Τα μυστικά της Ακρόπολης – Τι κρύβεται κάτω από τον ιερό βράχο;

Η Ακρόπολη δεν είναι μόνο ένα από τα πιο γνωστά αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου που στολίζεται από μερικά από τα ομορφότερα κτίσματα της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά είναι παράλληλα και ένας τόπος που κρύβει πολλά και σημαντικά μυστικά.

Σύμφωνα με την συμβατική ιστορία, δεν είναι γνωστό το πότε η Ακρόπολη κατοικήθηκε για πρώτη φορά. Οι απόψεις σχετικά με τους πρώτους οικισμούς στην Ακρόπολη ποικίλουν σε ένα φάσμα που αρχίζει από την 3η και τελειώνει στην 6η χιλιετία προ Χριστού.

Οι αρχαιολόγοι παραδέχονται ότι στην Ακρόπολη υπάρχουν πολλά οικοδομικά επίπεδα, κάποια από τα οποία παραμένουν άγνωστα ακόμα και σήμερα. Αυτό συμβαίνει επειδή, κάθε φορά που κτιζόταν η Ακρόπολη, τα νέα οικοδομήματα χτίζονταν πάνω στα προηγούμενα.

Και δεν θα ήταν επιτρεπτό για κανέναν λόγο, για να βρούμε τι κρύβεται στις αρχαιότερες στρώσεις, να δημιουργήσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα στις νεότερες. Η Ακρόπολη λοιπόν έχει πολλά μυστικά ακόμα που περιμένουν να ανακαλυφθούν.

Στην νότια πλευρά της Ακρόπολης μάλιστα έχουν βρεθεί μεγάλα κομμάτια πέτρας.

Αυτό γέννησε την υποψία ότι έχουν αφαιρεθεί με κάποιον τρόπο από το εσωτερικό του βράχου. Ως εκ τούτου θα ήταν πολύ πιθανό κάτω από την Ακρόπολη να υπάρχουν υπόγειοι θάλαμοι και στοές.

Ερευνώντας το θέμα, μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρχουν υπόγειες δίοδοι οι οποίες καταλήγουν σε πολλά σημεία της Αττικής.

Αν και η πρόσβαση σήμερα σε τέτοιες στοές είναι πολύ δύσκολη, σε άλλες εποχές κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και έτσι έχουμε διάφορες μαρτυρίες οι οποίες μας μιλούν για ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών στην Αττική με κέντρο την Ακρόπολη.

Μία αρχαία αναφορά που αποκαλύπτει όχι απλά ότι υπήρχαν στοές κάτω από την Ακρόπολη, αλλά και πως – τότε τουλάχιστον – υπήρχε υπόγεια επικοινωνία με κάποιο παραθαλάσσιο μέρος, είναι αυτή του Παυσανία του περιηγητή που έζησε τον 2ο μετά Χριστόν αιώνα.

Έγραψε λοιπόν ο Παυσανίας: «ἔστι δὲ καὶ οἴκημα Ἐρέχθειον καλούμενον· πρὸ δὲ τῆς ἐσόδου Διός ἐστι βωμὸς Ὑπάτου, ἔνθα ἔμψυχον θύουσιν οὐδέν, πέμματα δὲ θέντες οὐδὲν ἔτι οἴνῳ χρήσασθαι νομίζουσιν.

ἐσελθοῦσι δέ εἰσι βωμοί, Ποσειδῶνος, ἐφ᾽ οὗ καὶ Ἐρεχθεῖ θύουσιν ἔκ του μαντεύματος, καὶ ἥρωος Βούτου, τρίτος δὲ Ἡφαίστου· γραφαὶ δὲ ἐπὶ τῶν τοίχων τοῦ γένους εἰσὶ τοῦ Βαυταδῶν καὶ —διπλοῦν γάρ ἐστι τὸ οἴκημα—[καὶ] ὕδωρ ἐστὶν ἔνδον θαλάσσιον ἐν φρέατι. τοῦτο μὲν θαῦμα οὐ μέγα·

καὶ γὰρ ὅσοι μεσόγαιαν οἰκοῦσιν, ἄλλοις τε ἔστι καὶ Καρσὶν Ἀφροδισιεῦσιν· ἀλλὰ τόδε φρέαρ ἐς συγγραφὴν παρέχεται κυμάτων ἦχον ἐπὶ νότῳ πνεύσαντι. καὶ τριαίνης ἐστὶν ἐν τῇ πέτρᾳ σχῆμα· ταῦτα δὲ λέγεται Ποσειδῶνι μαρτύρια ἐς τὴν ἀμφισβήτησιν τῆς χώρας φανῆναι.» (Ελλάδος περιήγησις, Αττικά, 26, [5]).

Σύμφωνα με τον Παυσανία λοιπόν, στο Ερεχθείο υπάρχει ένα «φρέαρ» που έχει σχήμα τρίαινας, μέσα από το οποίο, κάθε φορά που έπνεε νότιος άνεμος, ακούγονταν ήχοι κυμάτων.

Το χάσμα αυτό όντως υπάρχει στο Ερεχθείο και, κατά τους αρχαίους χρόνους είχε λατρευτική σημασία καθώς οι αρχαίοι απέδιδαν την δημιουργία του στον Ποσειδώνα, τον θεό της θάλασσας.

Ο ήχος των κυμάτων που ακουγόταν μέσα από αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να συνεπάγεται πως υπήρχε – αν δεν υπάρχει ακόμα – υπόγεια επικοινωνία της Ακρόπολης με την θάλασσα.

Μια άλλη σημαντική πηγή που μας αποκαλύπτει ότι υπάρχουν διάφορες υπόγειες σήραγγες κάτω από την Αττική είναι και το γεγονός ότι η Ιστορία παραδέχεται ότι οι στοές αυτές χρησιμοποιήθηκαν από τους Έλληνες κατά τον καιρό της επανάστασης του 1821.

Και μετά όμως την απελευθέρωση της Ελλάδος, τα σπήλαια δεν ξεχάστηκαν, αλλά έγιναν λημέρια ληστών, όπως του περιβόητου λήσταρχου Νταβέλη, ο οποίος με ορμητήριο το σπήλαιο της Πεντέλης που πήρε το όνομά του, μέσα από τις υπόγειες στοές, μπορούσε να εμφανίζεται σχεδόν σε όποιο σημείο της Αττικής ήθελε και μετά να εξαφανίζεται πάλι μέσα από τα σπήλαια αυτά.

Αργότερα, τον καιρό της γερμανικής κατοχής και συγκεκριμένα την νύχτα μεταξύ 30 και 31 Μαΐου 1941, λέγεται ότι ο Λάκης Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος ανέβηκαν στον φυλαγμένο από τους Γερμανούς βράχο της Ακρόπολης κρυφά μέσα από σπήλαιο, κατέβασαν την γερμανική σημαία και έφυγαν απαρατήρητοι πάλι με τον ίδιο τρόπο.

Δεδομένου του ότι οι Γερμανοί φύλαγαν τα Προπύλαια ώστε κανείς να μην μπορεί να μπει από εκεί και του ότι ο βράχος της Ακρόπολης είναι απροσπέλαστος από κάθε άλλη πλευρά, ο μόνος τρόπος για να ανέβουν στην Ακρόπολη ήταν μέσα από τα σπήλαια.

Το ότι η σημαία των Γερμανών κατέβηκε μέσα στην νύχτα κρυφά λοιπόν, αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης των στοών αυτών.

Εκτός όμως από τα ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη στοών κάτω από την Ακρόπολη και κάτω από την Αττική γενικότερα, αξίζει να αναφέρουμε πως είναι γεωλογικά αποδεδειγμένο πως κάτω από την Ακρόπολη υπάρχει νερό.

Το νερό αυτό αποδεδειγμένα δεν είναι στάσιμο αλλά κινείται· έρχεται από κάπου και καταλήγει κάπου αλλού. Το νερό όμως δεν θα μπορούσε να κινηθεί με την μορφή υπόγειων ποταμών, σε περίπτωση που η γη ήταν απολύτως συμπαγής. Αυτό λοιπόν ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψη ότι κάτω από την Αττική υπάρχουν στοές, σήραγγες και σπήλαια.

Σημαντικές μαρτυρίες για την ύπαρξη διάφορων υπογείων στοών κάτω από την Αττική, είναι και αυτές των εργατών που εργάστηκαν για την κατασκευή του μετρό στην Αθήνα.

Λέγεται ότι, κατά την διάρκεια των εργασιών, οι εργάτες εντόπισαν πληθώρα υπογείων σηράγγων, άλλες από τις οποίες ήταν υπόγειοι χείμαρροι και άλλες από τις οποίες είχαν αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς μέσα τους βρέθηκαν χιλιάδες αρχαιολογικά ευρήματα, πολλών από τα οποία αγνοείται η τύχη.

Εικάζεται δε πως αν κάποιος που δεν ξέρει τις υπόγειες στοές της Αττικής καταφέρει και διεισδύσει σε αυτές, κινδυνεύει προχωρώντας να βρεθεί να περπατάει στις ράγες του μετρό!

Δεν αποκλείεται λοιπόν η πρόσβαση σε ορισμένες από τις στοές αυτές να είναι δυνατή και από κάποια σημεία του υπόγειου σιδηροδρομικού δικτύου του μετρό Αθηνών.

Όπως και να 'χει όμως, κανείς, μέχρι στιγμής, δεν έχει διαψεύσει τα όσα λέγεται πως βρέθηκαν κάτω από την επιφάνεια της γης, τον καιρό των εργασιών για την διάνοιξη των σηράγγων του μετρό.

Αν υπάρχει όμως ένα τέτοιο υπόγειο δίκτυο στοών κάτω από την Αθήνα και αν οι αρχαίοι ήξεραν για την ύπαρξή του, γεννιέται η απορία ως τι τα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι.

Το γεγονός ότι κοντά σε κάθε μεγάλη έξοδο του υπογείου δικτύου στοών βρίσκεται και κάποιο μεγάλο αρχαίο ελληνικό ιερό, ενώ σε μικρότερες εισόδους υπάρχουν κι εκεί αρχαίοι βωμοί, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι στοές χρησιμοποιούνταν από τους ιερείς των μεγάλων ιερατείων της αρχαιότητας, όπως για παράδειγμα το ιερατείο της Αθηνάς στην Ακρόπολη και το ιερατείο της Δήμητρας στην Ελευσίνα...

Ο Βαρουφάκης για το τραπεζικό σύστημα...

Όταν πριν δυο εβδομάδες έγραφα για το «Πέπλο της Σιωπής», κάποιοι μου απάντησαν ότι τα παραλέω. Ότι τίποτα το μεμπτό δεν έκανε ο κ. Σάλλας δανειζόμενος από την Marfin του κ. Βγενόπουλου μέσω offshore της οικογένειάς του για να αγοράσει μετοχές στην Τράπεζα Πειραιώς, στο πλαίσιο αύξησης μετοχικού κεφαλαίου που αποφάσισε το ΔΣ της τράπεζας υπό την προεδρία του.

Πράγματι, η Τράπεζα της Ελλάδος, ερωτηθείσα από το Reuters για το κατά πόσον τέτοια δάνεια προς τραπεζίτη από άλλη τράπεζα είναι θεμιτά ή όχι, απάντησε ως εξής (σε δική μου μετάφραση από το αγγλικό κείμενο που μου παρείχε το Reuters): «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Όταν η Τράπεζα της Ελλάδος ρωτήθηκε τι ποσοστό των 13 δις «νέων» κεφαλαίων που έχουν εισέλθει στις ελληνικές τράπεζες από το 2008 οφείλονται σε δανεισμό της μίας ελληνικής τράπεζας από μια άλλη ελληνική τράπεζα (δάνεια δηλαδή που μόνο εικονικά επανακεφαλαιοποιούν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα), η Τράπεζα της Ελλάδος αρνήθηκε να απαντήσει.

Το ερώτημα που τίθεται, δεδομένης αυτής της στάσης της Τραπέζης της Ελλάδος, είναι το εξής: Σε τι βαθμό συνάδει η στάση της Κεντρικής μας Τράπεζας με εκείνη, επ’ αυτών των τόσο σημαντικών ζητημάτων, των Κεντρικών Τραπεζών των εταίρων μας; Η απάντηση είναι ότι η στάση της Τράπεζας της Ελλάδος έρχεται σε σύγκρουση με την άποψη τουλάχιστον της Bundesbank (της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας) καθώς και των Κεντρικών Τραπεζών της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας.

Αυτό προκύπτει μετά από ερώτημα που έθεσε τις περασμένες ημέρες το ίδιο το Reuters (το οποίο αποκάλυψε τα επίμαχα δάνεια του κ. Σάλλα) στις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης. Το ερώτημα ήταν το εξής: Έστω ότι η τράπεζα Α δανείζει είτε σε άτομο, είτε σε επιχείρηση, είτε σε offshore ονόματι Χ ένα ποσό Δ με τον σκοπό ο/η Χ να αγοράσει μετοχές στο πλαίσιο της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας Β. Σύμφωνα με τους κανόνες της Κεντρικής σας Τράπεζας, ρώτησε το Reuters, επιτρέπονται τέτοια δάνεια; Και αν ναι, θα επιβάλατε στην Τράπεζα Α να αφαιρέσει το ποσό Δ από την δική της κεφαλαιοποίηση (όπως αυτή ορίζεται από την Συμφωνία της Βασιλείας);

Όπως είδαμε πιο πάνω, η Τράπεζα της Ελλάδος ουσιαστικά υπεραμύνεται της αδράνειάς της ως προς την περίπτωση του δανείου της Marfin προς τις offshore της οικογένειας Σάλλα, απαντώντας ότι δεν είχε λόγο ούτε να εμποδίσει αυτόν τον δανεισμό ούτε και να επιβάλει βέβαια στην Marfin του κ. Βγενόπουλου να δηλώσει πως η δική του κεφαλαιοποίηση μειώθηκε κατά ένα ποσό ίδιο με το δάνειο που παρείχε στις εν λόγω offshore.

Αντίθετα όμως με την Τράπεζα της Ελλάδος, οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας θεωρούν απολύτως απαραίτητη την αφαίρεση αυτών των κεφαλαίων από την κεφαλαιοποίηση της τράπεζας που παρέχει τα δάνεια αυτά σε άλλους με στόχο την αγορά μετοχών σε άλλη τράπεζα. (*) Λογικό είναι: Ο στόχος των ρυθμιστικών αρχών (π.χ. Κεντρικών Τραπεζών, Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς) είναι να εξασφαλίσουν πως οι εμπορικές τράπεζες διαθέτουν ικανά κεφάλαια ώστε να αντέξουν σε μια ξαφνική επιδείνωση του επιχειρηματικού κλίματος, τουλάχιστον σε κάποιον βαθμό, χωρίς ανά πάσα στιγμή να τρέχουν στον φορολογούμενο για βοήθεια. Πρόκειται λοιπόν για κανόνες που προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον γενικά και τους φορολογούμενους ειδικότερα.

Στην περίπτωση των τραπεζών της Ευρωζώνης, όταν ξέσπασε η Κρίση του 2008 (και κατόπιν η κρίση χρέους του 2009/10), διαπιστώθηκε ότι τα διαθέσιμα κεφάλαιά τους ήταν τόσο λίγα που οι τράπεζες ουσιαστικά ήταν νεκροζώντανες. Έτσι, οι ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν από τις τράπεζες να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους – αρχικά αντλώντας τα από τον ιδιωτικό τομέα (από επενδυτές) και, εφόσον αυτό αποδεικνυόταν αδύνατον, από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Βέβαια, οι καλοί τραπεζίτες σε καμία περίπτωση σε ήθελαν το δεύτερο, την άντληση δημοσίων κεφαλαίων από το EFSF, καθώς έτσι θα έπρεπε να αποδώσουν μετοχές, και έλεγχο, στο δημόσιο (που βάζει τα χρήματα). Φυσικό ήταν να προσπαθήσουν να αντλήσουν ιδιωτικά κεφάλαια ώστε να αποφευχθεί η ντε φάκτο δημοσιοποίησή τους.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι κανείς σώφρων επενδυτής δεν βάζει τα χρήματά του σε ουσιαστικά πτωχευμένες τράπεζες σε μια οικονομία που φθίνει. Έστω ότι, εν μέσω ενός τόσο ζοφερού κλίματος, εμφανιζόταν κάποιος εξυπνάκιας και πρότεινε στους τραπεζίτες το εξής κόλπο: Η τράπεζα Α δανείζει στην τράπεζα Β 100 εκατομμύρια. Η τράπεζα Β προβαίνει σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 100 εκατομμύρια, τα οποία αγοράζει με τα 100 εκατομμύρια που δανείστηκε από την τράπεζα Α. Έτσι, αμέσως-αμέσως, εμφανίζεται ότι η τράπεζα Β αύξησε την κεφαλαιοποίησή της κατά 100 εκατομμύρια. «Και η κακόμοιρη η δική μας τράπεζα, τι έχει να κερδίσει;», αναρωτιέται ο εκπρόσωπος της τράπεζας Α. Τότε ο εξυπνάκιας του απαντά: «Μα είναι απλό: η τράπεζα Β τώρα θα δανείσει στην τράπεζα Α 100 εκατομμύρια με τα οποία η Α θα αγοράσει μετοχές της στο πλαίσιο μιας δικής της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου. Αυτό, μάλιστα, οι δύο τράπεζες μπορούν να το κάνουν συνέχεια, με τα ίδια 100 εκατομμύρια να πηγαίνουν πέρα-δώθε, έως ότου τα «εικονικά» κεφάλαιά τους φτάσουν το όριο που απαιτούν οι ρυθμιστικές αρχές.» Τότε, οι τραπεζίτες θέτουν το τελευταίο τους ερώτημα στον εξυπνάκια: «Κι η Κεντρική Τράπεζα; Οι ρυθμιστικές αρχές, εν γένει, θα μας αφήσουν;»

Όπως είδαμε, η Τράπεζα της Ελλάδος, στην «φανταστική» αυτή ιστορία, θα επαναλάμβανε: «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Με άλλα λόγια, θα υπονόμευε τον εαυτό της και το έργο της δίνοντας την δυνατότητα στον εξυπνάκια της ιστορίας μου να προτείνει τρόπο ακύρωσης της επιβολής από την Ευρωπαϊκή Ένωση των κανόνων ελάχιστης κεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας απάντησαν το ερώτημα του Reuters λέγοντας ότι, ναι μεν η δανειοδότηση της τράπεζας Β από την τράπεζα Α επιτρέπεται αλλά, σε μια τέτοια περίπτωση, θα επέβαλαν στην τράπεζα που παρέχει το δάνειο να το αφαιρεί από τα κεφάλαια που δηλώνει ότι έχει στο πλαίσιο της ρύθμισης της ελάχιστης κεφαλαιοποίησής της. Έτσι, το κίνητρο να κοροϊδέψουν οι τράπεζες Α και Β την πολιτεία (παρέχοντας εκ περιτροπής η μία δάνεια στην άλλη) αναιρείται και το μόνο κίνητρο παροχής δανείων που απομένει είναι η υγιής κερδοφορία (όταν δηλαδή δίνεται δάνειο επειδή το επιτόκιο δανεισμού είναι μεγαλύτερο από το επιτόκιο που πληρώνει η τράπεζα-χορηγός και η τράπεζα που δανείζεται είναι αρκετά φερέγγυα).

Συμπερασματικά, ενώ οι Κεντρικές Τράπεζες των σοβαρών εταίρων μας (δηλαδή των πλεονασματικών χωρών συν της Γαλλίας) δεν θα άφηναν να συναφτούν δάνεια που μόνο πλασματικά αυξάνουν την κεφαλαιοποίηση του εθνικού τραπεζικού τους συστήματος, η Τράπεζα της Ελλάδος είτε δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα είτε κάνει ότι δεν το κατανοεί. Σε μια χώρα που το τραπεζικό σύστημα κλυδωνίζεται, που η κεφαλαιοποίησή του είναι λεπτότερη από τον ιστό μιας αράχνης, που το πτωχευμένο δημόσιο δανείζεται 30 με 50 δις για να τα δώσει στις τράπεζες (ανακαλύπτοντας «καινοτόμες» μεθόδους ώστε οι τραπεζίτες να μην αναγκαστούν να αποδώσουν κοινές μετοχές στον φορολογούμενο ο οποίος βουλιάζει στα δάνεια εκ μέρους τους), η Κεντρική μας Τράπεζα παραμένει θεατής προσπαθειών να μπουν στο περιθώριο οι επιταγές των ρυθμιστικών κανόνων της Ευρώπης. Επιβραβεύει μάλιστα τέτοιου είδους συμπεριφορές, από κοινού με την κυβέρνηση, παραδίδοντας στην τράπεζα που βρέθηκε να εφαρμόζει αυτές τις «πρακτικές» το καθαρισμένο από ζημίες, κερδοφόρο τμήμα, μιας τράπεζας όπως η Αγροτική.

Μήπως ήρθε η ώρα να επιληφθεί ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος; Τον παρακαλώ να σκεφτεί το εξής: Αν ο κ. Weideman της Bundesbank ήταν στην θέση του κ. Προβόπουλου, και ιδίως αν μία ιδιωτική τράπεζα της οποίας είχε διατελέσει ο ίδιος υψηλά ιστάμενο στέλεχος (θυμίζω ότι το τελευταλιο πόστο του κ. Προβόπουλου ήταν Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς) εμφανιζόταν να συμμετέχει σε τέτοιου είδους δανεισμό, νομίζω ο Πρόεδρος της Bundesbank θα κινείτο γρήγορα και αποφασιστικά ώστε να θέσει τέλος σε μια πρακτική που, αν μη τι άλλο, καθιστά αδύνατον στην πολιτεία να ζητά από τους πολίτες της να αγκαλιάσουν νέα, χρηστά ήθη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κ. Προβόπουλος θα αρνηθεί να διατάξει αλλαγή πλεύσης στους υφιστάμενούς του που αδρανούν τόσον καιρό.

(*) Η έρευνα αυτή του Reuters δημοσιεύτηκε νωρίς το πρωί σήμερα. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται και η εξής δήλωσή μου: "These are loans from one bankrupt bank to another bankrupt bank… It is scandalous the troika stays silent about this form of corruption while handing over billions of taxpayers' money to these banks." [Πρόκειται για δάνεια της μίας πτωχευμένης τράπεζας στην άλλη.. Αποτελεί σκάνδαλο ότι η τρόικα παραμένει βουβή μπροστά σε αυτή την μορφή διαφθοράς την στιγμή που παραδίδονται δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογούμενων σε αυτές τις τράπεζες.]

(**) Από όλες τις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης, μόνο εκείνες της Ισπανίας, του Λουξεμβούργου και της Σλοβακίας είπαν ότι δεν θα επέβαλαν αυτή την μείωση των δηλωμένων κεφαλαίων της τράπεζας Α.

Focus: «Τι πρέπει να γνωρίζουν οι τουρίστες αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα»...

Συνεχίζεται η εκστρατεία κατά της Ελλάδας από το γερμανικό περιοδικό Focus που με ένα του δημοσίευμα κάνει ξανά λόγο για τις «ολοένα και αυξάνόμενες πιθανότητες» εξόδου της χώρας μας από το ευρώ και για σενάρια «τρομακτικά» για τους … τουρίστες, όπως σημειώνει! Όλα τα είχαμε, το κόμπλεξ του Focus μας έλειπε...

Το κειμενο προσπαθεί να … προειδοποιήσει τους τουρίστες για το τι πρέπει να κάνουν αν την περίοδο των διακοπών τους η χώρα μας επανέλθει στη δραχμή. Φέρει τον σχετικό τίτλο: «Τι πρέπει να γνωρίζουν οι τουρίστες σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από την Ευρωζώνη» και φιλοξενεί τις «συμβουλές» της καθηγήτριας Σόνια Μυνζ, ειδικής σε θέματα οικονομίας τουρισμού, που επιχειρεί να … καθησυχάσει τους αναγνώστες λέγοντας πως «εάν υπάρξει μετατροπή νομίσματος, θα πραγματοποιηθεί εντός Σαββατοκύριακου, όταν θα είναι κλειστές οι τράπεζες»!

Η συντάκτρια του άρθρου, Κορίνα Σνάιντερ, γράφει πως «οι τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα θα πρέπει να αναμένουν ότι σε μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα υπάρξουν συνέπειες» και καλεί τους αναγνώστες «να λάβουν υπ' όψιν τους ορισμένες συμβουλές». Όπως για παράδειγμα ότι εάν η εισαγωγή νέου νομίσματος συμβεί κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη χώρα ενδέχεται να υπάρξουν ταραχές, απεργίες, χάος και ελλείψεις σε αγαθά.

Πάντως η «ειδική» καθηγήτρια που ερωτήθηκε σχετικά ξεκαθαρίζει πως: «η μόνη επίπτωση για τους τουρίστες θα είναι ότι δεν θα μπορούν να πραγματοποιήσουν αναλήψεις μετρητών με απλές κάρτες αναλήψεων. Οι πιστωτικές κάρτες δεν θα πληγούν από το μέτρο αυτό. Για το λόγο αυτό συνιστάται στους τουρίστες να έχουν μαζί τους αρκετά μεγάλα ποσά τοις μετρητοίς»!

Τέλος, το δημοσίευμα καταλήγει με μια προτροπή: «Το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας συμβουλεύει τους τουρίστες να ενημερώνονται τακτικά για την επικρατούσα κατάσταση. Και η ιστοσελίδα «Living in Greece», την οποία λειτουργεί Αμερικανίδα δημοσιογράφος, η οποία ζει στην Ελλάδα, συνιστάται από το Υπουργείο Εξωτερικών ως πηγή ενημέρωσης»!

Δασκαλόπουλος:"Πειραματόζωο και απομονωμένη η Ελλάδα"...

“Έχουμε μεγάλη απόκλιση από τους στόχους εξαιτίας της έλλειψης βούλησης των Ελλήνων πολιτικών και των προτεραιοτήτων που έχει θέσει η τρόικα” λέει ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος σε συνέντευξή του σε αυστριακη εφημερίδα. Σούπερ μας πάει το 2012 γενικά...
Η Ελλάδα ήταν από την αρχή απομονωμένη και ένα πειραματόζωο και η κατάσταση αυτή συνεχίζεται”, καταγγέλλει σε σημερινές δηλώσεις του σε αυστριακή εφημερίδα ο πρόεδρος του ΣΕΒ.

Μιλώντας στην εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ», ο κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, αναφέρει: «Έχουμε δύο χρόνια εμπειρία με δανειακές συμφωνίες και μια πολύ μεγάλη απόκλιση από τους στόχους, λόγω έλλειψης βούλησης των Ελλήνων πολιτικών αλλά και εξαιτίας των προτεραιοτήτων που έχει θέσει η τρόικα», αναφέρει χαρακτηριστικά για να προσθέσει πως «οι ελληνικές επιχειρήσεις ήταν υγιείς και όχι χρεωμένες, πιέστηκαν όμως από το δημόσιο τομέα».

Κατά την άποψή του, μόνον ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση, αλλά προς στιγμή, εξαιτίας του μπλοκαρίσματος δανείων των ελληνικών τραπεζών, δεν μπορεί να κάνει τίποτε, ούτε τις απλούστερες συναλλαγές, πόσο μάλλον επενδύσεις.

Όπως επισημαίνει ο ανταποκριτής της εφημερίδας στην Αθήνα, ο κ. Δασκαλόπουλος είχε παραδώσει επιστολή στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, «ο οποίος εμφανίστηκε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα, για πρώτη φορά από το ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης».

Σε αυτήν διαμαρτυρόταν ότι όλη η πορεία είναι λάθος και πως λιγότερο από το 15 % των μέσων από τα δάνεια διάσωσης, έφτασαν στη πραγματική οικονομία και πως το υπόλοιπο χρησιμοποιείται για τόκους και τοκοχρεολύσια του δημόσιου χρέους, ενώ ζητούσε επειγόντως την αλλαγή πορείας.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο ΣΕΒ ζητά τη λήψη άμεσων αποφάσεων, δηλαδή την αποδέσμευση επτά δισεκατομμυρίων ευρώ που προορίζονται για την εξόφληση των χρεών του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα, την επιμήκυνση του προγράμματος έως το 2016 και την πώληση όλων των ελληνικών ομολόγων που έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ σε χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική τους αξία, ώστε να δημιουργηθεί κεφάλαιο προς όφελος της Ελλάδας.

Βαρουφάκης: Τελευταία ευκαιρία!...

Στις 20 Αυγούστου η κυβέρνηση θα πάρει την πιο σημαντική - ίσως την τελευταία σημαντική - απόφασή της. Είναι η μέρα που λήγει ένα ομόλογο από εκείνα που δεν κουρεύτηκαν επειδή τα είχε αγοράσει η ΕΚΤ (η οποία, ως γνωστόν, θεωρεί ότι τα δικά της ομόλογα, αντίθετα με των μικρο-ομολογιούχων και των ασφαλιστικών ταμείων, είναι κάτι σαν ιερές αγελάδες). Για να το αποπληρώσει, το ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί από κάπου 3,2 δις ώστε να αποπληρώσει στο 100% την ΕΚΤ η οποία, σημειωτέον, τα είχε αγοράσει πέρσι προς 2,3 δις - άρα, η ΕΚΤ έχει λαμβάνειν κι ένα ουκ ευκαταφρόνητον κέρδος της τάξης των 900 εκατομμυρίων (*).

Δεν είναι τυχαίο ότι η τρόικα έφυγε για να επιστρέψει με την αξιολόγησή της τον Σεπτέμβρη – δηλαδή μετά την 20ή Αυγούστου. Χρειάζονται τρεις μήνες για να αποφανθούν ότι το «πρόγραμμα» έχει βουλιάξει; Ότι τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα ανέλθουν στο 5% των (ανοήτως) υπεσχημένων; Ότι η «ανάπτυξη» θα κείται στον πυθμένα, όπου και θα παραμείνει τα επόμενα χρόνια τινάζοντας στον αέρα το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών των δανείων μας προς την τρόικα αρχικά και (μετά το 2020) στους τραπεζίτες του κ. Νταλάρα; Ότι η τραπεζική πίστη έχει εγκαταλείψει και τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, εγγυούμενη έτσι την πλήρη κατάρρευση της αγοράς εργασίας, των δημοσίων εσόδων και των ασφαλιστικών ταμείων; Υπάρχει κάποιος στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ ή στην ΕΕ που να χρειαζόταν πάνω από 2 ώρες για να γράψει το πολυπόθητο κείμενο αξιολόγησης; Ή μήπως ο κ. Τόμσεν καίγεται να πάει διακοπές και αποφάσιστε «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο», μαζί με τους χειμερινούς κινηματογράφους;

Όχι βέβαια. Η έκθεση της τρόικα είναι έτοιμη. Το ΔΝΤ έχει ήδη αποφασίσει ότι, στην βάση των τεχνοοικονομικών δεδομένων, το Μνημόνιο 2 «μας τελείωσε». Πως καμία επιμήκυνση δεν το σώζει. Απλά, μένει να ληφθεί η πολιτική απόφαση. Αντίστοιχα, η ΕΚΤ γνωρίζει άψογα ακριβώς τα ίδια και κατανοεί ότι, κάποια στιγμή, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αθετίσει τις υποχρεώσεις απέναντί της. Το ίδιο και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης: περιμένουν ότι μεγάλο μέρος των διμερών δανείων που παρείχαν στην Ελλάδα θα «κουρευτεί». Οπότε, το θέμα του «τι θα κάνουν με την Ελλάδα» δεν είναι τεχνο-οικονομικό και δεν βασίζεται ούτε στις όποιες περικοπές και μεταρρυθμίσεις κάνει η κυβέρνηση (έως το Σεπτέμβριο) ούτε και στις εκτιμήσεις του κ. Τόμσεν και της τρόικα. Από τι εξαρτάται; Εξαρτάται απλά από το εάν η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία συναποφασίσουν είτε να μας εκπαραθυρώσουν από το ευρώ, είτε να επιτρέψουν το κούρεμα του χρέους μας (κάτι που, όπως θα θυμάστε, είναι γνωστό με τον ευφημισμό «αναδιάρθρωση χρέους»).

Επιτρέψτε μου μια τοποθέτηση: Αν κρίνουν ότι μπορούν να μας εκπαραθυρώσουν διασώζοντας την Ισπανία και την Ιταλία, θα το κάνουν εκείνη την στιγμή! Ο λόγος είναι απλός: Το EFSF διαθέτει, μετά τα χρήματα που υποσχέθηκε στις ισπανικές τράπεζες, άλλα 80 με 90 δις. Όσο για το ESM, τον μόνιμο μηχανισμό που θα αντικαταστήσει το EFSF, έχει κολλήσει η ίδρυσή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Στο μεταξύ, το δημόσιο της Ισπανίας και το δημόσιο της Ιταλίας έχουν άμεση ανάγκη για 800 δις εντός του 2013. Είναι προφανές ότι αν η κυρία Μέρκελ πάει στην Ομοσπονδιακή Βουλή της και ζητήσει τέτοια ποσά για ενίσχυση του EFSF, δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάρει – παρά μόνον αν στηριχθεί τόσο πολύ στην αντιπολίτευση του SPD που απωλέσει την κομματική της βάση. Πολύ απλά, δεν θα το πράξει, ιδίως ένα χρόνο πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές. Από την άλλη, αν δεν το πράξει, θα πρέπει σύντομα να αρχίσει να τυπώνει μάρκα, καθώς η κατάρρευση της Ισπανίας και της Ιταλίας εντός της ευρωζώνης είναι πλέον κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Μια σκέψη που περιτριγυρίζει την κα Μέρκελ σήμερα (την οποία της έχουν εμφυσήσει διάφοροι σύμβουλοι) είναι η εξής: Αν εκπαραθυρώσουν την Ελλάδα από το ευρώ, και ακολουθήσει μια τεράστια χρηματιστηριακή αναταραχή, οι γερμανοί ψηφοφόροι θα τα χρειαστούν. Θα φοβηθούν όταν θα δουν το όλον ευρωζωνικό οικοδόμημα, ακόμα και την ίδια την Φραγκφούρτη, να συγκλονίζονται. Υπό αυτό τον φόβο, σκέπτεται η κα Μέρκελ, ίσως είναι προετοιμασμένοι να αποδεχθούν την πρότασή της για διάσωση της Ισπανίας και της Ιταλίας με τεράστια ποσά. Έχοντας μάλιστα «γευθεί» ελληνικό αίμα (καθώς η Ελλάδα θα αιμορραγεί από μία άναρχη και καταστροφική επιστροφή στην δραχμή), η χώρα μας θα έχει παίξει στο ακέραιο τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος έτσι ώστε η κοινή γνώμη στην Γερμανία να είναι έτοιμη να αποδεχθεί μεγάλες τονωτικές και ακριβές ενέσεις υπέρ της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Από την άλλη, βέβαια, η κα Μέρκελ εισακούει και αντίθετες γνώμες οι οποίες τις λένε πως είναι αδύνατον να προβλέψει κάποιος, και να διαχειριστεί, μια καθίζηση. Ότι μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο από την ευρωζώνη. Όταν όμως ρωτά αυτούς τους συμβούλους, η κα Μέρκελ, τι μπορεί να γίνει για να μην φύγει τελικά η Ελλάδα από το ευρώ, η απάντησή τους της μαυρίζει την καρδιά καθώς γνωρίζει ότι αυτά που πρέπει να γίνουν δεν είναι έτοιμη να τα ψελλίσει καν στην Ομοσπονδιακή Βουλή. Τι είναι αυτά; Μία λύση θα ήταν το κούρεμα του ελληνικού χρέους προς την τρόικα - στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Μια άλλη λύση θα ήταν ένα μορατόριουμ στις αποπληρωμές έτσι ώστε το ποσό χρέους να μείνει το ίδιο αλλά να παγώσουν οι αποπληρωμές έως ότου η ελληνική οικονομία παύει να συρρικνώνεται. Την πρώτη λύση δεν θα την αποδεχθεί η ΕΚΤ, καθώς ανατρέπει πλήρως το δόγμα της ότι τα χρέη προς εκείνη είναι ιερά. Την δεύτερη λύση την απορρίπτουν οι πλεονασματικές χώρες καθώς κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την πολιτική επιβολής σκληρής λιτότητας στην Ισπανία και στην Ιταλία. Γιατί; Επειδή η λιτότητα αυτή φέρνει με μαθηματική ακρίβεια την ύφεση. Άρα, εάν το τέλος της ύφεσης ήταν προαπαιτούμενο για τις αποπληρωμές από της χώρες της Περιφέρειας προς την τρόικα (όπως θα έπρεπε να ισχύει σε μια νομισματική ένωση), τότε η επιβολή λιτότητας σε χώρες όπως η Ισπανία θα ισοδυναμούσε με το να τους επιτρέπεται να μην αποπληρώνουν τα χρέη τους!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν για την κα Μέρκελ. Όπως και για τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων πλεονασματικών χωρών. Το μέγα δίλημμα είναι: Πετάμε την Ελλάδα έξω από το ευρώ και κάνουμε για την Ιταλία και την Ισπανία αυτό που αρνούμαστε έως τώρα σε κάθε μία από τις πτωχευμένες χώρες; Ή αρχίζουμε την διαδικασία κουρέματος των χρεών όλων τους (καθώς δεν είναι δυνατόν να κουρέψουν το δικό μας αλλά όχι το ιρλανδικό, π.χ., χρέος);

Η ουσία είναι ότι, άλλη μια φορά, δεν έχουν αποφασίσει. Φοβούνται να μας πετάξουν έξω αλλά δεν είναι και διατεθειμένοι να μας δώσουν μια ευκαιρία να ορθοποδήσουμε ως προς το χρέος, ουσιαστικά οδηγώντας μας εκ των πραγμάτων στον γκρεμό και, συνεπώς, «εκτός». Η «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο» μανούβρα της τρόικα αυτή την εξήγηση επιδέχεται: Να δοθεί άλλο ένα τρίμηνο στις πλεονασματικές χώρες να χαράξουν την στρατηγική τους. Επί πλέον, να αναγκαστεί η Ελλάδα, ελπίζοντας σε μια ακόμα αναβολή της «θανατικής ποινής», να δανειστεί εκ μέρους της ΕΚΤ την 20ή Αυγούστου ώστε να μην βρεθεί η ΕΚΤ στην θέση να απωλέσει την εικόνα της (απέναντι σε Ρώμη, Μαδρίτη και Δουβλίνο) του δανειστή-τιμωρού. Καθώς μάλιστα η έκθεση της τροίκα θεωρείται προαπαιτούμενο για να δοθεί η δόση, είναι προφανές ότι ασκείται πίεση στο ελληνικό κράτος να δανειστεί τα 3,2 δις στις... αγορές μέσω βραχυπρόθεσμων γραμματίων. Και ποιος θα τα αγοράσει αυτά; Μόνο οι ελληνικές τράπεζες θα προσφερθούν, δανειζόμενες οι ίδιες από την ΕΚΤ, ή και την Τράπεζα της Ελλάδος (μέσω του ELA). Αν ούτε αυτό καταφέρουν, τότε θα μας τα δώσει το EFSF, προσθέτωντάς τα στο δημόσιο χρέος μας. Όμως οι εταίροι μας προτιμούν την άντληση των χρημάτων αυτών από την ΕΚΤ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Γιατί; Επειδή προτιμούν, σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω και διαγράψουμε μονομερώς τα χρέη μας προς την Ευρώπη, να χρωστάμε αυτό το ποσόν στην ΕΚΤ (που αν χρειαστεί το τυπώνει) παρά να το αντλήσουμε από το μισοάδειο EFSF από το οποίο πρέπει, κουτσά-στραβά, να βολέψουν τις Ισπανία και Ιταλία.

Έχω κουραστεί να το λέω αλλά φοβάμαι ότι πρέπει να το ξαναπώ: Η λογική του «κερδίζουμε χρόνο δανειζόμενοι» είναι παντελώς παράλογη πλέον. Όχι γενικά. Αλλά υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (που ισχύουν εδώ και αρκετό καιρό στην ελληνική οικονομία): Με την τραπεζική πίστη άφαντη, την «ανάπτυξη» στο -9%, τα φορολογικά έσοδα στο ναδίρ και τις επενδύσεις στο μείον, το να «κερδίσουμε περισσότερο χρόνο» ισοδυναμεί με το να αφήσουμε ό,τι έχει απομείνει να σβήσει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι φωνές στο Βερολίνο που απαιτούν την εκδίωξη της Ελλάδας το φθινόπωρο από την ευρωζώνη εντείνονται, η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης είναι η 20ή Αυγούστου. Της μένουν, δηλαδή, 24 μέρες.

Σκεφτείτε το. Αν την 20η Αυγούστου δανειστούμε άλλη μία φορά από την ΕΚΤ (μέσω τραπεζών) ή από το EFSF, ώστε να αποπληρώσουμε την ΕΚΤ και, έτσι, να επιτρέψουμε στην ΕΚΤ να συνεχίσει να προσποιείται ότι η νομισματική της πολιτική (η οποία έχει εδώ και καιρό ανατραπεί) παραμένει ανέπαφη, κατόπιν απλά θα περιμένουμε πότε οι πλεονασματικές χώρες θα αποφανθούν για το αν θα μας θυσιάσουν ή όχι. Κάθε μέρα που θα περνά, τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, κλπ, η ελληνική οικονομία θα βουλιάζει κι άλλο (παρά την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) και οι φωνές που ζητούν την αποπομπή μας θα μεγαλώνουν. Το τέλος δεν θα αργήσει να έρθει όσο φιλότιμες προσπάθειες και να καταβάλει το υπουργείο οικονομικών.

Μπορεί να γίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος, εδώ που φτάσαμε. Η μόνη μας ελπίδα πια είναι ένα Πρόγραμμα 24 Ημερών που να ξεκινά σήμερα. Τι θα περιλαμβάνει; Τα εξής απλά: Η κυβέρνηση να κρατήσει ανοικτή την Ολομέλεια της Βουλής και εντός αυτών των 24 ημερών να περάσει όσες μεταρυθμίσεις κρίνει ότι πρέπει να γίνουν. Όχι επειδή έχουν κάποια σημασία. Καμία δεν έχουν, καθώς δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να ανατρέψουν την εξελισσόμενη κατάρρευση που οφείλεται σε μια καθαρά μακροοικονομική τριπλή δίνη χρέους-ύφεσης-τραπεζών. Τότε γιατί προτείνω μια τέτοια κοινοβουλευτική υπερκινητικότητα; Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους: Για να πούμε στην Ευρώπη: «Μεταρρυθμίσεις θέλατε; Νάτες!» Παράλληλα, κατά τις 5 με 10 Αυγούστου, η κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι για λόγους ηθικής και ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους των πλεονασματικών χωρών, το ελληνικό κράτος δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου ούτε ένα ευρώ αν πρώτα δεν συμφωνηθεί, έστω και επί της αρχής, μια νέα συμφωνία που θα ανατρέπει την σημερινή καταστροφική πορεία η οποία μας οδηγεί τόσο στην πτώχευση όσο και εκτός ευρώ. Π.χ. να πούμε στον κ. Ρέσλερ τα εξής: «Αφού λέτε ότι θα μας διώξετε από το ευρώ, εμείς με ποιο δικαιώμα θα δανειστούμε από εσάς 3,2 δις σε ευρώ δεδομένου ότι, όταν μας διώξετε, δεν θα έχουμε ευρώ να σας ξεπληρώσουμε;»

Το εν λόγω Πρόγραμμα 24 Ημερών έχει δύο σκοπούς: Πρώτον, να κλείσει τα στόματα όσων συνεχίζουν να αναφέρονται στην αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να νομοθετεί «μεταρρυθμίσεις». Δεύτερον, να εξαναγκάσει την κα Μέρκελ και τους υπόλοιπους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών να αποφασίσουν τι θα κάνουν με την Ελλάδα μια ώρα αρχίτερα. Αν η κυβέρνησή μας ανακοινώσει ότι τα 3,2 δις που χρωστάμε στην ΕΚΤ θα «αναδιαρθωθούν» μονομερώς, οι εταίροι μας θα αναγκαστούν εκείνη την στιγμή να αποφασίσουν είτε να ολοκληρώσουν την αναδιάρθωση τους χρέους μας (καθώς και της υπόλοιπης ευρωζώνης, σώζοντας έτσι το ευρώ) είτε να μας οδηγήσουν στην έξοδο (φέρνοντας, εν αγνοία τους, το τέλος του ευρώ). Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη (που λέει πως όσο περισσότερο καθυστερεί αυτή η απόφαση τόσο καλύτερα), η πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο πολύ αργούν να αποφασίσουν τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να αποφασίσουν την εκπαραθύρωσή μας.

(*) Η ΕΚΤ επισήμως ισχυρίζεται ότι αυτά τα κέρδη τα επιστρέφει στις Κεντρικές Τράπεζες που την απαρτίζουν και εκείνες πράττουν κατά βούληση. Πράγματι, κάποιες (π.χ. η Γαλλική) τα επιστρέφουν στην Ελλάδα. Άλλες όμως δεν το κάνουν. Μόνο και μόνο ότι το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί μέσα στο καλοκαίρι αυτά τα έξτρα 900 εκατομμύρια αποτελεί μομφή για τα περί ευρωπαϊκής αλληλλεγγύης.

Υπογραφή Τσίπρα ζητά η Μέρκελ για το "ναι" στην επιμήκυνση...

Στο "όχι" του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα του ζητηθεί η υπογραφή του για τη συμφωνία της επιμήκυνσης, ποντάρουν όσοι στη Γερμανία και σε άλλες βόρειες χώρες θέλουν να δουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που μιλούν στην κυριακάτικη εφημερίδα "Πρώτο Θέμα", το Βερολίνο ετοιμάζει νέο δίλημμα - παγίδα για τη χώρα μας προκειμένου να της δείξει... την έξοδο από το ευρώ και εμφανίζεται διατεθειμένη να ζητήσει την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα για να πει το "ναι" στην επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.

Παράλληλα, τα μέχρι στιγμής σενάρια, θέλουν στη Γερμανία να προετοιμάζονται για το σενάριο της συντεταγμένης ελληνικής χρεοκοπίας, αφήνοντας ανοιχτό το εάν αυτή θα γίνει εντός ή εκτός ευρώ.

Με αυτή την εξέλιξη ως προοπτική, οι πιο ψύχραιμοι στην Αθήνα εξέλαβαν τις τελευταίες δηλώσεις γερμανικής επιθετικότητας ως πίεση για αποκρατικοποιήσεις και σκληρά δημοσιονομικά μέτρα.

Άλλωστε την περασμένη Δευτέρα όλοι ήταν σίγουρη πως το Βερολίνο οδηγεί την Ελλάδα σε χρεοκοπία και έξοδο από την ευρωζώνη. Η απειλή πίσω από τις δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων ήταν ολοφάνερη.

Ωστόσο, η τρόικα έδωσε στην κυβέρνηση δύο μήνες προθεσμία για να της πει τι θέλει να κάνει με τα μέτρα - για να μην φανεί ότι είναι αδιάλλακτη.

Βάσει των αποφάσεων της κυβέρνησης θα συζητήσει την επιμήκυνση. Ακόμη όμως και αν ικανοποιηθούν απ΄όσα ακούσουν και δουν τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο, η συμφωνία δεν θα έχει κλείσει.

Οι δανειστές, σύμφωνα με παρατηρητές της γερμανικής πολιτικής σκηνής, θα ζητήσουν και την υπογραφή του Τσίπρα. Όπως ακριβώς είχαν κάνει και με τον Αντώνη Σαμαρά όταν εκείνος ήταν σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο πρόεδρος της ΝΔ τότε είπε το "ναι" και μπήκε στην κυβέρνηση. Το πλήρωσε ωστόσο, με τη διάσπαση του κόμματός του.

Τώρα είναι η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ...

Την ίδια ώρα όμως, οι δηλώσεις αυτές λειτουργούν αποσταθεροποιητικά, κάνοντας αδύνατες τις ιδιωτικοποιήσεις.

Η αντίφαση αυτή οδηγεί κάποιους στην εκτίμηση ότι το Βερολίνο ετοιμάζεται για τον τελευταίο γύρο, στη διάρκεια του οποίου θα κάνει τις τελικές παραχωρήσεις προς τις χώρες του Νότου, ζητώντας όμως ισχυρές πολιτικές δεσμεύσεις και τολμηρές αποφάσεις στην οικονομία.

Όταν τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το σημείο, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να αποφασίσει να θα υπογράψει το deal ή αν θα το απορρίψει οδηγώντας τη χώρα στην άμεση και άτακτη χρεοκοπία, αφού οι εταίροι μας στην περίπτωση της μη υπογραφής απειλούν ότι θα διακόψουν τη χρηματοδοτική βοήθεια.

Όσοι βέβαια γνωρίζουν τον Τσίπρα, είναι βέβαιοι ότι ο πρόεδρος θα επιμείνει στο "όχι", με βάση το πολιτικό κλίμα και το προφίλ που έχουν για τον νεαρό πολιτικό. Οπότε και οι Γερμανοί με αυτόν τον τρόπο, απαλλάσσονται από την ευθύνη της χρεοκοπίας της Ελλάδας. Αντίθετα, θα έχουν εμφανιστεί ότι κάνουν τα πάντα, αλλά την κυριότερη ευθύνη έχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Κλείνουν 4 πανεπιστήμια και 150 τμήματα το 2013...

Τέσσερα περιφερειακά πανεπιστήμια και δεκάδες σχολές χαμηλής  ζήτησης στο μηχανογραφικό των υποψηφίων βρίσκονται ένα βήμα πριν από την κατάργησή τους.

Πρώτα στη λίστα τοποθετούνται τα ΑΕΙ Στερεάς Ελλάδας, Δυτικής Ελλάδας, Μα­κεδονίας και Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με εντολή του υπουργού Παιδείας, Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου.

Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της εφημερίδας "Έθνος της Κυριακής", το σχέδιο φέρει την κωδική ονομασία "Αθηνά" και έρχεται να σαρώσει ΑΕΙ και ΤΕΙ από το 2013.

Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στον εξορθολογισμό του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας, καθώς αυτό επιβάλλεται από την οικονομική συγκυρία, την τρόικα, αλλά και από τις ακαδημαϊκές συνθήκες, που φαίνονται ώριμες για κάτι τέτοιο.

Τα πρώτα λουκέτα στα ΑΕΙ το 2013

Στο μικροσκόπιο των προτεραιοτήτων φαίνεται να εισέρχονται άμεσα τα πανεπιστήμια:

Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Ελλάδος, Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, ενώ θα χρειαστεί να συγχωνευθούν σχολές και στα Πανεπιστήμια Πελοποννήσου, Αιγαίου, Θράκης και Θεσσαλίας.

Στην ίδια φάση του σχεδίου αναδιοργάνωσης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, περισσότερα από 150 τμήματα χαμηλής έως ανύπαρκτης ζήτησης από τους υποψηφίους, τα οποία συγχρόνως παρουσιάζουν και μια φθίνουσα πορεία στην παραγωγή πτυχιούχων την τελευταία πενταετία, θα κλείσουν.

Η σάρωση θα αφορά όλα τα ΑΕΙ αλλά και τα ΤΕΙ, για τα οποία το φοιτητικό ενδιαφέρον έχει εκλείψει εδώ και χρόνιΑ.

Σε ποια ΤΕΙ θα μπει λουκέτο

* ΤΕΙ στα αζήτητα

Εντατικά θα μελετηθούν οι σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων, Τουρισμού, Ιχθυοκαλλιεργειών, Υδατοκαλλιεργειών, Ανθοκομίας, Βιολογικών Καλλιεργειών και άλλες.

Ηδη στο φετινό μηχανογραφικό έπαψαν να υφίστανται 11 σχολές των ΤΕΙ.

* Τα πρώτα λουκέτα

Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν 22 Παιδαγωγικά τμήματα, 32 σχολές Πληροφορικής, 14 Γεωπονίας, 14 Θεάτρου, 21 σχολές Αρχιτεκτονικής, 36 Οικονομικά τμήματα και 50 τμήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων.

Ετσι λοιπόν το πρώτο βήμα εξορθολογισμού αποφασίστηκε να γίνει με τα Πανεπιστήμια Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Ελλάδας, Μακεδονίας και Δυτικής Μακεδονίας.

Παλαιότερες μελέτες, ως προς αυτά τα ΑΕΙ, κατέληγαν στο ότι, τα δύο Τμήματα του Παν. Στερεάς Ελλάδας θα μπορούσαν ενδεχομένως να ενσωματωθούν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, λόγω ύπαρξης συναφών Τμημάτων σε αυτά, ενώ οι σχολές του Δυτικής Ελλάδας θα μπορούσαν να επανέλθουν στο Παν. Ιωαννίνων.

Στο Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας: Τα Τμήματα της Φλώρινας ενσωματώνονται εύκολα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Τα δύο Τμήματα Μηχανικών στην Κοζάνη δεν έχουν υποδομές και δεν θεωρούνται βιώσιμα. Πάντως ο εξορθολογισμός των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα βασιστεί σε τρεις συνιστώσες:

Στη Θεματική, όπου θα συγχωνευθούν τμήματα για να αποτελέσουν στη συνέχεια διευρυμένες ακαδημαϊκές μονάδες

Στη χωροταξική συνιστώσα, που θα σημάνει μετακινήσεις πολλών «αδύναμων» σχολών προς σχολές ελκυστικότερες, σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους.

Στη Διοικητική, όπου ολόκληρα ΑΕΙ θα ενσωματωθούν σε άλλα με παρόμοια θεματική κατεύθυνση.

Στο κόκκινο 150 σχολές

Ο ανασχεδιασμός της Ανώτατης Εκπαίδευσης, που είναι προ των πυλών, θα περικόψει δραστικά το πλήθος των ΑΕΙ και των ΤΕΙ.

Σήμερα λειτουργούν 24 ΑΕΙ σε 36 διαφορετικές πόλεις και 16 ΤΕΙ σε 40 πόλεις και κωμοπόλεις. Συνολικά υπάρχουν περισσότερα από 590 τμήματα. Από το 1999 έως το 2009 ιδρύθηκαν περίπου 100 νέα Τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ, λόγω της χρηματοδότησης από την ΕΕ. Πολλά εξ αυτών δεν έχουν σαφές γνωστικό αντικείμενο.

Από τα πανεπιστήμια, όσα βρίσκονται σε Αττική, Πάτρα, Iωάννινα, Κέρκυρα και Χανιά λειτουργούν σε μία πόλη, ενώ τα υπόλοιπα απλώνονται σε δύο έως έξι πόλεις.

Η αποτίμηση του χώρου της ανώτατης εκπαίδευσης που έγινε από το Υπουργείο Παιδείας κατέδειξε αλληλοεπικαλύψεις επιστημονικών αντικειμένων και κατακερματισμό που ξεπερνά το 60% των σχολών.

Προβλέψεις

Αναλόγως με τις τελικές αποφάσεις για το κλείσιμο ή τη συγχώνευση σχολών, θα υπάρξει αντίστοιχη πρόβλεψη και για τον αριθμό των ήδη φοιτούντων σε υπό κατάργηση πανεπιστήμια και τμήματα.

Αλλωστε η κατάργηση ή η συγχώνευση των ΑΕΙ δεν θα σημάνει αυτόματα και τη διακοπή των σπουδών των φοιτητών.

Η μεταφορά τους σε ομοειδή επιστημονικά αντικείμενα, των πανεπιστημίων υποδοχής, είναι ένας τρόπος να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Γεγονός είναι όμως ότι ανάμεσα στα ακαδημαϊκά ή κοινωνικά κριτήρια τα οποία θα αναζητήσει η ομάδα εργασίας της ΑΔΙΠ και του υπ. Παιδείας θα είναι και ο αριθμός των φοιτητών-σπουδαστών στα υπό λουκέτο ιδρύματα.

Οσον αφορά τα δεκάδες ΤΕΙ που αναμένεται να...κοπούν οριστικά από το χάρτη, αυτά είναι ήδη απαξιωμένα από τους σπουδαστές τους, εδώ και χρόνια.

Οι περισσότερες σχολές δεν έλκουν καθόλου υποψηφίους ή έλκουν κάποιους ως τρίτη και τέταρτη επιλογή τους. Μοιραία ο τυφώνας των αλλαγών θα συμπαρασύρει και τον αριθμό των εισακτέων, που θα μειωθεί δραστικά, από το επόμενο κιόλας έτος, για να φθάσει σε ποσοστά παρόμοια με τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ.

Βόμβα από την παραδοχή Ρουμελιώτη: "Το ΔΝΤ γνώριζε ότι το πρόγραμμα θα αποτύχει" - Οργιάζουν οι φωνές για νέο κούρεμα..

- Ρήγμα εντός της τρόικας με το ΔΝΤ να ζητά χαλάρωση των μέτρων και του ελληνικού προγράμματος
- Αντιδρά η Γερμανία που ζητά ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες και μέτρα
- Το ΔΝΤ σε έγγραφό του επιτίθεται κατά της ΕΚΤ που δεν δέχθηκε κούρεμα των ελληνικών ομολόγων
- Τα ξένα μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για κούρεμα ακόμα και για Ιταλία και Ισπανία

Αναλυτές και οικονομικοί παράγοντες συνεχίζουν να προβάλλουν σε αμερικανικά ΜΜΕ τα σενάρια περί ελληνικής χρεοκοπίας, τονίζοντας ότι ξεκίνησαν από τη Γερμανία. Επίσης, γίνεται λόγος για το ενδεχόμενο νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Την ίδια στιγμή, ενισχύονται οι απόψεις ότι η τρόικα υποτίμησε τις αρνητικές συνέπειες του δανειακού προγράμματος, ενώ ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, αποκαλύπτει ότι «γνωρίζαμε από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί».

Αυτή η παραδοχή προκαλεί τεράστια ερωτήματα αλλά και οργή στους έλληνες πολίτες, καθώς αποδεικνύεται περίτρανα πως η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πειραματόζωο για το ΔΝΤ και τους ευρωπαίους εταίρους. Γιατί αυτή η παροχή δεν έρχεται από οποιαδήποτε χείλη, αλλά από εκείνα του πρώην εκπροσώπου της χώρας μας στο ΔΝΤ.

Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ότι διαφαίνονται διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαίων για τον τρόπο αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης, ενώ προβάλλεται και η θέση ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ θα πρέπει να εξετάσουν τις προτάσεις της κυβέρνησης συνεργασίας του Αντώνη Σαμαρά για τη μείωση του ελλείμματος, υιοθετώντας μια χαλάρωση του προγράμματος διάσωσης ή και επιμήκυνσής του.

Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», σε ανταπόκριση - ανάλυση από την Αθήνα, αναφέρονται στην επιδείνωση της ελληνικής κρίσης, επαναφέροντας τα σενάρια χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ, καταγράφοντας τις δυσκολίες στην εφαρμογή ενός «μη ρεαλιστικού» και «μη βιώσιμου», κατά πολλούς, προγράμματος διάσωσης, όπως και το ρήγμα που εμφανίζεται εντός της Τρόικας, με το ΔΝΤ να ζητά τη χαλάρωση του προγράμματος έναντι της πιο σκληρής στάσης των Ευρωπαίων και κυρίως της Γερμανίας, όπως τονίζεται.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η διαφοροποίηση εντός της τρόικας επιτείνει την αβεβαιότητα στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη, ενισχύοντας το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας. Οι πιστωτές της Ελλάδας δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να της παράσχουν περαιτέρω βοήθεια εάν δεν επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος, σημειώνεται χαρακτηριστικά, την ώρα που πολλοί αναλυτές συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν ότι οι στόχοι αυτοί δεν υπήρξαν ποτέ εφικτοί και ότι η εφαρμογή των μέτρων θα εμβαθύνει ακόμη περισσότερο την ύφεση. Η νεοϋορκέζικη εφημερίδα προβάλλει την άποψη του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, αντιπροέδρου της Τράπεζας Πειραιώς και πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, ο οποίος υποστηρίζει ότι «γνωρίζαμε από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί, καθώς δεν υπήρξε πουθενά ένα επιτυχές παράδειγμα, λόγω και του γεγονότος της συμμετοχής της Ελλάδας στο ευρώ, που δεν της επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματός της για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας».

Ο κ. Ρουμελιώτης, όπως και πολλοί άλλοι -σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα- αναγνωρίζει επίσης ότι η τρόικα υποτίμησε τις αρνητικές συνέπειες του προγράμματος για την ελληνική οικονομία, καθώς η μεγάλη ύφεση δεν οφείλεται στη μη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων από την Ελλάδα, όπως υποστηρίζει η τρόικα, αλλά στις μεγάλες περικοπές δαπανών που συνέβαλαν στην υφεσιακή περιδίνηση, πλήττοντας δραστικά την εσωτερική ζήτηση.

Η «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» κάνει αναφορά σε υπηρεσιακό έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που αξιολογεί τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Στο έγγραφο επικρίνεται η απόφαση της ΕΚΤ να μην δεχθεί απώλειες στο ελληνικό χρέος, που κατέχει, θέτοντας εμπόδια για τα σχέδια διάσωσης και άλλων χωρών. Στο τεχνικού χαρακτήρα σημείωμα, που κοινοποιήθηκε στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ επισημαίνει ότι η προσπάθεια της ΕΚΤ να μειώσει το κόστος δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας θα μπορούσε να αποδειχθεί μάταιη, λόγω της άρνησής της να δεχθεί απώλειες στο ελληνικό χρέος, που κατέχει.

Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, το σημείωμα του ΔΝΤ τάσσεται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που κατέχει η ΕΚΤ, μολονότι δεν το δηλώνει ξεκάθαρα.

Αποδεχόμενη τη διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, η ΕΚΤ θα στήριζε την προσπάθεια της Ελλάδας να επαναφέρει σε σωστή τροχιά το πρόγραμμα διάσωσης.

Το υπηρεσιακό έγγραφο του ΔΝΤ, που αποτελεί μέρος μιας σειράς εκθέσεων που δημοσιοποιήθηκαν για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, υποστηρίζει ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα μπορούσε να καταστήσει πολύ πιο αποτελεσματικό το όποιο πρόγραμμα της ΕΚΤ για τη μείωση του κόστους δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας, όπως επισημαίνεται.

Ο οικονομολόγος του Ινστιτούτου Brookings στην Ουάσιγκτον και πρώην εκπρόσωπος της Ιταλίας στο διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ, Ντομένικο Λομπάρντι, δήλωσε στην εφημερίδα ότι «στην ουσία, το πολιτικό μήνυμα του σημειώματος είναι ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης θα πρέπει να δεχθούν "κούρεμα" στο ελληνικό χρέος που κατέχουν, όπως και στο χρέος της όποιας άλλης χώρας της Ευρωζώνης που θα υποστεί αναδιάρθρωση του χρέους της». Ο κ. Λομπάρντι υποστήριξε επίσης ότι, σύμφωνα με το σημείωμα του ΔΝΤ, χωρίς την αναδιάρθρωση του χρέους, που κατέχει η ΕΚΤ, δεν μπορεί να καταστεί βιώσιμο το πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων.

Στο ίδιο δημοσίευμα υπογραμμίζεται ότι το ΔΝΤ διαφωνεί με αυτήν την ερμηνεία. Σύμφωνα με εκπρόσωπό του ΔΝΤ, «το συγκεκριμένο σημείωμα αποτελεί μια τεχνική ανάλυση για τις ενδεχόμενες συνέπειες του προγράμματος αγοράς τίτλων από τη δευτερογενή αγορά της ΕΚΤ και δεν αφορά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους».

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Μπλούμπεργκ», με κύριο άρθρο του, επισημαίνει την ανάγκη περαιτέρω ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας, με αφορμή το νέο κύμα δηλώσεων και σεναρίων περί χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ, προβάλλοντας παράλληλα την ανάγκη υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, ενώ επισημαίνονται οι περιπτώσεις όπου υπάρχουν περιθώρια για αναθεώρηση του ελληνικού προγράμματος διάσωσης.

Το νέο κύμα κινδυνολογίας, όπως σημειώνεται, ξεκίνησε από το άρθρο του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» και τις δηλώσεις του Γερμανού αντικαγκελαρίου Φίλιπ Ρέσλερ, λίγο πριν την άφιξη της τρόικας στην Αθήνα, όπου οι συνομιλίες αναμένεται να επικεντρωθούν στις δημοσιονομικές περικοπές για τη μείωση του ελλείμματος κατά 5,5% του ΑΕΠ, ώστε να δοθεί το πράσινο φως για την εκταμίευση της επόμενης δόσης της βοήθειας. Επίσης, θα διερευνηθούν οι τρόποι για την επίτευξη υφιστάμενων στόχων λόγω της καθυστέρησης που σημειώθηκε από την πολύμηνη πολιτική αστάθεια.

Όπως τονίζεται, παρά την πολιτική αστάθεια, υπήρξε πρόοδος σε διάφορα σημεία του προγράμματος, καθώς μετά την υιοθέτηση των σχετικών νομοσχεδίων το κόστος εργασίας στην Ελλάδα έχει μειωθεί σήμερα κατά 22%, ενώ το έλλειμμα μειώθηκε κατά 6% σε σχέση με το 2009. «Από κάθε άποψη πρόκειται για μια τεράστια προσαρμογή» σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι το έλλειμμα στο 9,1% παραμένει υψηλό και θα πρέπει τώρα η ΕΕ και το ΔΝΤ να εξετάσουν τις προτάσεις της κυβέρνησης συνεργασίας του Αντώνη Σαμαρά για τη μείωσή του, υιοθετώντας μια χαλάρωση του προγράμματος διάσωσης ή και επιμήκυνσής του, καθώς στην αντίθετη περίπτωση θα εξωθήσουν την χώρα εκτός ευρώ.

Μεταξύ άλλων, το κύριο άρθρο του «Μπλούμπεργκ» κρίνει εύλογες ορισμένες από τις προτάσεις του κ. Σαμαρά, όπως τις τμηματικές καταβολές των φορολογικών υποχρεώσεων των πολιτών, καθώς ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές τους. Κρίνει επίσης δικαιολογημένη την πρόταση για μείωση του ΦΠΑ στις υπηρεσίες εστίασης και στα αγροτικά προϊόντα, ώστε να στηριχθεί ο τουρισμός και η αγροτική οικονομία. Η κυβέρνηση, ωστόσο, όπως υποστηρίζεται, θα πρέπει πρώτα να φέρει στη Βουλή το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, καθώς η φοροδιαφυγή παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας.

Τέλος, το περιοδικό «FORBES» υποστηρίζει ότι, παρά τις αλλεπάλληλες Συνόδους Κορυφής στην ΕΕ, τα προβλήματα της ευρωζώνης παραμένουν άλυτα, με την Ελλάδα να υποχωρεί από το προσκήνιο, όπου εμφανίζονται πλέον, ως κύριες πηγές ανησυχίας η Ισπανία και Ιταλία.

Λιγότερο από έναν μήνα μετά την 19η Σύνοδο, είναι φανερό ότι η υλοποίηση των αποφάσεων, που πάρθηκαν, είναι μη ρεαλιστικές. Από οικονομικής άποψης, οι Σύνοδοι δεν απέτρεψαν την πορεία της ύφεσης ούτε άλλαξαν τις εκτεταμένες ανισορροπίες στον ανταγωνισμό στο εσωτερικό της Ευρωζώνης.

Παγκόσμιος συναγερμός για κοινωνικές αναταραχές στην Ελλάδα..

Σε 91% οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν δει τα εισοδήματά τους να μειώνονται, ένα 7% εκτιμά πως βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο και μόλις ένα 3% υποστηρίζει πως έχει ενισχυθεί.

Τα συμπεράσματα της έρευνας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων παρουσίασε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε το μεσημέρι στα γραφεία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος ΓΣΕΕ , η γενική γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας, Σάραν Μπάροου.

Η κ. Μπάροου συναντήθηκε πρόσφατα με τη διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρτ, ενώ κατά την παραμονή της στην Αθήνα συνομίλησε και με τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση.

Κατά τις συναντήσεις της η κ. Μπάροου ζήτησε την αποκατάσταση του βασικού μισθού στην Ελλάδα, στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου "ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια", όπως είπε.

Ζήτησε, επίσης, να γίνονται σεβαστές οι αποφάσεις των κοινωνικών εταίρων και να αποκατασταθούν οι οργανισμοί κοινωνικής πολιτικής, όπως οι οργανισμοί Εργατικής Εστίας και Κατοικίας που καταργήθηκαν με το δεύτερο μνημόνιο.

Τόσο η ίδια όσο και κλιμάκιο της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας πραγματοποίησαν την Κυριακή και τη Δευτέρα διαδοχικές συναντήσεις με συνδικάτα και εργαζόμενους σε επιχειρήσεις, στο πλαίσιο της καταγραφής εκ μέρους της οργάνωσης των παραβιάσεων των εργασιακών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των καταστρατηγήσεων της εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.

Η γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας χαρακτήρισε την κατάσταση στην Ελλάδα "ζοφερή" και πρόσθεσε, ότι κατά τις συναντήσεις της με τους Έλληνες εργαζομένους, είδε "ανθρώπους τρομαγμένους, ανθρώπους που φοβούνται να κάνουν παιδιά, γιατί δεν γνωρίζουν αν μπορούν να τα εξασφαλίσουν". "Έτσι, όμως, καταστρέφεται ο ιστός αυτής της ωραίας χώρας" τόνισε.

"Όταν ένα έθνος χάνει την ελπίδα του, τότε αρχίζει η κλονίζεται η πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς και η κοινωνική αναταραχή είναι περισσότερο πιθανή", είπε η κ. Μπάροου.

Επίσης παρατήρησε πως:

"Δεν έχουν αντιληφθεί (οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ και της ΕΕ) το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής αναταραχής γιατί το μόνο που έχουν μελετήσει έως τώρα είναι οι αριθμοί", τόνισε.

"Οι αριθμοί εκφράζουν μια εικόνα, αλλά είναι φανερό ότι οι ορθόδοξες πολιτικές που έχουν εφαρμοσθεί ως τώρα δεν λειτουργούν" και πρόσθεσε ότι "όταν το 50% των νέων στην Ελλάδα είναι άνεργοι και το 65% αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας, τότε το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να ξανασκεφτούν τις συμβουλές τους".

Η παγκόσμια έρευνα του κλιμακίου, γίνεται επιλεκτικά σε χώρες, όπου καταγράφονται βαρύτατες παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων.

Σε ανακοίνωσή της η ΓΣΕΕ κάνει γνωστό πως η Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας θα προχωρήσει την Τρίτη σε παρέμβαση προς το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θέτοντας μεταξύ άλλων δυο βασικά αιτήματα:

"Να αναζητηθούν για την Ελλάδα εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές που θα ενισχύουν την ανάπτυξη και κατ΄ επέκταση την απασχόληση και την πραγματική οικονομία.

Να ακούσει η τρόικα τους κοινωνικούς εταίρους και να σεβαστεί την όποια συμφωνία τους για τους κατώτατους μισθούς και τις κοινωνικές παροχές των εργαζομένων, οι οποίες εκμηδενίστηκαν μετά την αδικαιολόγητη κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Εστίας και Κατοικίας οι οποίοι χρηματοδοτούνταν αποκλειστικά από τις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών".

Les Echos: Τα τρία βασικά λάθη των Ευρωπαίων προς την Ελλάδα..

Με τον τίτλο "Τρία ευρωπαϊκά λάθη" η οικονομική Les Echos, φιλοξενεί άρθρο γνώμης, ομάδας τραπεζιτών και οικονομολόγων που υπογράφουν ως "Διογένης".

Με το άρθρο υπογραμμίζονται τα λάθη των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα, και εκτιμάται ότι η έξοδος της χώρας από το ευρώ παραμένει ως μια βασική πιθανότητα, ενώ οι αποταμιεύσεις των Ελλήνων που είναι απαραίτητες για την επανεκκίνηση της οικονομίας "θα έχουν φύγει για αλλού".

Εισαγωγικά γίνεται αναφορά στο PSI, με την επισήμανση ότι οδήγησε την Ευρώπη σε πρωτόγνωρες και μη ελέγξιμες καταστάσεις, αφού η περίπτωση της Ελλάδας δεν ήταν συγκρίσιμη με την πρότερη εμπειρία της Αργεντινής, η οποία είχε κλειστό τραπεζικό σύστημα.

Εξηγούν ότι με το ευρώ, τα ευρωπαϊκά κράτη δημιούργησαν ένα ανοικτό σύστημα με ελεύθερη διακίνηση του χρήματος. Έτσι οι ελληνικές τράπεζες μπορούν χωρίς πρόβλημα να μεταφέρουν τα χρήματα των πελατών τους στις αγγλοσαξονικές τράπεζες, για παράδειγμα, στις οποίες δεν είναι δυνατόν να απαγορευθεί η συναλλαγματική τους μετατροπή σε λίρες ή δολάρια.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η "απεθνικοποίηση" των ελληνικών αποταμιεύσεων, αφού με το να ανήκουν στην ΕΕ δεν είναι δυνατόν να τεθεί σε λειτουργία έλεγχος των εμβασμάτων ειδικά για τους Έλληνες.

Εάν συνεχίσουμε με την ίδια λογική, λέει η ομάδα "Διογένης", πριν προλάβουμε να κάνουμε οτιδήποτε, το μόνο που θα έχει απομείνει στην Ευρώπη θα είναι τα χρέη της Ελλάδας και της Ισπανίας. Τα χρήματα θα έχουν φύγει για αλλού, τη στιγμή μάλιστα που είναι απαραίτητα για την επανεκκίνηση των οικονομιών.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν κάνει λάθη, τουλάχιστον τρεις φορές:

- Πρώτο λάθος η παραβίαση του σύμφωνου αλληλεγγύης, με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες είπαν ψέματα.

- Δεύτερο, η λήψη κάθε φορά μέτρων, ανεπαρκών και υψηλού κόστους, που προκάλεσαν τη δυσφορία του λαού, χωρίς να δώσουν λύσεις.

- Τρίτο, η ολιγωρία και οι χρονικές καθυστερήσεις που επέτρεψαν στους πλούσιους Έλληνες, αλλά και στους Ισπανούς τελικά, να πάρουν τα μέτρα τους ώστε να μεταφέρουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό.

Συνεχίζοντας με αυτή τη λογική, δεν απομένουν παρά δύο επιλογές για τους Ευρωπαίους σε σχέση με την Ελλάδα: ή να μην κάνουν τίποτα, ή ν’ αποφασίσουν την έξοδό της από το ευρώ.

Σε αυτήν την περίπτωση, εκτιμά η ομάδα "Διογένης", οι μεγάλοι νικητές θα είναι το δολάριο και η αμερικάνικη οικονομία που έχει τόσο ανάγκη από ρευστότητα για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της.

Μαζί της κερδισμένες θα βγουν και οι αγγλοσαξονικές τράπεζες, που στο μεταξύ θα έχουν εισπράξει τις προμήθειες τους.

Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο σκληρός ανταγωνισμός, η νίκη ανήκει σε αυτούς που αποδεικνύουν την ικανότητά τους να κινηθούν, να αποφασίσουν και να δράσουν απέναντι σε μια Ευρώπη πετρωμένη στον εγωισμό και στις διαιρέσεις της, καταλήγει το άρθρο.

Άκη μίλα......

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος θα καθίσει στο εδώλιο με τα δόντια της ανάκρισης στο λαιμό του. Πέρα από τα στοιχεία που έχει αποκαλύψει η ανάκριση, η κατάθεση του εξαδέρφου Ζήγρα ρίχνει περισσότερο φως σε σκιές που, ούτως ή άλλως, είχαν ένα σαφές περίγραμμα. Ασφαλώς ουδείς μπορεί να προδικάσει την κρίση της Δικαιοσύνης, όμως όλοι στο ίδιο αποτέλεσμα θα στοιχηματίζαμε τα λεφτά μας.

Αυτή τη στιγμή ο Άκης αγωνίζεται για την επιβίωση του. Προσπαθεί να περισώσει τα απομεινάρια της ζωής του. Και είναι τόσο βαριά η μομφή στην άσπρη κεφαλή του, ώστε η λήθη θα ήταν η μοναδική του καταφυγή μπροστά στην κρίση των ανθρώπων και της ιστορίας. Εκτός και αν διαπράξει το υπερβατικό, αν αποφασίσει να βαδίσει προς το φως. Αν ο Άκης αποφασίσει να διηγηθεί την ιστορία της μεταπολίτευσης όπως την έζησε αυτός, τότε ο χρόνος θα του προσφέρει γενναιόδωρη ανταμοιβή αναγνωρίζοντας την προσφορά προς την πατρίδα.

Προσπαθώ να φανταστώ μια μακρά απολογία του Άκη. Όρθιος σε ένα δικαστήριο, μέσα στο μαύρο του κουστούμι, ανοίγοντας φακέλους και επιδεικνύοντας χαρτιά. Τον ακούω να διηγείται περιστατικά, να μας παρασύρει σε σκοτεινούς διαδρόμους για να δούμε πρωταγωνιστές της μεταπολίτευσης όπως δεν τους έχουμε φανταστεί ποτέ. Να βρεθούμε δίπλα τους την ώρα που κλείνουν δουλειές, που μοιράζουν μίζες και ρημάζουν τον τόπο.

Αν ο Άκης πει την ιστορία όπως την έζησε θα προσφέρει ανεκτίμητη υπηρεσία στον τόπο. Όχι επειδή θα υποδείξει πιθανούς συνενόχους, αλλά επειδή θα τραβήξει την κουρτίνα, θα γδύσει το τέρας, θα αποκαλύψει την αλήθεια. Θα είναι βίαιο αλλά και λυτρωτικό συνάμα. Και αν ο Μιχάλης Χριστοφοράκος στεκόταν παραστάτης θα λουζόμασταν όλοι στο φως.

Ο Άκης δεν έχει τίποτα να χάσει. Απολύτως τίποτα. Έχει να κερδίσει μία εξαιρετική σχέση με την ιστορία. Θα γίνει ο άνθρωπος που έβαλε το μάρμαρο στο μνήμα της μεταπολίτευσης. Και στο προεδρικό μέγαρο δεν θα γιορτάζουμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Θα τιμούμε τη μέρα που μίλησε ο Άκης

Οι κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης..

Έχω την απόλυτη αίσθηση, ότι ο πολιτισμός μπήκε σ’ ένα μονόδρομο, που αφήνει ανικανοποίητους τους πολίτες.  Έχω ταυτόχρονα την απόλυτη βεβαιότητα, ότι ο πολίτης σπρώχνεται σε μια εξέγερση, που όμοιά της δεν έχει προβλέψει η ανθρωπότητα. Ακόμα και τα ασήμαντα(ασήμαντα;) ζώα όταν τα ποδοπατούν, στρέφονται εναντίον εκείνων που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.  Η βιωσιμότητα και η αξιοπρέπεια ενός ζώου, εξαρτάται από την ετοιμότητα και το ένστικτό του για εξέγερση! Όλες οι ομάδες διεκδίκησης έχουν κατανοήσει ότι, αν θέλουν να πετύχουν κάτι καλύτερο, το πετυχαίνουν κάνοντας φασαρία. Το άγχος του χρέους και του καθολικού εγχειρήματος αντιμετώπισής του, αποπροσανατολίζει τους καθοδηγητές, από μια τόσο ζοφερή αλήθεια: Η μόνη διέξοδος ενός καταπιεσμένου πολίτη που ζει σ’ έναν ανελεύθερο κόσμο, είναι να γίνει απόλυτα ελεύθερος!  Ο καταπιεσμένος πολίτης, συναισθανόμενος την ύπαρξή του σ’ ένα τέτοιο κόσμο, χωρίς προοπτικές, ή θα φύγει, ή θα επαναστατήσει. Η ίδια του η ύπαρξη τον καθιστά επαναστάτη. Τα οικονομικά αδιέξοδα και οι παγκοσμιοποιημένες πρακτικές δημιούργησαν ένα νέο τύπο ανθρώπου: «του οργισμένου πολίτη».  Δεν είναι μόνο ο νέος που κρύβει την οργισμένη του μορφή με τη κουκούλα της απροσωπίας, ή ο απελπισμένος εργάτης που απολύθηκε ξαφνικά μετά από είκοσι χρόνια εργασίας. Είναι ο καθημερινός άνθρωπος που δεν αντέχει άλλο την συνεχόμενη «κάθοδο» χωρίς πάτο.  Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που βαριέται να σου πει καλημέρα (τον απασχολεί περισσότερο η αφραγκία του…).  Είναι το παιδί σας, που μετράει την αγάπη σας, με τα πόσα του δίνετε (που να τα βρείτε…). Είναι ο πελάτης, που ξεπέρασε τις ντροπές του και αγοράζει απροκάλυπτα από τα Κινέζικα (άλλωστε γράφουν made in Italy…).  Είναι ο έμπορος, ο οποίος βαρέθηκε να στέκεται ακουμπισμένος στη είσοδο του καταστήματός του (τι να κάνει τόσες ώρες μέσα;). Είναι ο εκπαιδευτικός, ο οποίος δεν έχει επιχειρήματα, για να δώσει ελπίδα και προοπτική στο μαθητή του (αφού ο ίδιος έχασε τη δική του…). Είναι ο ένστολος, ο οποίος θεωρεί αδικία την απώλεια των κεκτημένων του και ακόμα μεγαλύτερη να στρέφεται εναντίον εκείνων που αδικούνται (τα ίδια του τα παιδιά…). Είναι ο απελπισμένος άνεργος (τι έχει να χάσει άλλωστε…).  Είναι ο καταδικασμένος άστεγος, που βλέπει την μοναδικότητά του να γίνεται μεγάλη κοινωνική ομάδα (δεν χωράνε όλοι στο ίδιο παγκάκι…). Είσαι εσύ ο εξασφαλισμένος, που μαραζώνεις να βλέπεις αυτή την εξαθλίωση της αξιοπρέπειας γύρω σου.  Όλα για τα λεφτά! Δεν υπάρχει τίποτα χωρίς αυτά. Δεν γίνεται τίποτα χωρίς αυτά. Το χρήμα κυβερνά, το χρήμα δυναστεύει. Καλός άνθρωπος σήμερα είναι αυτός που έχει! Είναι θλιβερό να προσπερνά η κοινωνία έναν πνευματικό άνθρωπο, σαν να είναι αόρατος και να σταματάμε θαυμασμό μπροστά σε αυτόν του έχει και κατέχει. Όλοι αναζητούν μια θέση κι ό,τι να είναι. Ποιοι τίτλοι σπουδών, περγαμηνές και μεταπτυχιακά;  Μια θέση στην απασχόληση, είναι ο στόχος του σύγχρονου πολίτη, χωρίς κινδύνους, χωρίς αποθέματα εμπορευσίμων, χωρίς ρίσκο, χωρίς το άγχος των ακάλυπτων επιταγών.  Δεν υπάρχει καμία οικονομική πράξη, κανένα οικονομικό μέτρο, χωρίς κοινωνικό αντίκτυπο. Τα πάντα κινούνται παράλληλα και ταυτόχρονα.  Η απελπισία, πριν μερικά χρόνια, έσπρωξε τους εξαθλιωμένους λαούς, να φύγουν με ένα ζευγάρι παπούτσια, από τις χώρες τους, στις νέες πατρίδες της επαγγελίας. Όλοι αναπόφευκτα συνωστίσθηκαν στις μεγάλες πόλεις, της απροσωπίας και των ευκαιριών.  Κάθε βράδυ το κέντρο των πόλεων γεμίζει απελπισμένους: Μετανάστες, πρεζόνια, πόρνες, περιπλανώμενους της ανύπαρκτης ευτυχίας. Τώρα οι κάτοικοι των χωρών, των ευκαιριών (κυρίως οι νέοι) αναζητούν πρακτικότερη εφαρμογή της ξένης γλώσσας, που διδάχτηκαν στα ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια, από την χρήση της, με ένα δίσκο σερβιρίσματος στο χέρι.  Αναζητούν νέες πατρίδες, εκεί όπου η παραγωγή των προϊόντων τους εξάγεται στις αγορές των δικών τους χωρών. Εκεί, όπου η εργασία δεν πληρώνεται με 500 ευρώ, (που δεν φτάνουν), αλλά με περισσότερα (τα οποία πάλι δεν φτάνουν…).  Oι κοινωνικές συνέπειες της κρίσης εμφανίστηκαν στους δρόμους και τα σπίτια των θλιμμένων πολιτών. Οι μαχαιριές στο στήθος του ογδοντάχρονου, στις Σέρρες, από δύο ανήλικα κορίτσια, μόλις δεκατεσσάρων και δεκαέξι ετών και μάλιστα σε μια κλειστή κοινωνία, είναι μαχαιριές στην καρδιά της κοινωνίας.  Ανήλικα κορίτσια «εκδίδονται» για λίγα ευρώ, όχι από οικογένειες απελπισμένων αλλοδαπών (τι διαφορά θα είχε άλλωστε), αλλά από δικές μας οικογένειες, που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν το χαρτζιλίκι των παιδιών τους.  Οι κλοπές αποτελούν καθημερινό πονοκέφαλο στις διωκτικές αρχές. Η αστυνομία δεν προλαβαίνει να τις αντιμετωπίσει και περιορίζεται στη απλή καταγραφή των συμβάντων, των φοβισμένων πολιτών, που στέκονται στη σειρά για να καταγγείλουν το πάθημά τους.  Οι ουσίες εξάρτησης σε λίγο θα πωλούνται στα σούπερ – μάρκετ. Οι απελπισμένοι νέοι, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική, πνίγουν την οργή τους, στη φυγή από την θλιβερή πραγματικότητα, με παραισθησιογόνα και σκληρά ναρκωτικά.  Η έλλειψη ρευστότητας, καθιέρωσε νέα ήθη συναλλαγών. Η αφερεγγυότητα, η καχυποψία και η ιδιοτελής επιτηδειότητα, είναι τα νέα πρακτικά επαγγελματικά εργαλεία.  Από τις εμπορικές πράξεις απουσιάζουν οι υγιείς κανόνες που διέπουν τις εμπορικές σχέσεις. Η επιταγή, είναι η προσωρινή υποσχετική, χωρίς αντίκρισμα. Η πώληση «επί πιστώσει», επαγγελματική αυτοκτονία. Συρρικνώνε\ται η αγορά. Περιορίζεται η ρευστότητα. Μειώνεται η ζήτηση. Πέφτει ο τζίρος. Προκύπτουν ζημίες. Έπεται ανεργία. Ο κύκλος συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση και το πρόβλημα διογκώνεται.  Η ελληνική οικογένεια περιορίζει την κατανάλωση, την διασκέδαση, τις διακοπές, ακόμα και την τεκνοποίηση… Ο τύπος της μονογαμικής οικογένειας, τείνει να καθιερωθεί, ως το σύγχρονο μοντέλο δυνατότητας συμβίωσης, με πολλαπλές δημογραφικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.  Κλονίστηκε ο θεσμός της οικογένειας. Όσο υπάρχει ευημερία όλα βαίνουν καλώς. Όταν χαθεί η ρευστότητα του νοικοκυριού, την οικογενειακή γαλήνη, διαδέχεται η γκρίνια και ο καταλογισμός ευθυνών. Τα διαζύγια καταγράφουν ένα πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ.  Ο δημόσιος λόγος, της πολιτικής και της δημοσιογραφίας περιστρέφεται γύρω από θέματα σκανδάλων, αδιαφάνειας και ταξικής σύγκρουσης συμφερόντων. Αυτή η θεματολογία μονοπωλεί την ενημέρωση και επιτείνει το πρόβλημα της ανασφάλειας της καθημερινότητας μας.  Το χρηματιστήριο προεξοφλεί εξελίξεις. Όσο αξίζει μια ανυπόστατη φημολογία, δεν αξίζουν τα πραγματικά μεγέθη των εταιριών και της οικονομίας. «Άσχετοι» μπροστά στις οθόνες, με ατυχείς δηλώ-σεις, σπέρνουν τον πανικό στις αγορές. Διαφοροποιείται η ύλη σπουδών όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Περνάμε από τις ανθρωποκεντρικές σπουδές, σε αυτές με περισσότερο τεχνολογική και πρακτική κατεύθυνση. Τα σχολεία, κυρίως στις τελευταίες τάξεις, έχουν μετατραπεί σε εξεταστικά κέντρα πανελληνίων εξετάσεων.  Κανείς μαθητής μετά τις πανελλήνιες, δεν ανοίγει βιβλίο, για τις σχολικές εξετάσεις. Μια διαδικασία, η οποία έχει μετατραπεί σε ξεκάθαρη αγγαρεία από διδάσκοντες και διδασκόμενους. Το κοινωνικό αδιέξοδο έριξε το μαύρο πέπλο του στις ψυχές των πολιτών.  Μια πορεία στο σκοτάδι, χωρίς αισιοδοξία. Τα όνειρα των νέων παγιδεύτηκαν μπροστά στην οθόνη και το τηλεχειριστήριο. Η ανία της αδράνειας, τους καθήλωσε στον ανέξοδο καναπέ και στον οικονομικό φραπέ των Ιnternet καφέ. Σκοτώνουν την ώρα τους. Σκοτώνουν τη ζωή τους! «Δεν την παλεύουν. Δεν την αντέχουν άλλο…».  Στα συνθήματά τους στους τοίχους εκφράζουν την καταδίκη τους, να ζουν ίσα –ίσα, για να αναπνέουν και όχι για να δημιουργούν. Γράφουν στους τοίχους και μιλά η ψυχή τους: «Άλλη μια μέρα, ωραία μέρα και ο ήλιος καίει σαν πούστης…» «Βαράω πρέζες».Οι γονείς παρακολουθούν, απλά παρακολουθούν… χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν. Κάθε συμβουλή, κάθε εγχείρημα παρηγοριάς, είναι εχθρική πράξη.  Βλέπουν τα αμούστακα παιδιά τους, να βγάζουν γένια, να γίνονται άντρες, να γκριζάρουν και να είναι ακόμα μέσα στα πόδια τους. Όταν παντρεύονται (Αν παντρεύονται) οι κόρες τους, το μεσημέρι στρώνουν τραπέζι για δύο και αργότερα για τρεις και στη συνέχεια για περισσότερους…(πόσο θα αντέχει η αξιοπρέπεια της σύνταξης;).  Μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων, με ένα βιογραφικό στο χέρι και σπουδές με μεταπτυχιακά, χωρίς φυσικά καταγεγραμμένη εμπειρία, αναζητά μια θέση στην παραγωγή. Μια θέση ό,τι να είναι!  Αρχίζουν οι συμβιβασμοί… Τι κοινωνικός λειτουργός, τι υπάλληλος υποδοχής (έρχεται και σε επαφή με κόσμο..). Τι μαθηματικός, τι ταμίας εισπράξεων οφειλομένων απαιτήσεων (παίζει την αριθμητική στα δάκτυλα….).  Τι πτυχιούχος Διεθνών σπουδών, τι σερβιτόρος σε εποχιακό εστιατόριο (άλλωστε απαιτούνται ξένες γλώσσες…). Τι πτυχιούχος στελεχών επιχειρήσεων, τι υπάλληλος σε Σούπερ – Μάρκετ (Στέλεχος επιχείρησης είναι κι αυτό..).  Συμβίβασε η νέα γενιά τα πνευματικά της όνειρα, στην πρόχειρη εξασφάλιση του βιοπορισμού, (που δυστυχώς γίνεται στη συνέχεια μόνιμη).Ο νέος διαμαρτύρεται: «Μου κάψατε τα όνειρά μου, θα κάψω τη ζωή σας! Θα τα κάψω όλα! Μου σβήσατε την ελπίδα, θα γκρεμίσω ό,τι χτίσατε! Θα τα γκρεμίσω όλα».  Ποιος τον ακούει; Ο απογοητευμένος νέος δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Δεν έχει να χάσει τίποτα. Πόσα χρόνια μπορεί να περιμένει; Δεν του δίνουμε την δυνατότητα να δοκιμαστεί στις ευθύνες. Δεν του δίνουμε την δυνατότητα να πάρει ευθύνες! Δεν αναλαμβάνει ευθύνες! Δεν παντρεύεται, δεν κάνει οικογένεια.  Πιθανότατα δεν θα αποκτήσει παιδιά. Σε λίγα χρόνια η πατρίδα μας θα είναι χώρα γερόντων. Ποιοι θα εργαστούν μελλοντικά για να στηρίξουν την σημερινή παραγωγική γενιά που θα συνταξιοδοτηθεί; Θα καταρρεύσει το ασφαλιστικό σύστημα! Όσο κι αν θεωρούν τους νέους φευγάτους και ανεύθυνους, που σοκάρουν όταν λένε «και γαμώ» αντί για «σούπερ», που λένε «τη γκανά» αντί «την κάνω» (φεύγω), που λένε «μαλέφα» έναν μεγαλόσχημο πολιτικό, εννοώντας τον «γκράντε μαλάκα» (μεγάλο μαλάκα), αυτοί είναι το μέλλον της κοινωνίας μας.  Η συσσωρευμένη αντίδραση στο ταπεινωτικό βόλεμα των γονιών τους και τον επικείμενο δικό τους συμβιβασμό, τους «φρικάρει» και αντιδρούν. Δεν υπάρχουν λόγια γονιών, για να έρθουν κοντά στη λογική, που προσεγγίζει η δική τους οπτική.  «Γιατί να σπουδάσω, να περάσω τη μισή μου ζωή, δίνοντας εξετάσεις, για να αποκτήσω μη χρήσιμη γνώση και να καταλήξω με μια φθαρμένη κάρτα ανεργίας στη κολότζεπη;»  Παρόλα αυτά, ελπίδα του αύριο είναι οι νέοι! Θυμηθείτε πολίτες του κόσμου: Στο άμεσο μέλλον Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΟΣΚΑΨΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΤΟΥ ΒΑΡΟΣ.  Ο εφησυχασμός δεν είναι αρετή. Μερικές φορές η ιστορία χρειάζεται λίγο σπρώξιμο. Φιλήσυχος πολίτης δεν είναι αυτός που κλείνεται στο σπίτι του, αφήνοντας τα κοινωνικά προβλήματα να τα λύσουν οι άλλοι…Υπεύθυνος πολίτης είναι, ο ενεργά συμμέτοχος, αυτός που δίνει τη προσωπική του μάχη για την επίλυσή τους. Τις εξεγέρσεις οι νέοι δεν τις εννοούν, όπως οι άλλοι τις επετείους. Δεν τις γιορτάζουν, ΤΙΣ ΖΟΥΝ!  Είναι πολλά, που τους υποχρεώσαμε να μαζέψουν μέσα τους. Γρήγορα η φωτιά θα ανάψει και θα είναι αργά. Όλοι ευθυνόμαστε για την οικονομική κρίση, που σήμερα ροκανίζει τα θεμέλια της κοινωνίας. Ο επαγγελματίας που απέκρυψε εισοδήματα, ο έμπορος που δεν εξέδωσε αποδείξεις, ο υπάλληλος που είχε αδήλωτη διπλή απασχόληση, ο δάσκαλος ο οποίος έκανε παράνομα φροντιστήρια, ο πατέρας που έστελνε το παιδί του.  Το διαβρωμένο σύστημα, που επέτρεψε την παραπαιδεία, την παραοικονομία, την παρανομία. Η παρατεταμένη ανασφάλεια, οδήγησε στην αποδοχή του προσωρινού που έγινε μόνιμο.  Οι νέοι απογοητευμένοι και σιωπηλοί σκέπτονται : «They have the dream…ας το υλοποιήσουν….» Ρομαντικοί ταγοί του τόπου γρηγορείτε …εφαρμόστε πολιτικές διεξόδου. Αλλάξτε επειγόντως το αναχρονιστικό σύστημα παιδείας.  Μειώστε την άχρηστη γνώση, αλλάξτε τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δώστε προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης. Μην διώχνετε τα παιδιά μας στο εξωτερικό, μαζί με τις οικονομίες μιας ζωής.  Φτιάξτε το σύστημα Υγείας, να εμπνέει εμπιστοσύνη. Μην στέλνετε τον ασθενή για εγχείρηση στο εξωτερικό, μαζί με το τελευταίο χρηματικό απόθεμα των νοικοκυριών.  Δώστε αναπτυξιακές προοπτικές στις επιχειρήσεις και τους επενδυτές. Μην απογοητεύετε τους ενδιαφερόμενους με την δική σας αφερεγγυότητα. Για να απαιτείτε φορολογική συνείδηση, οφείλετε να την διδάξετε με τη συμπεριφορά σας και την ηθική σας.  Ποιος θα ακολουθήσει τα μέτρα που παίρνετε, όταν εσείς οι ίδιοι τα καταστρατηγείτε; Η οργή του λαού που συνεχώς αδικείται, πρέπει να γνωρίζετε, ότι είναι η κινητήρια δύναμη για την αλλαγή, είναι το δομικό υλικό για το καινούργιο, είναι το λυτρωτικό συναίσθημα των καταπιεσμένων.  Η αποκάλυψη της αλήθειας που επιχειρείτε, λάβετε υπ’ όψιν, ότι ναι μεν θα απελευθερώσει τους πολίτες, αλλά συνάμα θα τους εξοργίσει.  «Φοβού την οργή του υπομονετικού λαού».Οι κοινωνικές συνέπειες της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης θα έχουν ένταση και διάρκεια. Το κίνημα των συνδικάτων, των εργαζόμενων και των επαγγελματιών παίρνει καθολικές διαστάσεις, γιατί τα μέτρα είναι καθολικά (και καλό και κακό…).  Όταν οι κυβερνώντες, κυβερνούν χωρίς αρχές, όταν οι συναλλαγές γίνονται χωρίς ηθική, όταν η γνώση διδάσκεται χωρίς χαραχτήρα, όταν οι θυσίες γίνονται χωρίς προοπτική, είναι βέβαιο ότι, η βία είναι πολύ κοντά. Η αδράνεια κυβερνώντων και κυβερνωμένων δεν καταλαγιάζει την οργή, την επιτείνει. Η οργή θα αναζητήσει εκτόνωση …

Γερμανικοί FT: Γιατί δημοσιεύσαμε την επιστολή - σύσταση κατά του Τσίπρα..

Την επιλογή τους να απευθυνθούν στους Έλληνες ψηφοφόρους δύο ημέρες πριν από τις κρίσιμες εθνικές εκλογές και να τους συστήσουν "να αντισταθούν στον δημαγωγό", εννοώντας τον Αλέξη Τσίπρα, και να ψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία, υπερασπίζονται σήμερα οι Financial Times Deutschland σε σχετικό δημοσίευμά τους.

Η αρχισυνταξία της εφημερίδας επισημαίνει στη σημερινή έκδοση ότι οι FTD θεωρούν υποχρέωσή τους να περιλαμβάνουν όχι μόνο ειδήσεις, αλλά και σχόλια σε σχέση με το τι θεωρούν σωστό και τι λάθος.

"Μία ανοικτή και διαφανής έκφραση γνώμης είναι πιο παραγωγική και ειλικρινής από την έμμεση έκφραση συμπάθειας, πολιτική που ακολουθείται από άλλες εφημερίδες", εκτιμά η διεύθυνση του γερμανικού οικονομικού φύλλου και διευκρινίζει ότι "η σύσταση για την ψήφο στις εκλογές δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως έκφραση πίστης σε ένα συγκεκριμένο κόμμα", αλλά αναφέρεται, όπως επισημαίνεται, στην συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση.

"Οι FTD όλα αυτά τα χρόνια κάνουν τις επιλογές τους με κριτική σκέψη και δεν συνδέονται με συγκεκριμένο κόμμα ή συνασπισμό κομμάτων. Ο αναγνώστης είναι αρκετά ώριμος, ώστε να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα", τονίζεται.

Μέχρι τώρα η πρακτική αυτή αφορούσε μόνο τις γερμανικές εκλογές, τονίζουν οι FTD και εξηγούν πώς αποφάσισαν να γίνει η εξαίρεση:

"Οι ελληνικές εκλογές ήταν ιδιαίτερα σημαντικές και για το μέλλον της Ελλάδας, αλλά και για το μέλλον της Γερμανίας και των άλλων Ευρωπαίων. Η κατάληξή τους μπορεί να ρίξει την ευρωπαϊκή Ήπειρο σε υπαρξιακή κρίση και να καταστρέψει την επί δεκαετίες επιτευχθείσα κοινωνική και υλική ευημερία.

Γι' αυτό τον λόγο η εκλογική σύσταση της εφημερίδας δεν ήταν τίποτε λιγότερο αλλά και τίποτε περισσότερο από μία διαφανή έκφραση άποψης για την διαμόρφωση της κοινής γνώμης".

Στη σημερινή έκδοση δημοσιεύονται πάντως και κάποιες από τις αντιδράσεις που προκάλεσε στην Αθήνα το δημοσίευμα της Παρασκευής, τόσο από την πλευρά των κομμάτων όσο και από αυτήν του Τύπου.

Υ.Γ. Αυτά τα απολογητικά έπρεπε να τα πείτε μαζί με το άρθρο. "Η κατάληξή (των ελληνικών εκλογών) μπορεί να ρίξει την ευρωπαϊκή Ήπειρο σε υπαρξιακή κρίση και να καταστρέψει την επί δεκαετίες επιτευχθείσα κοινωνική και υλική ευημερία." Εννοεί κοινωνική και υλική ευημερία της Γερμανίας επιτευχθείσα σε βάρος των Ελλήνων, αφού η Γερμανία ευημερεί και οι Ελληνες αυτοκτονούν. Απαράλακτα όπως στην κατοχή οι ναζί δεν έδιναν δεκάρα αν πέθαιναν από την πείνα οι Ελλήνες. Τώρα οι Ευρωπαίοι θα λάβουν τα μέτρα "που θα βγάλουν την Ελλάδα της ευρωπαϊκής ηπείρου από την υπαρξιακή κρίση".¨Αξιος των πολιικών μας ο λαός μας.

Στα ύψη η αποχή...

Σχεδόν στο 38% έφτασε η αποχή στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, σημειώνοντας αύξηση 2,5% σε σχέση με την εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου. Ενδεικτικό είναι ότι στις εκλογές του 2004 το ποσοστό της αποχής δεν είχε ξεπεράσει το 24%.

Τα αποτελέσματα των εκλογών - Πρώτο κόμμα η ΝΔ..

ΔΕΙΤΕ τα αποτελέσματα από όλες τις περιφέρειες της Επικράτειας. Στο 2,8% η διαφορά μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ.


Τα τελικά αποτελέσματα όπως ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Εσωτερικών:


ΝΔ  29,66%   Έδρες: 129

ΣΥ.ΡΙΖ.Α 26,89% Έδρες: 71

ΠΑΣΟΚ 12,28% Έδρες: 33

Aνεξάρτητοι Έλληνες 7,51% Έδρες: 20

Χρυσή Αυγή 6,92%  Έδρες: 18

ΔΗΜΑΡ 6,25%  Έδρες: 17

ΚΚΕ 4,5% Έδρες: 12 

Ποιοί έμειναν εκτός Βουλής - Η λίστα με τους 300 που εκλέγονται

Εκτός Bουλής έμεινε την τελευταία στιγμή η Φώφη Γεννηματά, δεύτερη βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ πίσω από τον Πύρρο Δήμα, δίνοντας τη θέση της στον πρώτο βουλευτή επικρατείας του ΚΚΕ Θανάση Παφίλη.
Έτσι, στη νέα βουλή, από τα ψηφοδέλτια επικρατείας των κομμάτων από τη ΝΔ εκλέγονται η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης και ο Γιάννης Μιχελάκης, από τον ΣΥΡΙΖΑ ο Μανώλης Γλέζος, η Θεανώ Φωτίου και ο Δημήτρης Τσουκαλάς, από το ΠΑΣΟΚ ο Πύρρος Δήμας, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες ο Τέρενς Κουϊκ, από τη Χρυσή Αυγή ο Χρήστος Παππάς, από τη ΔΗΜΑΡ ο Σπύρος Λυκούδης και από το ΚΚΕ ο Θανάσης Παφίλης.

Μεταξύ άλλων εκτός βουλής έμειναν από την Ν.Δ, ο Γιάννης Παπαθανασίου (Β' Αθήνας), από το ΠΑΣΟΚ ο Μιχάλης Καρχιμάκης (Λασίθι), ο Δημήτρης Λιντζέρης (Β΄ Πειραιά), η Νάντια Γιαννακοπούλου (Μεσσηνία), ο Χάρης Τσιόκας (Β' Θεσσαλονίκης), ο Μανώλης Όθωνας (Ρέθυμνο). Από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ο Χρήστος Ζώης (Λάρισα), ο Γιάννης Μανώλης (Β’ Αθήνας), ο Παύλος Κοντογιαννίδης (Β’ Αθήνας), ο Δημήτρης Σταμάτης (Αιτωλοακαρνανία) και από το ΚΚΕ, ο  Ευ. Μπούτας (Καρδίτσα). 

Βέλη Κρούγκμαν για Ελλάδα!

Ο γνωστός οικονομολόγος, Πολ Κρούγκμαν, τα... έβαλε με τον τρόπο του με την Ελλάδα τονίζοντας ότι μετά από τον εκλογικό χάρτη της και το πως εκείνος διαμορφώνεται η χώρα μας «μπορεί να συνεχίσει την άκαρπη πολιτική της».

Το πρώτο του σχόλιο για το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών έκανε στην στήλη του ο Πολ Κρούγκμαν. Αναλυτικότερα έγραψε στους New York Times κείμενο που έχει ως τίτλο «Και μετά τι;». Στο κείμενο επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι «όπως όλα δείχνουν στην Ελλάδα η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτη.

Διασφάλισε μία οριακή νίκη, κερδίζοντας μόνο με λίγες ψήφους παραπάνω. Όμως το ποσοστό ήταν αρκετό για να πάρει το μπόνους. Τις 50 έδρες». Φρόντισε παράλληλα να ρίξει τα... καρφιά του, αναφέροντας «και τώρα οι Έλληνες θα μπορούν να συνεχίσουν να εφαρμόζουν την άκαρπη πολιτική τους. Yay!».

Σε άλλο μέρος του κειμένου του υποστηρίζει πως «ο Τζο Βίσενθαλ μας λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελε πραγματικά να νικήσει. Προτιμούσε να δει την κυβέρνηση που θα βγει ν' αποτυγχάνει και άλλο.

Εκτός των άλλων κάνει λόγο για συνεχιζόμενη πανωλεθρία. Επιπλέον γράφει ότι «εφόσον οι πολιτικές που ακολουθεί η Ελλάδα αποτύχουν πλήρως, κάτι που είναι πολύ πιθανό, η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ.

Όλο το ελληνικό οικοδόμημα θα διαλυθεί και θα κατηγορηθούν γι' αυτό οι ακραίοι, κάτι που είναι καλύτερο για όλους και τους βολεύει...». «Και η πανωλεθρία συνεχίζεται» καταλήγει ο Κρούγκμαν...

Αντικειμενικότητα...Παραποίησε τη δημοσκόπηση της Public Issue το ΒΗΜΑ!

Το «Βήμα» παραποιεί τις δημοσκοπήσεις; Αν οι αριθμοί δεν βολεύουν, τόσο το χειρότερο για τους αριθμούς! Το «αξιόπιστο «ΒΗΜΑ» του Ψυχάρη, αναποδογύρισε την δημοσκόπηση, και από 31,5% ΣΥΡΙΖΑ, 25,5% ΝΔ …τα παρουσίασε …ΑΝΑΠΟΔΑ!!!!!

Ο πανικός σε όλο του το μεγαλείο!!

Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια. Παραβιάζει κανείς ανοιχτές θύρες (ή, για να το πω απλούστερα, κλέβει εκκλησία) αν θελήσει να τεκμηριώσει ή να αναλύσει πώς το Βήμα ή η Καθημερινή, λ.χ., δίνουν, καθημερινά, αυτό τον αγώνα: ένα ξεφύλλισμα αρκεί για του λόγου του ασφαλές.

Ωστόσο, αυτή την Κυριακή 3 Ιουνίου, το Βήμα έκανε κάτι που δύσκολα θα φανταζόταν και ο πιο καχύποπτος: άλλαξε, στον σχετικό πίνακα, τα νούμερα της δημοσκόπησης της Public Issue.

Έτσι, ενώ η εταιρεία έδινε 31,5% στον ΣΥΡΙΖΑ και 25,5% στη Νέα Δημοκρατία, στον πίνακα του Βήματος διαβάζουμε το ακριβώς αντίθετο: ΝΔ: 31,5% και ΣΥΡΙΖΑ 25,5% (το δημοσίευμα του Βήματος: tovima.gr και η έρευνα της Public Issue: publicissue.gr).

Το γεγονός δεν είναι καθόλου αμελητέο, ούτε πρέπει να περάσει στα ψιλά.

Πρώτον, η Public Issue έχει αποδειχθεί, τα τελευταία χρόνια μια από τις πιο αξιόπιστες εταιρείες, ειδικά στις προβλέψεις του εκλογικού αποτελέσματος – επομένως μια πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα με μεγάλη διαφορά, που δίνει, έχει βαρύτητα.

Δεύτερον, χάρη σε αυτή την αντιστροφή, το Βήμα εμφανίζει, στο σχετικό δημοσίευμα, πέντε δημοσκοπήσεις της Παρασκευής 1.6 να δείχνουν όλες πρωτιά της ΝΔ – ενώ η πραγματικότητα είναι ότι τέσσερις (της Kάπα Research, της Rass, της Μarc και της Μetron Analysis) δείχνουν μικρό προβάδισμα της NΔ (μία με δύο μονάδες), και μία (της Public Issue) δείχνει τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με έξι μονάδες.

Πρόκειται άραγε για σφάλμα ή για συνειδητή παραποίηση; Μου φαίνεται δύσκολο να αποφασίσω. Η εκδοχή της «πατάτας» μού μοιάζει ανήκουστα ερασιτεχνική για μια εφημερίδα σαν το Βήμα. Η εκδοχή της παραποίησης (την οποία δεν αποκλείει το κείμενο του Βασίλη Χιώτη, στο οποίο ανήκει ο πίνακας, αφού και αυτό είναι γραμμένο σαν μην υπάρχει η επίμαχη δημοσκόπηση) μου φαίνεται εξωφρενική για μια εφημερίδα σαν το Βήμα, όσο κι αν έχει χοντρύνει το παιχνίδι.

Δεν έχει, νομίζω, τόση σημασία σε ποια από τις δύο παραπάνω εκδοχές θα καταλήξει ο καθένας μας. Μεγαλύτερη σημασία έχει (γιατί είναι ενδεικτικό της καταβαράθρωσης των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης) ότι, ενώ πριν από κάποια χρόνια θα ήμασταν σχεδόν σίγουροι ότι πρόκειται περί γκάφας –μεγάλης, χοντρής, πρωτοφανούς–, σήμερα δεν είμαστε.

Ας πάρουμε όμως την πιο αθώα και διασκεδαστική εκδοχή: το λάθος – ανθρώπινον γαρ, και άλλωστε πάντα βοηθάει, ως υπόθεση εργασίας, να παίρνουμε την πιο ευνοϊκή για τον «αντίπαλο». Και πάλι όμως, το πράγμα παραμένει σκανδαλώδες, και διόλου διασκεδαστικόν.

Όχι μόνο επειδή οι καιροί είναι πονηροί, το θέμα λεπτό κλπ. κλπ. Αλλά, επειδή, ενώ αυτή τηνπαραποιημένη και εντελώς αντεστραμμένη εικόνα τη διάβασαν χιλιάδες άνθρωποι (πάνω από 100.000 είναι η πανελλαδική κυκλοφορία του κυριακάτικου Βήματος, χώρια οι χιλιάδες ηλεκτρονικοί αναγνώστες), μορφώνοντας την ψευδή εικόνα ότι όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πρώτο κόμμα τη ΝΔ (και μάλιστα ότι δήθεν η Public Issue τη δείχνει θριαμβευτικά μπροστά, με έξι μονάδες), η εφημερίδα μέχρι το πρωί της Δευτέρας δεν έκανε τον κόπο να πει μισή κουβέντα, δεν είχε προβεί σε καμιά επανόρθωση ή συγγνώμη.

Γιατί ασφαλώς το Βήμα οφείλει και επανόρθωση και συγγνώμη: όχι τόσο προς τον ΣΥΡΙΖΑ ή την Public Issue, αλλά προς τους αναγνώστες της και τη δεοντολογία, πάνω απ’ όλα.