Αναλύοντας τη ΝΔ - Σκέψεις και προτάσεις!

Γιατι ηρθε η συντριβή της ΝΔ...

Οι εκλογές αυτές, εν σχέσει με τις εκλογές από τη δεκαετία του 1980 και μετά, διεξάγονται σε ένα sui generis τοπίο. Και τούτο διότι ενώ το ένα μεγάλο κόμμα προ των debates (όταν δηλαδή επιτρέπονταν ακόμη η δημοσιοποίηση δημοσκοπήσεων) συσπειρώνονταν (ΠΑΣΟΚ), το άλλο μεγάλο κόμμα ήταν ο κύριος τροφοδότης της αδιευκρίνιστης ψήφου (περίπου το 50% της ψήφου αυτής ήταν ψηφοφόροι της ΝΔ το 2007).

Το πρακτικό αποτέλεσμα της πραγματικότητας αυτής είναι πως μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων της ΝΔ του 2007 τηρούσε στάση αναμονής και στάθμιζε τις επιλογές της. Έτσι η ΝΔ είχε
μεν μια εν δυνάμει σημαντική δεξαμενή ψηφοφόρων, όμως για...να τους επαναπροσελκύσει χρειαζόταν συγκροτημένη προσπάθεια. Ήδη πάντως, η θετική παρουσία του αρχηγού της στα debates δημιούργησε νέα δεδομένα, που απομένει να καταλαγιάσουν.

Πέρα όμως από τα εντυπωσιακά υψηλά ποσοστά αδιευκρίνιστης ψήφου, υπάρχει μια εξίσου εντυπωσιακή ρευστότητα σε σημαντικό τμήμα του εκλογικού τοπίου. Κατʼ αρχάς εκείνοι που δεν τοποθετούντο εκλογικά, όταν ερωτώντο έστω για την όποια τάση που πρόσκαιρα τους χαρακτήριζε, απαντούσαν ότι η τάση αυτή είναι περισσότερο ή λιγότερο προσωρινή και πως θα ξανασταθμίσουν τις προτεραιότητές τους. Άρα προστίθετο ρευστότητα στους ήδη ρευστούς ψηφοφόρους!

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ποσοτικές δημοσκοπήσεις που διερευνούσαν τη «σταθερότητα» όσων έκαναν επιλογές, αποκάλυπταν ότι αρκετοί από τους «αποφασισμένους», δεν είχαν κατασταλάξει πλήρως. Τούτο ίσχυε πολύ περισσότερο για εκείνους που μετακινούντο από κόμμα σε κόμμα, αλλά ίσχυε (εν μέρει έστω) και για εκείνους οι οποίοι εμφανίζονταν «πιστοί» στο κόμμα τους.

Αυτή η έντονη ρευστότητα (σε άλλο επίπεδο και με άλλα χαρακτηριστικά) χαρακτήρισε και τις Ευρωεκλογές. Γιʼ αυτό όσες δημοσκοπήσεις επιχείρησαν να κάνουν «εκτίμηση ψήφου», δίνοντας ένα και μοναδικό ποσοστό «πρόβλεψης», έπεσαν έξω παντού τόσο στα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων, όσο και σε εκείνα των μικρότερων (πλην ΚΚΕ), όπου μάλιστα διαψεύσθηκαν ακόμη πιο έντονα. Παταγώδης όμως ήταν και η αποτυχία των exit polls δηλαδή, στην ουσία, της δημοσκόπησης έξω από τα εκλογικά κέντρα. Ενώ οι δημοσκοπήσεις δεν κατέγραψαν και άρα δεν προέβλεψαν την ισχυρότατη δυναμική υπέρ της αποχής.

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις που στάθηκαν στη συμπεριφορά όσων δεν ψήφισαν στις Ευρωεκλογές, αποτύπωσαν πρόσκαιρες συγκυρίες που δεν εκπλήσσουν: Όσο πιο συσπειρωμένο ήταν ένα κόμμα συνολικά, τόσο προέκτεινε την ίδια τάση σε εκείνους που απείχαν στις Ευρωεκλογές. Τούτο είναι φυσιολογικό. Επίσης το πιο αποσυσπειρωμένο κόμμα είχε ειδικότερες δυσκολίες σε ψηφοφόρους του που απείχαν στις Ευρωεκλογές. Όμως αυτά τα δεδομένα που ίσχυαν όταν δημοσιοποιούντο ακόμη δημοσκοπήσεις, δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα διατηρηθούν, στο βαθμό που αποσυσπειρωμένα κόμματα αρχίζουν πλέον να συσπειρώνονται.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάθε απόπειρα «κατανομής» των αδιευκρίνιστων ψηφοφόρων με μαθηματικά μοντέλα, είναι εξίσου αναξιόπιστη με όσα επιχειρήθηκαν στις Ευρωεκλογές. Διότι η ρευστότητα του τοπίου δεν μπορεί να περιχαρακωθεί και να προσδιορισθεί από τα μοντέλα αυτά. Ο γράφων υπήρξε πάντα χρήστης και θιασώτης αξιόπιστων δημοσκοπήσεων. Εκείνες που είναι χρήσιμες είναι όσες αρκούνται στη καταγραφή τάσεων, αντί να «προφητεύουν». Αλλά στο σημείο αυτό, δυστυχώς, κάποιοι δημοσκόποι δεν αρκούνται στον πραγματικό τους ρόλο.

Επισημάνθηκε ήδη το sui generis τοπίο όπου μεγάλο τμήμα της αδιευκρίνιστης ψήφου ανήκει κυρίως σε ένα χώρο. Παράλληλα είναι βέβαιο πως τα debates επηρέασαν (όπως συνέβη στις εκλογές του 2000, 2004, 2007 και πρόσφατα στις Ευρωεκλογές) το τοπίο. Η επιρροή αυτή, όπως έχω ήδη γράψει, δεν θα είναι μόνο άμεση, αλλά θα «φιλτραρισθεί» σταδιακά από το εκλογικό σώμα. Έχω ήδη σημειώσει σε προηγούμενη ανάλυσή μου πως τα debates ενίσχυσαν όσους επικράτησαν σε αυτά, δηλαδή κυρίως τους Κώστα Καραμανλή και Αλέξη Τσίπρα, ανοίγοντας διόδους για την ανάκαμψη των κομμάτων τους.

Που θα καταλήξουν όλα αυτά, σε ποιες κομματικές ισορροπίες, είναι άγνωστο. Πιθανότατα θα είναι άγνωστο (σε μεγάλο βαθμό) και λίγο πριν την κάλπη. Το γεγονός ότι η αδιευκρίνιστη ψήφος εντοπίζεται κυρίως στη μία πλευρά (το sui generis δεδομένο που αναφέραμε), εντείνει την αβεβαιότητα και τα ερωτήματα.

Η ψήφος αυτή σταδιακά και μέσα από μια διαδικασία επίπονου ξεκαθαρίσματος διλημμάτων, θα οδηγηθεί κυριολεκτικά στο νήμα πριν να καταλήξει κάπου. Έτσι το διάστημα που απομένει για το ξεκαθάρισμα αυτό, αν και τυπικά, έχει περιορισμένο χρόνο, πολιτικά έχει βαθύτερο χρονικό ορίζοντα. Με τις αβεβαιότητες να κυριαρχούν."

ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΠΑΣΟΚ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΣΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

Tι χρειάζεται η ΝΔ για να προχωρήσει...

Η «πολιτική έρευνα και ανάπτυξη» είναι απαραίτητη σε όλους τους τομείς της κεντροδεξιάς πολιτικής...

Η απάντηση που όλοι αβίαστα σκέφτονται είναι έναν/ μία αρχηγό που να μπορεί να ανασυντάξει το κόμμα της ΝΔ, να διευθύνει αποτελεσματικά τον διάλογο για τη νέα κεντροδεξιά πλατφόρμα, να αναδιοργανώσει τους τοπικούς πυρήνες ανά την Ελλάδα, να κερδίσει εκλογές, να ασκισει αντιπολιτευση κ.λπ., κ.λπ.

Σωστά όλα αυτά και κάπως αυτονόητα. Εξού και το φαινομενικό αδιέξοδο που αισθάνονται οι οπαδοί, μπροστά στη «ζωή χωρίς τον Καραμανλή», όχι λόγω έλλειψης προοπτικών, αλλά λόγω του σοκ που εγκυμονούσε η κάλπη και της ασυνήθιστης διάθεσης του ηγέτη να αποχωρήσει με βιασύνη. Άλλος ένας λόγος είναι και η έλλειψη ανανέωσης, παρά το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο άφησε εκτός νέους που δεν πρόκαναν. Δηλαδή η ΝΔ έχασε και τα πρόσωπα έμειναν σχεδόν τα ίδια.

Παρά ταύτα, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι το κύριο που... χρειάζεται η παράταξη της ΝΔ προκειμένου να ορθοποδήσει, να οργανωθεί και να διεκδικήσει με αξιώσεις την επάνοδο στην εξουσία. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτικό R&D. Για όσους παραξενεύονται, εννοώ πολύ απλά την έρευνα και ανάπτυξη, στις ιδέες, τις πρακτικές, τις παραμέτρους της κεντροδεξιάς ιδεολογικής πλατφόρμας (η οποία, υπενθυμίζω, είναι και κεντρώα και δεξιά) στον τομέα του πολιτικού και προγραμματικού λόγου, ακόμη και στα πρόσωπα (για να αντιμετωπιστεί και η παρωχημένη εικόνα των ηττημένων που παρελαύνουν στα τηλεπαράθυρα).

Και βέβαια στη συνέχεια, χρειάζεται πλατφόρμα εφαρμογής όλων αυτών στο επίπεδο της πολιτικής καθημερινότητας. Εκεί δηλαδή που χάθηκε η μάχη, όχι τον Οκτώβριο 2008 στη ΔΕΘ (τότε ‘κτυπήθηκε’ η εικόνα Καραμανλή), αλλά από την Άνοιξη 2005, όταν η αίσθηση των Ελλήνων για τα πράγματα αναποδογύρισε – με τους πολίτες να αισθάνονται ακριβώς το αντίθετο σε σχέση ακριβώς με έναν χρόνο πριν, δηλαδή την Άνοιξη 2004.

Η «πολιτική έρευνα και ανάπτυξη» είναι απαραίτητη σε όλους τους τομείς της κεντροδεξιάς πολιτικής. Με ξεχωριστά, διακριτά στάδια, που απαιτούν χρόνο και μέθοδο. Με ουσιαστική αναζήτηση και επεξεργασία ιδεών, αρχών και κειμένων και την σύσταση κυλιόμενης κυβερνητικής πρότασης, σε πολλαπλά επίπεδα ανάλυσης, πάνω στην οποία θα κτιστεί η άσκηση αντιπολίτευσης και οι εναλλακτικές προτάσεις. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ιδιαίτερα αν οι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης επιθυμούν να ακολουθήσουν το ΠΑΣΟΚ κατά πόδας, τόσο προγραμματικά, όσο και στον τομέα της εφηρμοσμένης πολιτικής.


Τα κριτήρια ψήφου του νεοδημοκράτη...

Οι ψηφοφόροι χωρίζονται σε κατηγορίες βάσει των κριτηρίων ψήφου.

Εύκολα μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει μια μελετη του έργο ενός πυριννα πολιτικού κομματος για τα είδη των ψηφοφόρων του. Αν και μου αρέσει ιδιαίτερα η μάξιμουμ ανάλυση του θέματος, θα περιορίσω τις διαπιστώσεις μου και θα επιχειρήσω να «ταιριάξω» κάποιες κατηγορίες ψηφοφόρων στους 4 υποψήφιους για την προεδρία της Ν.Δ..

κ. Μπακογιαννη
Ξεκινώντας από την κ. Μπακογιάννη, θα βάλω δίπλα της τον «ψηφοφόρο-καταναλωτή», αυτόν που διαπραγματεύεται την ψήφο του. Αναμφίβολα, η οικογένεια Μητσοτάκη στηρίζεται από το λεγόμενο «σύστημα». Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εντυπωσιάζει...
με τον τρόπο που κατάφερε να διατηρήσει παρασκηνιακά τους μηχανισμούς συμφερόντων και να τους κατευθύνει με ταχυδακτυλουργικό τρόπο στη θυγατέρα του. Ο νεοδημοκράτης ψηφοφόρος πιστεύει πως η Μπακογιάννη δε διαθέτει τα πολιτικά ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός πρωθυπουργού αλλά είναι ο άνθρωπος που «μπορεί να του κάνει τη δουλειά».

κ Αβραμοπουλος
Προχωρώντας στον κ. Αβραμόπουλο, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως προσηλυτίζει την ομάδα των ψηφοφόρων που επηρεάζονται από την εικόνα. Ισχυρός στην επικοινωνία και εχθρός της ρήσης πως «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», ο κ. Αβραμόπουλος έχει μάθει να πέφτει στα 4…όπως κι αν τον ρίξει κανείς. Η διεισδυτικότητα του πιθανού ρυθμιστή των εξελίξεων στο χώρο των γυναικών είναι δεδομένη καθότι είναι στατιστικά διαπιστωμένο που το ασθενές φύλο ψηφίζει περισσότερο βλέποντας παρά ακούγοντας.

κ Αντωνης Σαμαρας
Ακολουθεί ο κ. Σαμαράς ο οποίος στηρίζεται από τον «ψηφοφόρο-ιδεολόγο». Συνήθως, αυτή η κατηγορία ψηφοφόρων δύσκολα μετακινείται εσωκομματικά και αυτός είναι ο λόγος που ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο μόνος εκ των τεσσάρων υποψηφίων που διαθέτει «πολιτικό στρατό». Οι πολιτικές επιλογές του Σαμαρά, με κορυφαία αυτή του μακεδονικού, όπου ρίσκαρε και εν τέλει θυσίασε το πολιτικό του μέλλον εν ονομάτι των πιστεύω του, τον κάνουν προσιτό στους «ψηφοφόρους αρχής» που δε διαπραγματεύονται αλλά ούτε και επηρεάζονται. Πολιτικά, είναι ο καλύτερος όλων. Διαθέτει πολιτικές περγαμηνές που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους αλλά παράλληλα κουβαλά το στίγμα της Πολιτικής Άνοιξης που τον αμαυρώνει στις λαϊκές δεξιές συνειδήσεις.

Κ. Ψωμιαδης
Τέλος, ο κ. Ψωμιάδης απευθύνεται στον «απογοητευμένο ψηφοφόρο». Αυτόν που κουράστηκε από τα δήθεν και τα πρέπει και στο πρόσωπο του Ψωμιάδη αναζητεί την εκδίκησή του. Η επιλογή Ψωμιάδη να συμμετάσχει στην κούρσα της διαδοχής απορρέει από το γεγονός ότι οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι στη βάση της Ν.Δ. κρατούν μεγάλο ποσοστό που ίσως αυξηθεί αν δε διατηρηθεί κατά την εσωκομματική διαδικασία ο επικαλούμενος πολιτικός πολιτισμός. Οπότε, αναμένουμε απόν τον «Ξανθόπουλο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής» να χρησιμοποιήσει την τακτική των φυτιλιών για ίδιον όφελος.

4, λοιπόν, είναι οι βασικές λέξεις-κλειδιά που θα καθορίσουν την επιλογή του νεοδημοκράτη ψηφοφόρου για πρόεδρο:

ΣΥΜΦΕΡΟΝ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ-ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ