους ήδη ρευστούς ψηφοφόρους!

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ποσοτικές δημοσκοπήσεις που διερευνούσαν τη «σταθερότητα» όσων έκαναν επιλογές, αποκάλυπταν ότι αρκετοί από τους «αποφασισμένους», δεν είχαν κατασταλάξει πλήρως. Τούτο ίσχυε πολύ περισσότερο για εκείνους που μετακινούντο από κόμμα σε κόμμα, αλλά ίσχυε (εν μέρει έστω) και για εκείνους οι οποίοι εμφανίζονταν «πιστοί» στο κόμμα τους.

Αυτή η έντονη ρευστότητα (σε άλλο επίπεδο και με άλλα χαρακτηριστικά) χαρακτήρισε και τις Ευρωεκλογές. Γιʼ αυτό όσες δημοσκοπήσεις επιχείρησαν να κάνουν «εκτίμηση ψήφου», δίνοντας ένα και μοναδικό ποσοστό «πρόβλεψης», έπεσαν έξω παντού τόσο στα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων, όσο και σε εκείνα των μικρότερων (πλην ΚΚΕ), όπου μάλιστα διαψεύσθηκαν ακόμη πιο έντονα. Παταγώδης όμως ήταν και η αποτυχία των exit polls δηλαδή, στην ουσία, της δημοσκόπησης έξω από τα εκλογικά κέντρα. Ενώ οι δημοσκοπήσεις δεν κατέγραψαν και άρα δεν προέβλεψαν την ισχυρότατη δυναμική υπέρ της αποχής.

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις που στάθηκαν στη συμπεριφορά όσων δεν ψήφισαν στις Ευρωεκλογές, αποτύπωσαν πρόσκαιρες συγκυρίες που δεν εκπλήσσουν: Όσο πιο συσπειρωμένο ήταν ένα κόμμα συνολικά, τόσο προέκτεινε την ίδια τάση σε εκείνους που απείχαν στις Ευρωεκλογές. Τούτο είναι φυσιολογικό. Επίσης το πιο αποσυσπειρωμένο κόμμα είχε ειδικότερες δυσκολίες σε ψηφοφόρους του που απείχαν στις Ευρωεκλογές. Όμως αυτά τα δεδομένα που ίσχυαν όταν δημοσιοποιούντο ακόμη δημοσκοπήσεις, δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα διατηρηθούν, στο βαθμό που αποσυσπειρωμένα κόμματα αρχίζουν πλέον να συσπειρώνονται.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάθε απόπειρα «κατανομής» των αδιευκρίνιστων ψηφοφόρων με μαθηματικά μοντέλα, είναι εξίσου αναξιόπιστη με όσα επιχειρήθηκαν στις Ευρωεκλογές. Διότι η ρευστότητα του τοπίου δεν μπορεί να περιχαρακωθεί και να προσδιορισθεί από τα μοντέλα αυτά. Ο γράφων υπήρξε πάντα χρήστης και θιασώτης αξιόπιστων δημοσκοπήσεων. Εκείνες που είναι χρήσιμες είναι όσες αρκούνται στη καταγραφή τάσεων, αντί να «προφητεύουν». Αλλά στο σημείο αυτό, δυστυχώς, κάποιοι δημοσκόποι δεν αρκούνται στον πραγματικό τους ρόλο.

Επισημάνθηκε ήδη το sui generis τοπίο όπου μεγάλο τμήμα της αδιευκρίνιστης ψήφου ανήκει κυρίως σε ένα χώρο. Παράλληλα είναι βέβαιο πως τα debates επηρέασαν (όπως συνέβη στις εκλογές του 2000, 2004, 2007 και πρόσφατα στις Ευρωεκλογές) το τοπίο. Η επιρροή αυτή, όπως έχω ήδη γράψει, δεν θα είναι μόνο άμεση, αλλά θα «φιλτραρισθεί» σταδιακά από το εκλογικό σώμα. Έχω ήδη σημειώσει σε προηγούμενη ανάλυσή μου πως τα debates ενίσχυσαν όσους επικράτησαν σε αυτά, δηλαδή κυρίως τους Κώστα Καραμανλή και Αλέξη Τσίπρα, ανοίγοντας διόδους για την ανάκαμψη των κομμάτων τους.

Που θα καταλήξουν όλα αυτά, σε ποιες κομματικές ισορροπίες, είναι άγνωστο. Πιθανότατα θα είναι άγνωστο (σε μεγάλο βαθμό) και λίγο πριν την κάλπη. Το γεγονός ότι η αδιευκρίνιστη ψήφος εντοπίζεται κυρίως στη μία πλευρά (το sui generis δεδομένο που αναφέραμε), εντείνει την αβεβαιότητα και τα ερωτήματα.

Η ψήφος αυτή σταδιακά και μέσα από μια διαδικασία επίπονου ξεκαθαρίσματος διλημμάτων, θα οδηγηθεί κυριολεκτικά στο νήμα πριν να καταλήξει κάπου. Έτσι το διάστημα που απομένει για το ξεκαθάρισμα αυτό, αν και τυπικά, έχει περιορισμένο χρόνο, πολιτικά έχει βαθύτερο χρονικό ορίζοντα. Με τις αβεβαιότητες να κυριαρχούν."

ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΠΑΣΟΚ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΣΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

Tι χρειάζεται η ΝΔ για να προχωρήσει...

Η «πολιτική έρευνα και ανάπτυξη» είναι απαραίτητη σε όλους τους τομείς της κεντροδεξιάς πολιτικής...

Η απάντηση που όλοι αβίαστα σκέφτονται είναι έναν/ μία αρχηγό που να μπορεί να ανασυντάξει το κόμμα της ΝΔ, να διευθύνει αποτελεσματικά τον διάλογο για τη νέα κεντροδεξιά πλατφόρμα, να αναδιοργανώσει τους τοπικούς πυρήνες ανά την Ελλάδα, να κερδίσει εκλογές, να ασκισει αντιπολιτευση κ.λπ., κ.λπ.

Σωστά όλα αυτά και κάπως αυτονόητα. Εξού και το φαινομενικό αδιέξοδο που αισθάνονται οι οπαδοί, μπροστά στη «ζωή χωρίς τον Καραμανλή», όχι λόγω έλλειψης προοπτικών, αλλά λόγω του σοκ που εγκυμονούσε η κάλπη και της ασυνήθιστης διάθεσης του ηγέτη να αποχωρήσει με βιασύνη. Άλλος ένας λόγος είναι και η έλλειψη ανανέωσης, παρά το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο άφησε εκτός νέους που δεν πρόκαναν. Δηλαδή η ΝΔ έχασε και τα πρόσωπα έμειναν σχεδόν τα ίδια.

Παρά ταύτα, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι το κύριο που... χρειάζεται η παράταξη της ΝΔ προκειμένου να ορθοποδήσει, να οργανωθεί και να διεκδικήσει με αξιώσεις την επάνοδο στην εξουσία. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτικό R&D. Για όσους παραξενεύονται, εννοώ πολύ απλά την έρευνα και ανάπτυξη, στις ιδέες, τις πρακτικές, τις παραμέτρους της κεντροδεξιάς ιδεολογικής πλατφόρμας (η οποία, υπενθυμίζω, είναι και κεντρώα και δεξιά) στον τομέα του πολιτικού και προγραμματικού λόγου, ακόμη και στα πρόσωπα (για να αντιμετωπιστεί και η παρωχημένη εικόνα των ηττημένων που παρελαύνουν στα τηλεπαράθυρα).

Και βέβαια στη συνέχεια, χρειάζεται πλατφόρμα εφαρμογής όλων αυτών στο επίπεδο της πολιτικής καθημερινότητας. Εκεί δηλαδή που χάθηκε η μάχη, όχι τον Οκτώβριο 2008 στη ΔΕΘ (τότε ‘κτυπήθηκε’ η εικόνα Καραμανλή), αλλά από την Άνοιξη 2005, όταν η αίσθηση των Ελλήνων για τα πράγματα αναποδογύρισε – με τους πολίτες να αισθάνονται ακριβώς το αντίθετο σε σχέση ακριβώς με έναν χρόνο πριν, δηλαδή την Άνοιξη 2004.

Η «πολιτική έρευνα και ανάπτυξη» είναι απαραίτητη σε όλους τους τομείς της κεντροδεξιάς πολιτικής. Με ξεχωριστά, διακριτά στάδια, που απαιτούν χρόνο και μέθοδο. Με ουσιαστική αναζήτηση και επεξεργασία ιδεών, αρχών και κειμένων και την σύσταση κυλιόμενης κυβερνητικής πρότασης, σε πολλαπλά επίπεδα ανάλυσης, πάνω στην οποία θα κτιστεί η άσκηση αντιπολίτευσης και οι εναλλακτικές προτάσεις. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ιδιαίτερα αν οι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης επιθυμούν να ακολουθήσουν το ΠΑΣΟΚ κατά πόδας, τόσο προγραμματικά, όσο και στον τομέα της εφηρμοσμένης πολιτικής.


Τα κριτήρια ψήφου του νεοδημοκράτη...

Οι ψηφοφόροι χωρίζονται σε κατηγορίες βάσει των κριτηρίων ψήφου.

Εύκολα μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει μια μελετη του έργο ενός πυριννα πολιτικού κομματος για τα είδη των ψηφοφόρων του. Αν και μου αρέσει ιδιαίτερα η μάξιμουμ ανάλυση του θέματος, θα περιορίσω τις διαπιστώσεις μου και θα επιχειρήσω να «ταιριάξω» κάποιες κατηγορίες ψηφοφόρων στους 4 υποψήφιους για την προεδρία της Ν.Δ..

κ. Μπακογιαννη
Ξεκινώντας από την κ. Μπακογιάννη, θα βάλω δίπλα της τον «ψηφοφόρο-καταναλωτή», αυτόν που διαπραγματεύεται την ψήφο του. Αναμφίβολα, η οικογένεια Μητσοτάκη στηρίζεται από το λεγόμενο «σύστημα». Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εντυπωσιάζει...
με τον τρόπο που κατάφερε να διατηρήσει παρασκηνιακά τους μηχανισμούς συμφερόντων και να τους κατευθύνει με ταχυδακτυλουργικό τρόπο στη θυγατέρα του. Ο νεοδημοκράτης ψηφοφόρος πιστεύει πως η Μπακογιάννη δε διαθέτει τα πολιτικά ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός πρωθυπουργού αλλά είναι ο άνθρωπος που «μπορεί να του κάνει τη δουλειά».

κ Αβραμοπουλος
Προχωρώντας στον κ. Αβραμόπουλο, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως προσηλυτίζει την ομάδα των ψηφοφόρων που επηρεάζονται από την εικόνα. Ισχυρός στην επικοινωνία και εχθρός της ρήσης πως «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», ο κ. Αβραμόπουλος έχει μάθει να πέφτει στα 4…όπως κι αν τον ρίξει κανείς. Η διεισδυτικότητα του πιθανού ρυθμιστή των εξελίξεων στο χώρο των γυναικών είναι δεδομένη καθότι είναι στατιστικά διαπιστωμένο που το ασθενές φύλο ψηφίζει περισσότερο βλέποντας παρά ακούγοντας.

κ Αντωνης Σαμαρας
Ακολουθεί ο κ. Σαμαράς ο οποίος στηρίζεται από τον «ψηφοφόρο-ιδεολόγο». Συνήθως, αυτή η κατηγορία ψηφοφόρων δύσκολα μετακινείται εσωκομματικά και αυτός είναι ο λόγος που ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο μόνος εκ των τεσσάρων υποψηφίων που διαθέτει «πολιτικό στρατό». Οι πολιτικές επιλογές του Σαμαρά, με κορυφαία αυτή του μακεδονικού, όπου ρίσκαρε και εν τέλει θυσίασε το πολιτικό του μέλλον εν ονομάτι των πιστεύω του, τον κάνουν προσιτό στους «ψηφοφόρους αρχής» που δε διαπραγματεύονται αλλά ούτε και επηρεάζονται. Πολιτικά, είναι ο καλύτερος όλων. Διαθέτει πολιτικές περγαμηνές που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους αλλά παράλληλα κουβαλά το στίγμα της Πολιτικής Άνοιξης που τον αμαυρώνει στις λαϊκές δεξιές συνειδήσεις.

Κ. Ψωμιαδης
Τέλος, ο κ. Ψωμιάδης απευθύνεται στον «απογοητευμένο ψηφοφόρο». Αυτόν που κουράστηκε από τα δήθεν και τα πρέπει και στο πρόσωπο του Ψωμιάδη αναζητεί την εκδίκησή του. Η επιλογή Ψωμιάδη να συμμετάσχει στην κούρσα της διαδοχής απορρέει από το γεγονός ότι οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι στη βάση της Ν.Δ. κρατούν μεγάλο ποσοστό που ίσως αυξηθεί αν δε διατηρηθεί κατά την εσωκομματική διαδικασία ο επικαλούμενος πολιτικός πολιτισμός. Οπότε, αναμένουμε απόν τον «Ξανθόπουλο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής» να χρησιμοποιήσει την τακτική των φυτιλιών για ίδιον όφελος.

4, λοιπόν, είναι οι βασικές λέξεις-κλειδιά που θα καθορίσουν την επιλογή του νεοδημοκράτη ψηφοφόρου για πρόεδρο:

ΣΥΜΦΕΡΟΝ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ-ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ