Article in the New York Times about 'What's Broken in Greece"......Interesting read!

An interesting read!
(http://www.nytimes.com/2011/01/30/business/30greek.html?_r=1&scp=2&sq=Greece&st=cse)

What's Broken in Greece......................

DEMETRI POLITOPOULOS says he has suffered countless indignities in his 12-year battle to build a microbrewery and wrest a sliver of the Greek beer market from the Dutch colossus, Heineken.

His tires have been slashed and his products vandalized by unknown parties, he says, and his brewery has received threatening phone calls. And he says he has had to endure regular taunts — you left Manhattan to start up a beer factory in northern Greece? — not to mention the pain of losing 5.3 million euros.

Bad as all that has been, nothing prepared him for this reality: He would be breaking the law if he tried to fulfill his latest — and, he thinks, greatest — entrepreneurial dream. It is to have his brewery produce and export bottles of a Snapple-like beverage made from herbal tea, which he is cultivating in the mountains that surround this lush pocket of the country.

An obscure edict requires that brewers in Greece produce beer — and nothing else. Mr. Politopoulos has spent the better part of the last year trying fruitlessly to persuade the Greek government to strike it. “It’s probably a law that goes back to King Otto,” said Mr. Politopoulos with a grim chuckle, referring to the Bavarian-born king of Greece who introduced beer to the country around 1850.

Sitting in his office, Mr. Politopoulos took a long pull from a glass of his premium Vergina wheat beer and said it was absurd that he had to lobby Greek politicians to repeal a 19th-century law so that he could deliver the exports that Greece urgently needed. And, he said, his predicament was even worse than that: it was emblematic of the web of restrictions, monopolies and other distortions that have made many Greek companies uncompetitive, and pushed the country close to bankruptcy.

“Why do you think no one is willing to invest in Greece?“ he asked. Greek leaders say they welcome business, he said, adding: “Yes, they are trying — but they have to back it up.”

For decades, Greece has been a wonderful place to be a lawyer, a pharmacist, an architect, a university president or even a truck driver— all occupations protected by an array of laws that have shielded them from local and foreign competitors. Greek pharmacists are guaranteed a minimum profit on their sales and charge some of the highest prices in Europe. And because they have fixed minimum fees, the 40,000 or so lawyers in Greece receive more for their time than their peers in many other European countries.

It has been very profitable to be a brewer in Greece, too — if you control 72 percent of the beer market, as Heineken now does.

The Greek economy is riddled with distortions — the number of trucking licenses has remained unchanged in Greece since 1971, for example, and the country is among the world’s leaders in lawyers per capita. It has one lawyer for every 250 people, compared with about one for 272 in the United States.

The effect on Greek competitiveness could not be more pernicious.

The cost of labor in Greece from 2005 to 2010 has been, on average, 25 percent higher than in Germany, according to a recent analysis by Variant Perception, a research firm based in London. (Ireland, Portugal and Spain also have relatively high labor costs.) Quite simply, Greece has had trouble producing goods and services that people want to buy — a result being a persistently high trade deficit that even now, amid the deepest of recessions, has hardly budged.

This pricing distortion helps explain why Greece required a 110 billion euro ($150 billion) bailout last spring in order to keep it from defaulting on its debts. The problem kick-started the financial crisis that is still shaking the euro zone. Seeking to restore competitiveness, Greece, because it is in the euro, cannot devalue its currency and, like other nation’s on the zone’s periphery, has instead had to impose what economists call an “internal devaluation.”

Instead, the difference in labor costs between countries like Greece and Germany is to be closed by sharply reducing public-sector wages — a move that is a hallmark of the Greek government’s reform effort. But improving competitiveness by cutting salaries is not only politically painful, it is also time-consuming.

The International Monetary Fund and the Greek government agree that lasting progress can be made only by instituting reforms that would make it easier for Greek companies to produce export-quality goods. Such measures include cutting taxes, easing the path for companies to win investment permits and — as entrepreneurs like Mr. Politopoulos hope — scrapping outdated laws that restrict business production.

George P. Zanias, the top economic adviser to Greece’s finance minister, George Papaconstantinou, said: “Historically, the supply side of the economy has been neglected — it was just a question of increasing demand. Vested interests built up and economic distortions increased.”

Companies in Greece had grown fat and lazy by selling their products in a protected local economy that was forever stimulated by government deficit spending, Mr. Zanias said. Over the years, Greek companies felt little need to emphasize exports, and the country became one of Europe’s most closed economies, with exports accounting for just 20 percent of economic output — about half the average for the euro zone.

Now, with the hard-pressed government unable to borrow and spend as deficits shrink, companies are obliged to sell their wares abroad — if they can.

Mr. Zanias points to the positive, like a 40 percent surge in exports in November. He also notes that a law has been passed to speed along large-scale foreign investment projects, and that the Greek cabinet has approved legislation to open the closed professions to competition and thus force them to lower their prices. But the economist in him is mindful of the long-term damage already done to the capitalist initiative here. “Greece has never been an easy place to do business,” he conceded with a sigh.

None of which is news to Mr. Politopoulos.

ALONG with his older brother and business partner, Michael, Mr. Politopoulos came to the United States in the early 1980s to get an education — and, perhaps, to make his fortune.

He received a degree in chemical engineering and business at the Stevens Institute of Technology in Hoboken, while Michael went to Columbia. The older brother set up and still runs a specialty chemicals business in North Bergen, N.J., while Mr. Politopoulos says he embraced a young man’s life, working hard for his brother and playing equally hard off-hours in Manhattan.

In 1995 he persuaded his brother and father — an independent businessman who owns a Best Western hotel in Athens — to stake his conviction that Greece “would be an excellent spot to start up a brewery.”

“Frank Zappa once said that if you want to be a nation you need to have an airline and a beer,” he said. “Well, we had an airline.”

Not to mention the fun he would have.

“I have always loved beer,” he said. “We just figured that all we had to do is drink less beer than we sold.”

He stopped working for his brother, studied brewing in Chicago and bought a one-way ticket to Greece in 1995 — choosing an industrial park in Komotini, a midsize town a few hours’ drive from the Turkish border, as the site for his factory.

Mr. Politopoulos, 47, is a bachelor, and at times he acts like an aging frat boy on spring break, as when, for example, he suggests a night of partying with college girls in Komotini. But there is no mistaking the intensity of his business drive and his commitment to make good on the 11.5 million euros his father and brother have invested in him.

“I would rather die than lose that money,” he said. In emerging economies from Brazil to Turkey, South Africa and Mexico, beer companies have spun extraordinary profits. Mr. Politopoulos hoped to replicate this pattern.

In Greece, however, Amstel created an early and dominant stronghold in 1963 via a local company called Athenian Brewery, establishing tight control of the country’s beer distribution channels. When Heineken acquired Amstel in 1968, Heineken took over this position, which, in effect, included a huge barrier to entry for anyone hoping to establish a local brewery.

By the time Mr. Politopoulos set up his company, called Macedonian Thrace Brewery, Heineken’s grip on the market — then close to 90 percent — was so all-encompassing that the green color of its signature bottle had become synonymous with beer. (Instead of ordering a Heineken in a cafe, people would often ask simply for a “green.”)

When Mr. Politopoulos first announced his plans, the response in Greece was often one of bemusement.

As he recalls it, he would say, “We are going to make a great local beer,” only to have prospective customers respond, “But Greece already has a beer — its called Heineken.”

“Well, yes, but ours will be called Vergina,” named for the town in Macedonia where Alexander the Great’s father was born. “It will taste great and be cheaper — give it a try!”

“But such a beer does not exist,” he says people would then reply, and he would have to start all over again.

“It was like the twilight zone,“ Mr. Politopoulos recalls with a shake of his head. (For the record, Vergina’s premium wheat beer is quite delicious — sharp and full in taste.) Heineken’s hold on the Greek beer drinker, however, is more than psychological. It is rooted in the profits that Athenian Brewery — 98 percent owned by Heineken International and run by a Dutchman — produce for the parent company.

Outside of a 99 percent market share in Egypt, Heineken’s current 72 percent share of the Greek market is the largest listed in the company’s annual report. (It does not list shares for all the countries in which it operates.) With the price of a Heineken in Greece 30 percent more than in the Netherlands, the Greek business represents 7.1 percent of Heineken’s total operating profit — a significant ratio relative to the small size of the Greek economy, albeit one that has declined in recent years as Vergina and other small brewers have made inroads.

Although Vergina now has a 5.5 percent share of the market — ranking behind only Heineken and Carlsberg, and ahead of about 12 smaller microbreweries — it is still hard to find the beer in a major restaurant or hotel in Athens.

MR. POLITOPOULOS says his problems began when distributors refused to take Vergina and the other brands that he produced. Then, he would contend in a complaint letter he filed with the European Union in 2006, things became worse: his car tires were slashed, threatening calls were received at the brewery, employees were offered money to resign, and trucks carrying his beer were tampered with.

He said in an interview that he responded by selling his beer at a 50 percent discount and soon established a toehold.

In a written statement, Heineken said that consumers in Greece now had many beer choices and that its business practices are above board. As for Mr. Politopoulos’s accusation that it resorted to dirty tricks to protect market share, the company says that the contentions are “ungrounded, slanderous and fabricated.” It says it is cooperating with an investigation of the beer market being undertaken by the Greek competition authority.

In 2007, Mr. Politopoulos agreed to drop his complaint and to let the competition commission in Greece — which already had an open investigation into the local beer market — take the lead on the matter.

The Greek competition authority has been investigating antibusiness practices in the beer market since 2002, and a spokesman for the commission said that a decision should be forthcoming within the year.

Mr. Politopoulos said: “This is not about money; it’s a matter of principle. There are laws — you cannot just kill the small guy because you are big and powerful. We make a good beer and we just want the consumer to be the judge, and not our competitors.”

He adds that politicians in Athens — both conservative and socialist — seem to understand that the old culture that allowed a dominance of such size and scope is no longer acceptable if Greece is to generate the type of growth it needs to eventually pay down its mountain of debt.

And he has no doubt that once the right people in Athens are made aware of King Otto’s law, as he calls it, it will be erased — allowing him to produce his bottles of Greek mountain tea.

Evripidis Stylianidis, a former high-ranking minister in the New Democracy Party that lost out to the current socialist government of George Papandreou in 2009, said, “These types of monopolies are not healthy for Greece.”

Mr. Stylianidis hails from Komotini and has been one of Mr. Politopoulos’s staunchest political backers. He is also a student of a vast array of old laws that, he says, harm businesses in Greece. One favorite example: a decree that protects donkeys, giving them the right of way on Greek roads.

COMPARED with Turkey, Greece has had an extremely poor record in attracting direct foreign investment. And while a bill for putting big investments in Greece on the fast track is now law, there has been little sign that investors are responding in large numbers to this declaration from Athens that Greece is open for business.

Still, there has been some improvement lately, in the view of Achilles V. Constantakopoulos, a shipping industry scion. He is in the process of investing 1.5 billion euros in a series of high-end tourist resorts on the underdeveloped coastline of the southwest Peloponnese region. But this plan was first conceived a good 25 years ago by Mr. Constantakopoulos’s father and founder of the family fortune, Vasilis, who died last week. The plan has suffered numerous legal setbacks. Only recently did Mr. Constantakopoulos complete the first of four planned resorts, Navarino Dunes.

“There is a problem in Greece,” he said. “In order to do something it has to be provided for in law,” and that can take decades.

But he says he believes that things are changing — and that he expects that the fast-track law for large investments will benefit not only his family’s project, but others as well. “The laws that are in place encourage investment,” he said in his office in Athens, as he nibbled from a plate of figs and nuts. “These days it is easier to get things done.”

Nonetheless, the grinding work of scrapping old laws and creating an open, commercial climate that attracts foreign investors cannot be completed overnight.

And the clock is ticking.

If current trends continue, by the time the I.M.F. rescue program runs its course in 2013, Greece will be burdened with a debt-to-G.D.P. ratio of close to 160 percent (second in the world, after Japan) — and a requirement to keep its deficit at just 3 percent of G.D.P.

Without a major restructuring of its debts, Greece can reduce this ratio rapidly only if the economy grows at a rate approaching the 4 percent it averaged before the crisis hit in 2008. Absent government pump-priming, though, Greece must rely on its moribund private sector.

Can Greece reinvent itself and become globally competitive?

The question goes to the heart of the euro’s future. Beyond the drama of debts and deficits, Greece’s growth prospects are indeed dim if it cannot offer high-quality, competitively priced goods and services. Much the same is true for Ireland, Portugal, Spain and even Italy.

In a recent report, Bank of America Merrill Lynch projects that Greece’s growth rate over the next five years will average 1 percent — a rate that could force the country to stop paying a portion of its debt.

In the meantime, the struggles of the Politopouloses continue. Sitting in an outdoor cafe on a rainy weekday afternoon in Athens earlier this month, Michael Politopoulos, the elder brother, considers the losses the family has absorbed because of the many years it took to bring Vergina to the market — to say nothing of the heartburn they have all endured.

Sipping from a glass of Chivas Regal — predictably, the establishment does not stock Vergina — he says he once considered giving up on the business entirely. Now, with visions of millions of bottles of green mountain tea dancing before him, he is ready to double-down in Greece — as soon as King Otto’s law is reversed, that is.

“The ills of the past are crumbling,” he continued.

“Greece has no choice but to rebuild — and the only way to do it is to roll up our sleeves and start over.”

Κρίση Πολιτική και ΜΜΕ σήμερα............

Η κρίση στη χώρα μας δεν είναι οικονομική, δεν είναι πολιτική είναι καθολική. Χωρίς να υπάρχουν νούμερα που να μπορούν να το πιστοποιήσουν το πρόβλημα της κρίσης του συστήματος ενημέρωσης της χώρας είναι μεγαλύτερο και από την κρίση της πολιτικής. Κι αυτό διότι τα ΜΜΕ είναι το νευρικό σύστημα της χώρας. Όταν αυτό δυσλειτουργεί είναι αδιάφορο τι κάνει η κεφαλή.

Η αλήθεια είναι ότι οι πολίτες έχουν πολλά και διαφορετικά προβλήματα από αυτά που έχουν οι πολιτικοί. Εχουν πολλά και διαφορετικά προβλήματα από αυτά που έχουν και οι δημοσιογράφοι. Τα προβλήματα των πολιτών είναι διαφορετικά από αυτά που συζητούν τα βράδια στο Κολωνάκι οι δημοσιογράφοι με τους πολιτικούς.

Τα προβλήματα των πολιτών δεν έχουν να κάνουν ούτε με τακτικές κινήσεις ούτε με αιχμές ούτε με δηλώσεις που κρύβουν υπονοούμενα ούτε με το προφίλ των πολιτικών, αλλά ούτε και με το ανφάς τους. Υπάρχουν πολίτες που αγωνιούν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν τις επιταγές του επόμενου μήνα και όχι αν τσαλακωθεί το προφίλ του κ. Τάδε μπαίνοντας στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Ή μήπως ο δημοσιογραφικός χώρος ειναι πολύ μπουκωμένος για να φωνάξει;

Υπάρχουν πολλά κρούσματα, που δείχνουν ότι η δημοσιογραφία νοσεί εξίσου με την πολιτική. Τα συμφεροντα που κρυβονται πισω απο τα ΜΜΕ, εθνικοι εργολαβοι, πετρελαιαδες, εφοπλιστες κτλ. είναι λίγο πολύ γνωστά. Όσο εξίσου είναι οι πολλοί πρόσοδοι των ελληνικών ΜΜΕ από το κράτος. Από τις συχνότητες που δόθηκαν στους εκδότες δωρεάν από την οικουμενική κυβέρνηση του 1990, μέχρι θαλασσοδάνεια με κρατικές εγγυήσεις και μέχρι μετεμφυλιακές νομοθετικές διατάξεις, όπως ήταν αυτή που επέτρεπε την διαχείριση του 2% του τζίρου χωρίς παραστατικά. Αυτή η πολυσχιδής κρατική «αρωγή» δεν έκανε την «τέταρτη εξουσία» μόνο διεφθαρμένη, την έκανε νωχελική. Η μεγαλύτερη ΔΕΚΟ σήμερα είναι η βιομηχανία των ΜΜΕ. Γι’ αυτό ο Τύπος δεν έπαιξε ποτέ με όρους αγοράς, δεν πρόσεξε ποτέ το προϊόν του, δεν εμβάθυνε στα ζητήματα, δεν προειδοποίησε.

Ο Τύπος δεν αντιπαρατέθηκε ποτέ με τις δομές του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού που αναπτύχθηκε στην χώρα, έγινε συμπλήρωμα του. Οι δημοσιογράφοι δεν ήταν απέναντι στους πολιτικούς· στα ίδια τραπέζια τρώνε και διασκεδάζουν. Εξ ου και το γεγονός ότι αυτό που ευφημίζεται ως πολιτικό ρεπορτάζ δεν είναι παρά τα παίγνια των πολιτικών για την διανομή της εξουσίας. Ολόκληρη την πενταετία της κατρακύλας μεγάλα θέματα έγιναν οι «αιχμές», οι «βολές», οι «γκρίνιες» των πολιτικών και όχι η χρεοκοπία της χώρας.

Έχει γίνει της μόδας στα ΜΜΕ να αναφερόμαστε στην αποτυχία του πολιτικού συστήματος που μας έφερε στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Αυτή είναι υπαρκτή, αλλά πάλι... Την καμπούρα τους όμως ποτέ θα την κοιτάξουν καθόλου;

Tίτλοι τέλους για την Δημοκρατία…

Κατά την προσωπική μου γνώμη δημοκρατία είναι σεβασμός, πολιτισμός, συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, ισονομία, δικαιοσύνη. Αυτά τα πράγματα δεν τα έχω δει ποτέ σε αυτήν την χώρα, και φυσικά δεν πρόκειται να τα δω ποτέ. Στην χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία δεν έχω δει ούτε ένα δημοψήφισμα, για να αποφασίσει ο λαός για την τύχη του, απλά αυτοί οι φασίστες, και πουλημένοι πολιτικοί, αποφασίζουν και διατάζουν χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Μάλιστα αυτοί έφαγαν τα λεφτά, και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού, και τώρα λένε πληρώστε μαλάκες. Βέβαια δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί για τα χάλια μας, αλλά και οι δημοσιογράφοι, οι τραπεζίτες, οι εκδότες, οι ανώτεροι δημόσιοι λειτουργοί, η δικαιοσύνη, οι καθηγητές, και πολλοί άλλοι που ανεχτήκαν για 30 χρόνια αυτό το σάπιο, και τρισάθλιο σύστημα, που έφερε την χώρα σε αυτήν την κατάσταση. Βέβαια οι πολίτες είναι αυτοί που έχουν την ηθική υποχρέωση να αντισταθούν στην απειλή υποδούλωσης του, αλλά δεν βλέπω να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και δεν θα συμβεί στο μέλλον, γιατί είμαστε καλομαθημένοι, και άνθρωποι του καναπέ. Ακόμη και οι αλβανοί ξεσηκώθηκαν και γίνετε χαμός από ξύλο και είναι όλοι στους δρόμους, επειδή οι πολιτικοί έφαγαν λεφτά, και υπάρχει πολύ διαφθορά. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα αλλά δεν διαμαρτύρεται κάνεις. Μπράβο σας.

Η χώρα μας από τον Μάιο του 2010 ζει την πλήρη κατοχή της τρόικας. Δυστυχώς αλλά αυτοί οι πουλημένοι πολιτικοί μας πούλησαν στα νύχια των τοκογλύφων, και έχουν αποφασίσει να ξεπουλήσουν ολόκληρη την Ελλάδα. Οι καταστάσεις που ζούμε είναι χειρότερες και από την κατοχή των Γερμανών, δυστυχώς αλλά αυτή είναι η κατάντια της χώρας μας. Αυτό που με εκνευρίζει τρομερά είναι ότι καλούν ορισμένες τάξεις εργαζομένων για να συζητήσουν, και να βρουν μια λύση. Π.Χ. τους φαρμακοποιούς αφού τους κάλεσαν συμφώνησαν σε πολλά πράγματα. Και μετά που έδωσαν στην δημοσιότητα το νομοσχέδιο δεν τήρησαν τίποτα από αυτά που συμφωνήθηκαν. Απλά έκαναν το νομοσχέδιο όπως τους είπε το Δ.Ν.Τ. τότε γιατί συζητάνε με τους εργαζόμενους αφού κάνουν ότι τους πει το Δ.Ν.Τ? σαν καλοί δούλοι, και πουλημένοι που είναι. Υποτίθεται ότι αυτή η κυβέρνηση κυβερνάει, δυστυχώς αλλά δεν κυβερνάει, απλά κάνει ότι πει το Δ.Ν.Τ. και φυσικά πηδάει τον ελληνικό λαό.

Η γερμανική εφημερίδα die zeit έγραψε πριν δυο μέρες ότι η γερμάνια ετοιμάζει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, και το έγραψαν και άλλες εφημερίδες, και μάλιστα ακόμη και αμερικανικές εφημερίδες. Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση το διέψευσε αυτό, εγώ όμως πιστεύω ότι είναι αλήθεια, δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να εμπιστεύεται αυτούς τους ψεύτες και κλέφτες του ελληνικού λαού. Θα ήταν καλύτερα για εμάς να κάνουμε μόνοι μας την αναδιαρθρώση του χρέους μας, και όχι η Γερμανία. Ποιος ξέρει τι τόκους θα μας βάλει ακόμη, για τα τεράστια χρέη που έχουμε, και φυσικά θα έχουμε για πολλά χρόνια ακόμη το Δ.Ν.Τ. πάνω από το κεφάλι μας, και θα είμαστε υπό πλήρη κατοχή. Εδώ και πόλους μήνες γράφω ότι θα κάνουμε αναδιάρθρωση του χρέους μας, τώρα ήλθε η ώρα να γίνει και αυτό. Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι το γερμανικό ινστιτούτο IWH είπε ότι εάν οι Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της να υποθηκεύει τα νησιά της, καταλαβαίνετε για τι ξευτίλα μας έχουν, και τι έχουμε να δούμε ακόμη.

Σας ενημερώνω ότι μέχρι το τέλος του 2013 η κυβέρνηση πρέπει να εξοικονομήσει περισσότερα από 12 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό σημαίνει νέα μέτρα λιτότητας, και περισσότερες περικοπές μισθών, και συντάξεων. Δεν ξέρω εάν ο ελληνικός λαός αντέχει και άλλα μέτρα, και άλλες περικοπές μισθών, αλλά μην ξεχνάτε ότι δεν αποφασίζει η ελληνική κυβέρνηση αλλά το Δ.Ν.Τ. και εάν δεν γίνουν αυτά που λέει δεν θα πάρουμε τις επόμενες δόσεις του δανείου, δηλαδή μπροστά γκρεμός, και πίσω ρέμα, ότι και να γίνει πάλι ο λαός θα την πληρώσει. Φυσικά με αυτή την νοοτροπία που έχει ο Έλληνας να τα περιμένει όλα από το κράτος, και έχει μάθει να μην παράγει, αλλά να καταναλώνει περισσότερα από ότι παράγει δεν οδηγούμεθα πουθενά. Θα είμαστε πάντα υποανάπτυκτοι, και τριτοκοσμικοί, και θα εξαρτόμαστε πάντα από τους δανειστές μας, δηλαδή μέλλον για την χώρα δεν υπάρχει. Με την νοοτροπία του μπαμπά, μπες στο δημόσιο παιδί μου, να μην δουλεύεις και να πληρώνεσαι, και κλέβε αρκεί να μην σε πιάσουν, η χώρα δεν θα πάει ποτέ μπροστά.

Έχει γεμίσει όλη η Αθήνα με αφίσες που γράφουν αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι. Αυτοί οι πουλημένοι και τσιράκια των πολιτικών, που τα παίρνουν όλοι, και λένε και γράφουν ότι τους λένε οι πολιτικοί, είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι για το χάλι της χώρα μας, και κάνουν το άσπρο μαύρο. Τέτοια υποστήριξη δεν είχε καμία άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα. Βέβαια ο λαός τους έχει καταλάβει, και ξέρει πόσο πουλημένοι είναι και θα φάνε και αυτοί ξύλο όπως και οι πολιτικοί. Για να καταλάβετε πόσο έχουν σκοτώσει την δημοκρατία μας οι πολιτικοί τα τελευταία τριάντα χρόνια, το μεγάλο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που έφαγαν απίστευτα λεφτά, και ανταλλάχτηκαν πολλά οικόπεδα, ακόμη και λίμνες, η ελληνική δικαιοσύνη έβαλε την υπόθεση στο αρχείο, και είπε ότι δεν φταίει κάνεις. Εγώ εάν δεν πληρώσω το Φ.Π.Α. σαν ταξιτζής, που είναι περίπου 500 ευρώ το τρίμηνο, θα πάω φυλακή δυστυχώς σε αυτή την φασιστική χούντα ζούμε, και τέτοια γαμημένη δημοκρατία έχουμε. Εάν κάποιος χρωστάει στην εφορία 1000 ευρώ πάει φυλακή, εάν χρωστάει ένα εκατομμύριο ευρώ δεν του κάνουν τίποτα, αλλά γίνετε και υπουργός, αυτή είναι η χώρα μας. Φυσικά και με το σκάνδαλο της Siemens δεν θα γίνει τίποτα, γιατί αυτά τα ονόματα που έδωσαν στην δημοσιότητα, δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα, γιατί έχουν παραγραφεί τα αδικήματα, ότι και εάν έχουν κάνει. Για εμένα υπεύθυνοι για τα δυο σκάνδαλα είναι οι αρχηγοί, και οι ταμίες των κομμάτων. Φυσικά δεν κάλεσαν κανένα ταμία στην εξεταστική επιτροπή, σιγά να μην καλούσαν κιόλας αφού όλα τα κουκουλώνουν. Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση της χώρας μας, και το μόνο σίγουρο είναι ότι οδηγούμαστε σε μια νέα, και αδυσώπητη δικτατορία.

«Είστε άσχετοι» - Άγριος καυγάς Γκλέτσου ΣΚΑΪ

Έντονη συνομιλία με τους παρουσιαστές της Πρώτης Γραμμής της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ είχε σήμερα το πρωί ο δήμαρχος Στυλίδας Απόστολος Γκλέτσος. Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχαν οι δύο γνωστοί παρουσιαστές με τον Απόστολο Γκλέτσο τα «αίματα άναψαν.

Οι τόνοι άρχισαν να ανεβαίνουν όταν, ο κ. Γκλέτσος ρωτήθηκε αν έχει μετανιώσει για τα τελευταία γεγονότα. ''Θα συνεχίσω να ρίχνω τις μπάρες μέχρι να δοθούν οι κάρτες ελευθέρας στους δημότες'' απάντησε φανερά ενοχλημένος.

Τα αίματα όμως «άναψαν» όταν άρχισαν οι αναφορές στην επικινδυνότητα των κινήσεων του δημάρχου Στυλίδας με το «ξήλωμα» των μπαρών. Ο Απόστολος Γκλέτσος τόνισε ότι άνοιξε το καλύτερο δυνατό σημείο, η επιμονή όμως των παρουσιαστών το εξόργισε και τους αποκάλεσε άσχετους με αποτέλεσμα να του κλείσουν το τηλέφωνο.

Πάντως οι κάτοικοι της Στυλίδας στηρίζουν το δήμαρχό τους, αφού σήμερα θα παραμείνουν κλειστά τα καταστήματα, όπως επίσης κλειστές θα είναι οι δημοτικές και δημόσιες υπηρεσίες της περιοχής.

Τέλος το Σαββάτο στις 18:00 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί Πανφθιωτική συγκέντρωση κατά, των διοδίων στο Εργατικό Κέντρο Λαμίας, όπου και θα αποφασιστούν μελλοντικές δράσεις.

Aποκαλύψεις Wikileaks για τις στενές σχέσεις Χρυσοχοϊδη – ΗΠΑ!

Μείζον πολιτικό ζήτημα προκύπτει με την αποκάλυψη του Wikileaks για τις σχέσεις του πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη με τις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με έγγραφα που δημοσίευσε το Wikileaks η Ελληνική Αστυνομία φέρεται να έδινε στους Αμερικανούς συστηματικά πληροφορίες για την δομή και λειτουργία του σώματος αλλά και τη συνεργασία με άλλες υπηρεσίες ασφαλείας!

Ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοϊδης μάλιστα φέρεται να ασκεί ιδιαίτερα σκληρή κριτική στην …ΕΥΠ κατά την διάρκεια συνομιλίας του με πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα , Ντάνιελ Σπέκχαρντ, στις 22 Ιανουαρίου του 2010, λέγοντας ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών είναι “ανύπαρκτη” και “αποκίνδυνη” και ότι σκόπευε να τη διαλύσει και να την ξαναφτιάξει με ειδικό σχέδιο νόμου.

Δηλαδή ο Έλληνας αρμόδιος υπουργός συζητούσε με τους Αμερικανούς την διάλυση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών !!!

Ο πρωην υπουργός Προστασίας του Πολίτη φέρεται να είχε δηλώσει επίσης στον πρώην αμερικανό πρέσβη ότι η Ελληνική Αστυνομία γνωρίζει τα στοιχεία των περισσότερων μελών τρομοκρατικών οργανώσεων που δρούν στην Ελλάδα αλλά δεν διαθέτει επαρκή στοιχεία για να τους συλλάβει.

Ιδού ολόκληρη η σχετική είδηση:

http://www.thepressproject.gr/cablegate/tppdetails.php?id=3022

Ο πρωην υπουργός Προστασίας του Πολίτη είχε δηλώσει στον αμερικανό πρέσβη ότι η Ελληνική Αστυνομία γνωρίζει τα στοιχεία των περισσότερων μελών τρομοκρατικών οργανώσεων που δρούν στην Ελλάδα αλλά δεν διαθέτει επαρκή στοιχεία για να τους συλλάβει.

Ο πρώην υπουργός αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε παράδειγμα βομβιστικής επίθεσης επί της λεοφώρου Συγγρού τονίζοντας ότι η αστυνομία γνώριζε τους δράστες. Ο ίδιος επανέλαβε παλαιότερη αναφορά του (προς τους αμερικανούς διπλωμάτες) σύμφωνα με την οποία υπάρχουν δεσμοί μεταξύ ελληνικών τρομοκρατικών οργανώσεων με τη Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα με το Ιράν

Ο Χρυσοχοϊδης φέρεται να ασκεί ιδιαίτερα σκληρή κριτική στην ΕΥΠ λέγοντας ότι «δεν είναι τίποτα» και πως δεν εξυπηρετεί τους στόχους της και αποτελεί κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια.Ο ίδιος δήλωσε στους αμερικανούς διπλωμάτες ότι σκόπευε να τη διαλύσει και να την ξαναφτιάξει με ειδικό σχέδιο νόμου.

Αυτό προκύπτει από τηλεγράφημα της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα που διέρρευσε μέσω του Wikileaks. Στο τηλεγράφημα γίνεται αναφορά σε συνάντηση του Χρυσοχοϊδη με τον επικεφαλής του Αμερικανικού υπουργείου Εσωτερικής ασφάλειας αλλά και στα σχέδια συνεργασίας των δυο χωρών σε θέματα ασφαλείας.

Σε άλλο τηλεγράφημα γίνεται αναφορά στα σχέδια Χρυσοχοϊδη για τη δημιουργία ενό συστήματος διαχείρησης κρίσεων στο πρότυπο και το επίπεδο των μέτρων ασφαλείας που είχαν ληφθεί για τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004.

Το σχετικό τηλεγράφημα που διέρρευσε από το WikiLeaks αναφέρεται στις λεπτομερείς πληροφορίες που έδιναν οι επικεφαλής της Ελληνικής αστυνομίας στους Αμερικανούς διπλωμάτες σχετικά με τη δομή και λειτουργία του σώματος αλλά και τη συνεργασία με άλλες υπηρεσίες. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην ΕΥΠ και στις σχέσεις μεταξύ των δυο σωμάτων.

Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ φέρεται να χαρακτηρίζει ομάδες της ελληνικής «άκρας Αριστεράς» σαν προθάλαμους της τρομοκρατίας. Σημείωνε επίσης ότι εάν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα σε ότι αφορά την τρομοκρατία ο κ. Οικονόμου δεν θα δίσταζε να επικοινωνήσει απευθείας με τον Αμερικανό Πρέσβη για να τον ενημερώσει και να ζητήσει τη γνώμη του.

Ο Αμερικανός πρέσβης από την πλευρά του αναφέρθηκε στην αναγκή μηνιαίων επαφών μεταξύ της Ελληνικής αστυνομίας, της ΕΥΠ, του FBI και του προσωπικού ασφαλείας της πρεσβείας για την αντιμετώπιση της εγχώριας και διεθνούς τρομοκρατίας.

YΓ - To Yπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ Εβαλε Τέλος Στην Εγκληματικότητα!

Κάτι σοβαρό και επικίνδυνο ετοιμάζεται...(ΑΙΓΑΙΟ)

Είναι καθαρό πλέον πως κάτι ετοιμάζεται στο Αιγαίο. Κάτι σοβαρό, επικίνδυνο και ασύμφορο βέβαια για τη χώρα μας. Και τούτο από τις επαναλαμβανόμενες «εξόδους» ερευνητικών σκαφών της Τουρκίας, παρά τις μέχρι σήμερα συμφωνίες για μη πρόκληση έντασης στο Αιγαίο και αφ’ ετέρου από την κινητικότητα του ΝΑΤΟ πάλι σε θέματα που σχετίζονται με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που επηρεάζουν τη συνοχή της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του αμαρτωλού Συμφώνου. Εδώ θα προσεγγίσουμε το ζήτημα του Αιγαίου.

Η θάλασσα, ο βυθός της και το υπέδαφός του είναι η σημερινή αλλά βασικά η αυριανή πηγή πλούτου, με τον οποίο θα επιβιώσει ο άνθρωπος.

Και αυτός ο πλούτος δεν είναι μόνον τα ψάρια και τα ορυκτά. Το Αιγαίο λοιπόν είναι ο πνεύμονας ζωής για την Ελλάδα.

Συνηθίζεται να αποκαλούμε ΄΄ορατή απειλή εξ ανατολών΄΄ όλες τις διεκδικήσεις των Τούρκων που στρέφονται κατά κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (δηλαδή αυτών που με τίποτα δεν πρέπει να διαπραγματευόμαστε).

Εάν συγκρίνει κανείς την απειλή αυτή με τις καινοφανείς «ασύμμετρες» στις οποίες κατ’ απαίτηση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ έχουν ήδη στραφεί τα πάντα, τότε αντιλαμβανόμαστε πόσο λάθος τακτική ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις όπως και παλιότερα με τον κομμουνιστικό «κίνδυνο».

Κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας κινδυνεύουν επομένως:

•Κατ’ αρχήν από την Τουρκία και το ΄΄στρατιωτικό-οικονομικό κατεστημένο΄΄ που την ελέγχει,

•Από τρίτες χώρες και οργανισμούς (κύρια τις ΗΠΑ, και το ΝΑΤΟ) που δε σέβονται ούτε υπολογίζουν τις διεθνείς Συνθήκες- Συμβάσεις που έχουν κατοχυρώσει αυτά μας τα δικαιώματα,

•Από την έλλειψη σταθερής και αμετακίνητης, πατριωτικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων στα ζητήματα τα αποκαλούμενα ως ΄΄ελληνοτουρκικές διαφορές΄΄ και

• Από την πεποίθηση των κυβερνώντων κομμάτων που μεταφράζεται και ως εξωτερική πολιτική ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ παρέχουν εγγυήσεις και ασφάλεια στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο.

Έτσι αποδυναμώνεται η άμυνά μας.

Όλες οι ελληνοτουρκικές διαφορές περιέχουν διεκδικήσεις της Τουρκίας ενώ απολύτως καμία εκ μέρους της Ελλάδας.

Επομένως η οποιαδήποτε συζήτηση και ρύθμιση, θα σημαίνει εκ προοιμίου από την πλευρά της Ελλάδας υποχώρηση σε κάποια σημεία.

Οι Τούρκοι θέλουν δικά τους όλα από τη μέση γραμμή (25ο μεσημβρινό περίπου) και ανατολικά.

Εκτός από τα νησιά εκείνα που «αναφέρονται με το όνομά τους στις Συνθήκες και τις Διεθνείς Συμφωνίες με τις οποίες παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα».

Από την πλευρά της δικής μας κυβέρνησης διατυμπανίζεται η θέση πως, συζητήσιμο είναι μόνον το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Χωρίς να εξηγεί το αυτονόητο πως πλήθος άλλων θεμάτων επηρεάζονται ή προκύπτουν από την όποια ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας.

Τονίζουμε το πολύ σοβαρό θέμα πως γραμμές βάσης, χωρική θάλασσα, αποκλειστική οικονομική ζώνη, εναέριος χώρος και γκρίζες ζώνες θα καθοριστούν οπωσδήποτε μαζί με την υφαλοκρηπίδα αφού η νομική τους σχέση είναι αδιάρρηκτη.

Οι Τούρκοι από το 1974 και μετά κατάφεραν με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και τηνυποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων στόχους που διαφορετικά θα κατακτούσαν μόνο με πόλεμο. Μια ματιά σ’ αυτούς είναι χρήσιμη.

•Επίσημη παραδοχή και αναγνώριση από Πρωθυπουργούς μας (Σημίτη και Μητσοτάκη ενώ για το νυν Πρωθυπουργό δεν μπαίνει καν ζήτημα μη παραδοχής) πως έχουν δικαιώματα στο Αιγαίο. Τούτο σημαίνει πως δέχτηκαν ότι πρέπει να προσδιοριστούν και κατοχυρωθούν αυτά στους Τούρκους. Έτσι προχώρησε και συνεχίζεται η ΄΄διερευνητική συζήτηση΄΄ μεταξύ εκπροσώπων των υπουργείων εξωτερικών των δύο χωρών.

•Την άποψη (που την προβάλλουν υπερασπίζοντάς τους και οι Αμερικανοί) πως οι Έλληνες έχουν όλα τα νησιά στο Αιγαίο και αυτοί τίποτα (αρχή του ΄΄ζωτικού χώρου΄΄ που πρόβαλλε και ο Χίτλερ). Έτσι προκύψανε οι «γκρίζες ζώνες» και έτσι καταγράφονται και στους επίσημους αμερικανικούς χάρτες, που χρησιμοποιούνται στο ΝΑΤΟ κλπ

•Εξαφάνιση από τους ίδιους χάρτες των συνόρων στη θάλασσα στο Ανατολικό Αιγαίο, καίτοι από αρχές του ’50 τα είχαν αποδεχτεί.

•Αμφισβήτηση με παραβιάσεις εθνικής εναέριας περιοχής στη ζώνη από 6 μέχρι 10 μίλια και πάνω από τις «γκρίζες ζώνες».

•Να μην επεκτείνουμε μέχρι 12 μίλια που δικαιούμαστε την Αιγιαλίτιδα ζώνη από 6 που έχουμε σήμερα. Η χώρα μας δεν το έχει κάνει αυτό ούτε καν στην ηπειρωτική Ελλάδα, το Ιόνιο και την Κρήτη, όπως αυτοί στη Μεσόγειο και το Βορρά. Τέτοια λεβεντιά δηλαδή.

•Να τροποποιήσουμε (υπερυψώσουμε) αεροδιαδρόμους για τα πολιτικά αεροπλάνα κατ’ απαίτησή τους με αποτέλεσμα να μπορούν ελεύθερα να διέρχονται τα πολεμικά τους από κάτω. Μέχρι τότε οι αεροδιάδρομοι ήταν νοητός φραγμός από Τουρκία προς Ελλάδα. Επίσης να καταργήσουμε άλλους αεροδιαδρόμους με τα αντίστοιχα ισχυρά οικονομικά οφέλη που πέρασαν βέβαια στην πλευρά της Τουρκίας.

•Να παραδοθεί η ΄΄ευθύνη΄΄ άμυνας του Αιγαίου (αλήθεια, προστασίας του από ποιους στην αρμοδιότητα του στρατηγείου του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη, ήτοι σε Αμερικανό ο οποίος κατά περίπτωση εκχωρεί το δικαίωμα αυτό και σε Τούρκο διοικητή. Λύκοι δηλαδή φιλάνε το μαντρί ενώ οι δικοί μας φύλακες τρέχουν σε πολέμους ενάντια άλλων λαών για ξένα συμφέροντα. Τις μέρες αυτές παρουσιάζεται και σ’ αυτό το θέμα κινητικότητα με επισκέψεις νατοϊκών παραγόντων.

•Να αρνούνται οι Ένοπλες Δυνάμεις μας συμμετοχή σε ασκήσεις σε περιοχές, ό,που περιλαμβάνονται νησιά των οποίων αμφισβητούν το δικαίωμά μας για εξοπλισμό και άμυνα (Λήμνος, Άη Στράτης κ.λ.π.). Έτσι γίνονται ασκήσεις του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και εμείς τις αποφεύγουμε «διαμαρτυρόμενοι» με τον τρόπο αυτό. Τους τιμωρούμε δηλαδή με αποχή από ΄΄φαγοπότι΄΄ με δικά μας εδέσματα. Εάν θεωρήσουμε ως εκπαίδευση και φαγοπότι τις Νατοϊκές ασκήσεις. Εκεί καταντήσαμε δηλαδή. Αντί να τους σιχτιρίσουμε.

Η παρατηρούμενη κινητικότητα για τις αποκαλούμενες ΄΄ελληνοτουρκικές διαφορές΄΄ εκτιμάται πως οφείλεται:

•Στις πιέσεις όσων ενδιαφέρονται να κλείσουν τα θέματα αυτά, για να μπορέσουν να ασχοληθούν με επενδύσεις και εκμετάλλευση των πόρων του Αιγαίου.

•Στην όρεξή τους για επενδύσεις στην Τουρκία, που είναι μια εκτεταμένη αγορά υπό ένταξη μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το τελευταίο σημαίνει για μερικούς πλούσια κοινοτικά προγράμματα, ήτοι εκμετάλλευση πόρων και απομύζηση από την εργασία δεκάδων εκατομμυρίων υπάκουων «πάμφθηνων» Τούρκων. Ο Άγγλος Πρωθυπουργός μάλιστα δεν κρύβει την ανυπομονησία του όπως και οι Αμερικανοί για ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

•Στον απρόσκοπτο έλεγχο του ίδιου χώρου ως κρίσιμου στρατηγικά για τη διέλευση αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου από Ανατολή προς Ευρώπη. Ο χώρος Ελλάδα- Τουρκία- Κύπρος είναι πολύ σοβαρός για τις ανάγκες των ομάδων ισχύος των ΗΠΑ- Αγγλίας κ.λ.π. (δηλαδή των ιμπεριαλιστών του Δυτικού κόσμου και της Νέας Τάξης πραγμάτων για να χρησιμοποιήσουμε την μοντέρνα ορολογία) προς περικύκλωση της Ρωσίας και έλεγχο περιοχών ενέργειας και δρόμων ροής φυσικών πόρων.

•Στην αξιοποίηση του Αιγαίου ως βασικού άξονα προς το Βορρά (μέσω Θεσσαλονίκης, Καβάλας κ.λ.π.) όπου εγκαθίστανται οι νέες Αμερικανικές βάσεις και οπλικά συστήματα σε χώρες του τέως Συμφώνου της Βαρσοβίας.

•Στο ότι οι συνομιλίες των εκπροσώπων των υπουργείων εξωτερικών των δύο χωρών, που διεξάγονται με ελάχιστους γνώστες του περιεχομένου τους (μέγας ο κίνδυνος από τη μυστική διπλωματία), έχουν φτάσει σε οριακό σημείο και μάλλον είναι έτοιμοι για ΄΄συνυποσχετικό΄΄ και προσφυγή στη Χάγη.

Οι Τούρκοι οφείλουν να σταματήσουν τις απειλές για πόλεμο (το περίφημο casus belli), ενώ ο λαός μας πρέπει να τις μετράει, αλλά να τις γράφει και εκεί που πρέπει.

Και αυτό γίνεται καλύτερα όταν, οι ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται εδώ έτοιμες και εμψυχωμένες να υπερασπιστούν την πατρίδα μας, ενώ οι δικοί μας κυβερνήτες να ενημερώσουν τη Βουλή και το λαό για τις συζητήσεις και τη μυστική διπλωματία. Είναι δικαιώματά μας αυτά που συζητούν και δεν έχει καμία κυβέρνηση και ποτέ ανοιχτή επιταγή για τη διαπραγμάτευσή τους.

Κάτι ακόμα σε σχέση και με το Κυπριακό. Διαφαίνεται πως η ενδοτικότητα των κυβερνήσεων της Ελλάδας στην Κύπρο, είναι αποτέλεσμα όχι μόνον της πάγιας πολιτικής των κυβερνητικών κομμάτων ειδικά τα τελευταία χρόνια, αλλά και υπόσχεσης (ίσως και μυστικής συμφωνίας) των Αμερικανών και Τούρκων. Έτσι εξηγούνται και οι δηλώσεις Τούρκου προηγούμενου αρχηγού ΓΕΕΘΑ (του ισχυρότερου προσώπου στην Τουρκία) πως, σε μία εβδομάδα μετά την λύση του Κυπριακού, όλα τα θέματα Αιγαίου θα έχουν λυθεί. Αλλά και ο Έλληνας Πρωθυπουργός είχε δηλώσει στις αρχές του 2003 πως, εάν το Κυπριακό λυνόταν με βάση το σχέδιο Ανάν, «…τότε επίκειται εντός του 2003 συμφωνία των δύο πλευρών επί του θέματος της υφαλοκρηπίδας». Ήταν προφανώς μια συγκαλυμμένη προσπάθεια επηρεασμού υπέρ του απαράδεκτου σχεδίου Ανάν, έδειχνε όμως και πόσο είχαν εν κρυπτώ προχωρήσει οι συνομιλίες των δύο χωρών χωρίς καμία ενημέρωση Βουλής και ελληνικού λαού. Τέλος είναι πολύ εμφανές πως ανεξάρτητα της τελικής λύσης προωθείται η ιδέα της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου με γενναίο μερίδιο αμερικανικών εταιριών.

Η επαγρύπνηση είναι απαραίτητη και για ένα ακόμα λόγο. Οι λύσεις που απεργάζονται, δεν έχουν πισωγύρισμα. Θα είναι ουσιαστικά απώλεια και των υπολοίπων κεκτημένων στην Κύπρο και επαναχάραξη των συνόρων της Ελλάδας.

*Ο Αντώνης Κακαράς, είναι απόστρατος αξιωματικός του ΠΝ,συγγραφέας έξι βιβλίων με τελαυταίο τη "Λίστα του Τσαγκάρη". Είναι Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και μέλος της ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ (ΚΕΘΑ)

Ελλάδα - Ισραήλ σφίγγουν θηλιά γύρω απ' την Τουρκία!

Με το μήνυμα: «δεν είστε πλέον μόνοι σας» φτάνει την ερχόμενη Τετάρτη στην Αθήνα ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν με σκοπό όχι απλά την ενίσχυση, αλλά τη...

θεμελίωση μιας νέας συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ, η οποία αναμένεται να φέρει τα «πάνω-κάτω» σε ό,τι αφορά τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή.

Ας ξεκινήσουμε αναφέροντας τι φέρνει στις «βαλίτσες του» ο ηγέτης της ισραηλινής διπλωματίας. Ο Α. Λίμπερμαν θα προτείνει στην ελληνική πλευρά τα εξής:

- Τη δημιουργία κοινής υπουργικής επιτροπής μεταξύ Ελλάδος-Ισραήλ στην οποία θα προεδρεύουν εναλλάξ ο έλληνας και ο ισραηλινός πρωθυπουργός και θα συγκαλείται-τουλάχιστον-δύο φορές τον χρόνο.

- Τη δημιουργία συμβουλίου κοινής τουριστικής επιτροπής στην οποία θα προεδρεύουν οι υπουργοί Τουρισμού των δύο κρατών.

- Κατασκευή από ισραηλινές και ελληνικές εταιρίες υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου, μέσω του οποίου θα μεταφέρεται το φυσικό αέριο από το ισραηλινό και το κυπριακό κοίτασμα προς την Ευρώπη.

- Τεχνολογικά πάρκα όπου ελληνικές και ισραηλινές εταιρίες υψηλής τεχνολογίας θα μπορούν να αναπτύσσουν κοινά προγράμματα.

- Εκδήλωση ενδιαφέροντος για συνεργασία και στον τραπεζικό τομέα.

- Την ενεργοποίηση του πρωτοκόλλου στρατιωτικής συνεργασίας που υπογράφηκε το 1996 μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των δύο χωρών.

- Την εκδήλωση ενδιαφέροντος για την εξαγορά πλειοψηφικού πακέτου στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) τα οποία ως γνωστό ανήκουν στις ΔΕΚΟ προς «πώληση».

- Επίσης θα εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την εξαγορά ποσοστού της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας, με σκοπό την ανάπτυξη από κοινού συστημάτων αυτοπροστασίας για τα ελληνικά μαχητικά και την επισκευή μαχητικών F-16 που διαθέτουν σε μεγάλο αριθμό και οι δύο χώρες.

- Την πώληση πυραύλων αέρος-αέρος Python-3 για τα ελληνικά μαχητικά.

- Την κατασκευή μέσω συμπαραγωγής (ΕΑΣ-Israeli Military Industries), των πυρομαχικών για τα Leopard-2

- Συνεργασία στους τομείς πληροφοριών και εκπαίδευσης για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Όλα τα παραπάνω καθιστούν πασιφανές πως το Ισραήλ επιθυμεί μια στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα, προσπαθώντας να ανακτήσει το «χαμένο έδαφος» από την κατάρρευση της συμμαχίας με την Τουρκία, η οποία πλέον για το Τελ Αβίβ από «μεγάλη φίλη» έγινε «μεγάλος εχθρός». Και φυσικά δεν είναι τυχαίο.

Η προσέγγιση αυτή γίνεται με τις «ευλογίες» των ΗΠΑ οι οποίες επιθυμούν την αναπλήρωση του στρατηγικού κενού που άφησε η απόσχιση της Τουρκίας από την λεγόμενη «Ζώνη Ασφαλείας στη Μέση Ανατολή» που για την Ουάσιγκτον αποτελεί μια από τις προτεραιότητες αιχμής του παρόντος αλλά και του μελλοντικού στρατηγικού σχεδιασμού της.

Σημαντικό ρόλο σε αυτή την προσέγγιση, έπαιξαν όμως και τα ισχυρά λόμπι που διαθέτουν Ελλάδα και Ισραήλ στις ΗΠΑ όπου εκεί ουσιαστικά έγινε η πρώτη προσέγγιση και πάρθηκε η απόφαση να πιεστεί η Ουάσιγκτον, ώστε να φέρουν «πιο κοντά» Αθήνα και Τελ Αβίβ. Πιέσεις οι οποίες όπως φαίνεται τελικά έπιασαν τόπο.

Από τον Ιούνιο του 2010 που έχει ξεκινήσει αυτός ο «μήνας του μέλιτος» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, έχουν πραγματοποιηθεί (άλλες φανερές άλλες εν κρυπτώ) επισκέψεις αξιωματούχων και ανώτατων αξιωματικών από τις δύο πλευρές, όπου μελετήθηκαν οι τρόποι αλλά και η δομή μιας ενδεχόμενης συνεργασίας σε οικονομικό, στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο.

Σε αυτή την κρίσιμη χρονική περίοδο, όπου λαμβάνονται αποφάσεις που θα επηρεάσουν το μέλλον της περιοχής μας για τις επόμενες δύο δεκαετίες, η Ελλάδα πρέπει να ξεκαθαρίσει τη στρατηγική της. Όλα τα στρατηγικά μοντέλα των τελευταίων δεκαετιών που αφορούν την Ελλάδα, κλείνουν σε ένα αποτέλεσμα: Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία χωρίς συμμαχίες. Αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μόνη της.

Ετσι λοιπόν μας δίνεται μια ευκαιρία να αυξήσουμε το στρατηγικό μας βάθος και το κυριότερο: να βρεθούμε αφενός στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας στο νότο και αφετέρου να αυξήσουμε την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με «μαγικό ραβδί» ούτε από τη μια στιγμή στην άλλη. Πρέπει από αυτή την προσέγγιση η Ελλάδα να βγει κερδισμένη και όχι χαμένη (ως είθισται). Γιατί, η χθεσινή επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στο Ερζερούμ δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να δείξει στις χώρες της περιοχής πως η Αθήνα αναγνώρισε την Αγκυρα ως τοπική υπερδύναμη στέλνοντας μηνύματα αδυναμίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε φίλους και «υποψήφιους φίλους» κάνοντάς τους να σκεφτούν διπλά πως η Ελλάδα ίσως αποδειχθεί ασταθής σύμμαχος.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδείχθηκε Εθνάρχης εκτελώντας στρατηγικές και πολιτική που ακόμη και σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο συζητήσεων. Όμως απέδειξε πως τίποτα δεν χαρίζεται και όλα κερδίζονται. Αρκεί να ξέρεις να τολμάς ή όπως είναι ευρύτερα γνωστό: real politik…

Η σύγκρουση του άξονα Ισραήλ-Ελλάδας με την Τουρκία μόλις ξεκίνησε............

Ο Ελληνο-Ισραηλινός άξονας φαίνεται πως έχει αρχίσει να «μπαίνει στο ρουθούνι» της Τουρκίας η οποία δήλωσε σφόδρα ενοχλημένη από τη συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ σχετικά με την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Η προκλητικότητα της Άγκυρας αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο, η οποία διαμαρτυρήθηκε έντονα γιατί στις συζητήσεις βρέθηκε εκτός η ίδια, αλλά και η τουρκοκυπριακή κοινότητα! Ένα «κρατίδιο-μόρφωμα» εν ολίγοις, που δημιουργήθηκε από την εισβολή του Αττίλα το 1974, το οποίο έχει αναγνωριστεί μόνο από την Τουρκία και αποτελεί από μόνο του την προσωποποίηση της παραβίασης όλων των νόμων του διεθνούς δικαίου.

Όμως, οι «λεονταρισμοί» της Άγκυρας χρησιμοποιούν τη συμφωνία ως αφορμή ενώ η αιτία είναι διαφορετική. Η Άγκυρα βλέπει «παλιούς φίλους», όπως το Ισραήλ, να συμμαχούν με «παλαιούς εχθρούς», όπως η Ελλάδα, να δημιουργούν μια «στρατηγική θηλιά» γύρω της βάζοντας στο «παιχνίδι» και την Κύπρο η κυβέρνηση της οποίας-σύμφωνα με «διαρροές» της τουρκικής κυβέρνησης-υλοποιεί στρατηγικό σχεδιασμό που έχει συμφωνηθεί μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ κατά τις πρόσφατες συναντήσεις των πρωθυπουργών των δύο χωρών.

Γιατί όμως η Τουρκία δείχνει τόσο ενοχλημένη;

Ας ξεκινήσουμε με την γεωστρατηγική ανάλυση της συμφωνίας. Είναι ξεκάθαρο πως το όλο σχέδιο για την ενίσχυση των σχέσεων Αθήνας-Τελ Αβίβ έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ, οι οποίες είναι υπέρ της δημιουργίας αυτού του άξονα για δύο λόγους: Ο πρώτος αφορά τη διασφάλιση των συμφερόντων της Ουάσιγκτον στην περιοχή, με την έννοια της στρατηγική αρχής για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής πως: «το Ισραήλ δεν μπορεί να είναι μόνο». Το δεύτερο αφορά την «τιμωρία» της Τουρκίας για την κάθοδό της από το «δυτικό άρμα». Την αλλαγή δηλαδή του προσανατολισμού της εξωτερικής της πολιτικής προς «ανατολάς», προχωρώντας στην ενίσχυση των σχέσεών της με κράτη τα οποία για τις ΗΠΑ θεωρούνται «κόκκινο πανί», όπως η Συρία και το Ιράν.

Σε πρακτικό επίπεδο, η σύναψη της συμφωνίας Κύπρου-Ισραήλ ουσιαστικά επιτρέπει στις δύο χώρες να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη των τεράστιων αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην γνωστή πλέον «Λεκάνη Λεβιάθαν» που βρίσκεται στο θαλάσσιο χώρο ανάμεσα στα δύο κράτη, χωρίς να τίθεται ζήτημα αναγνώρισης όσων κοιτασμάτων ανακαλυφθούν από τη μία ή την άλλη πλευρά. Και όπως έχει γίνει γνωστό, Λευκωσία και Τελ Αβίβ έχουν ήδη ζητήσει από εταιρίες που ασχολούνται με την εύρεση θαλασσίων κοιτασμάτων, να επιβεβαιώσουν και πρακτικά τα αποτελέσματα των σεισμικών ερευνών, αποστέλλοντας ειδικά πλοία με γεωτρύπανα που θα δείξουν το μέγεθος, το βάθος και την ποιότητα αυτών των κοιτασμάτων.

Φυσικά, η Τουρκία δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη. Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, όταν γίνονταν οι σεισμικές έρευνες μια μοίρα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε στη «λεκάνη του Λεβιάθαν», παραβιάζοντας τα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, στέλνοντας παράλληλα το μήνυμα σε Ελλάδα και Κύπρο πως: «είμαστε εδώ και είτε τα μοιραζόμαστε, είτε δεν βγάζετε ούτε σταγόνα πετρελαίου και κυβικό μέτρο φυσικού αερίου».

Και για το Ισραήλ δεν υπάρχει πρόβλημα. Το τουρκικό ναυτικό ούτε που πρόκειται να διανοηθεί να εισέλθει στα χωρικά του ύδατα ή στη ζώνη που γίνονται οι έρευνες. Οι τούρκοι επιτελικοί γνωρίζουν πως οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ δεν «παίζουν».

Όμως με την Κυπριακή Δημοκρατία που δεν διαθέτει πολεμικό ναυτικό και αεροπορία τι γίνεται όταν θα ξεκινήσουν οι έρευνες; Και εδώ είναι ξεκάθαρο πως η Ελλάδα είναι ανάγκη να αναλάβει τις ευθύνες που τις αναλογούν σε αυτό το νέο «παιχνίδι ισχύος και πλούτου» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μήπως κάποια πλοία του ελληνικού πολεμικού ναυτικού και μερικά μαχητικά της πολεμικής μας αεροπορίας να μετασταθμεύσουν στην Κύπρο; Η αεροπορική βάση της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου» φτιάχτηκε για τη μεταστάθμευση εκεί ελλαδικών μαχητικών. Η ναυτική βάση της Λάρνακας «Ευάγγελος Φλωράκης» είναι προετοιμασμένη να δεχθεί πλοία του ελληνικού στόλου. Οι υποδομές υπάρχουν, η πολιτική απόφαση είναι απούσα.

Γιατί η εφαρμογή της πολιτικής δεν γίνεται μόνο με μέσω της διπλωματίας, μα και μέσω της διασφάλισης και της επίδειξης ισχύος από τις ένοπλες δυνάμεις. Αυτός εξάλλου είναι και ο ρόλος τους. Και η Τουρκία το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Εμείς άραγε πότε θα το καταλάβουμε;

Η αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ)

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι ουσιαστικά η μεγαλύτερη καινοτομία που προβλέπεται από τη νέο δίκαιο της Θάλασσας-τη συνθήκη του Montego Bay-που υπογράφηκε το 1982 και ισχύ της ξεκίνησε το 1994. Η ΑΟΖ, είναι μία νέα ζώνη θαλάσσιας δικαιοδοσίας και δικαιωμάτων των παράκτιων κρατών, με τεράστιο εύρος (μέχρι 200 ναυτ. μίλια από τις ακτές), που περιλαμβάνει τα ύδατα, το βυθό και το υπέδαφος της περιοχής της, και αρχίζει μετά το τέλος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Ο νέος αυτός θεσμός αποτελεί τη σημαντικότερη και επαναστατικότερη καινοτομία του νέου δικαίου της θάλασσας. Ενδεικτικά της σπουδαιότητας και των επιπτώσεων της ΑΟΖ είναι τα εξής στοιχεία: Η περιοχή της ΑΟΖ καλύπτει παγκοσμίως περί το 36% των ωκεανών, που περιέρχονται έτσι στην εθνική δικαιοδοσία, από οικονομική σκοπιά, και αφαιρούνται αντίστοιχα από τη διεθνή περιοχή της ανοικτής θάλασσας.

Σ’ αυτήν (και στην αιγιαλίτιδα ζώνη) αλιεύονται περί τα 95% των παγκόσμιων αλιευμάτων και στο βυθό της βρίσκονται τα 87% των μέχρι σήμερα γνωστών παγκοσμίως υποθαλάσσιων αποθεμάτων πετρελαίου. Συνεπώς, το νομικό καθεστώς που διέπει τις χρήσεις της έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία.
Εξίσου σημαντικό γεγονός αποτελεί ότι ουσιαστικά η ΑΟΖ περιέλαβε και συγχώνευσε στο καθεστώς της τον προϋφιστάμενο θεσμό της Υφαλοκρηπίδας, που ταυτίσθηκε πλέον με τον βυθό της ΑΟΖ (τουλάχιστον μέχρι το όριο των 200 μιλίων από την ακτή).

Κλείνοντας, πρέπει να επισημάνουμε πως η Τουρκία, δεν έχει επικυρώσει τη νέα διεθνή συνθήκη της Θάλασσας του ΟΗΕ. Και αυτό φυσικά το έπραξε για να μπορεί να αρνείται οποιαδήποτε εφαρμογή της, βασιζόμενη μόνο στο θέμα της υφαλοκρηπίδας-επικαλούμενη τη συνθήκη για το διεθνές δίκαιο της θάλασσας του 1958-αρνούμενη πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα. Το Όμως, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει δεχτεί ότι τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην υφαλοκρηπίδα αποτελούν διεθνές εθιμικό δίκαιο και τα άρθρα 1-3 της Συνθήκης του 1958 ισχύουν για όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από το αν την έχουν κυρώσει.

Έτσι, το νέο δίκαιο της Θάλασσας μιλά πλέον για την εφαρμογή ΑΟΖ και αν η Ελλάδα πάει στο διεθνές δικαστήριο επίλυσης διακρατικών ζητημάτων της Χάγης και θέσει θέμα εφαρμογής Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, θα δικαιωθεί πανηγυρικά και η Τουρκία θα βρεθεί εγκλωβισμένη και χωρίς δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο…

Παρέμβαση: Καταρρέει το σύστημα άμυνας της χώρα μας «ελέω» κρίσης…

Υπάρχει μια αρχή, η οποία διέπει όλες τις εφαρμοζόμενες στρατηγικές είτε πρόκειται για οικονομικές, είτε για πολιτικές. Αυτή η αρχή λέει τα εξής: «ισχυρότερου του πλούτου είναι η άμυνα. Διότι όσο πλούσιος και να είσαι, αν δεν διαθέτεις ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αυτός που εποφθαλμιά τη χώρα και τον πλούτο σου-αν και φτωχότερος διαθέτει ισχυρότερες ένοπλες δυνάμεις-θα πάρει και τον πλούτο και τη χώρα σου».

Αυτό δυστυχώς στη χώρα μας κάποιοι αρνούνται να το καταλάβουν ή δεν θέλουν να το καταλάβουν ή το χειρότερο, έχουν συμφωνήσει να μη το καταλάβουν. Τι σημαίνει αυτό; Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, βρίσκονται στο χειρότερο σημείο τους από το 1974 και δυστυχώς παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλου του στρατιωτικού προσωπικού η κατάσταση είναι κάθε άλλο παρά ευοίωνη.

Ναι, η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα χρεωκοπίας. Ναι, η χώρα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις της. Ναι, η χώρα μας είναι υπερχρεωμένη και έρμαιο των «ορέξεων» των φραγκολεβαντίνων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως βασικές αρχές της διασφάλισης της ακεραιότητας ενός κράτους, όπως οι ένοπλες δυνάμεις, παραμελούνται.

Σκοπός μας δεν είναι να δώσουμε στη δημοσιότητα απόρρητα στοιχεία και ούτε θα το κάνουμε. Όμως θα δώσουμε στην δημοσιότητα στοιχεία που δείχνουν το μέγεθος της κρατικής αδιαφορίας (όχι σκόπιμα πιστεύουμε) ώστε να υπάρξει κάποια κινητοποίηση που εν μέρει θα καλύψει όλα αυτά τα «κακώς κείμενα» που αυτή τη στιγμή λαμβάνουν χώρα στο στράτευμα.

Και ποια είναι αυτά;

Πολεμική αεροπορία

Ας ξεκινήσουμε από την πολεμική αεροπορία. Αιχμή του δόρατος της ελληνικής άμυνας, αποτελεί η πολεμική μας αεροπορία. Και αυτό γιατί τόσο σε περίοδο ειρήνης, όσο και σε περίοδο σύρραξης είναι η πρώτη κατ’ εξοχήν δύναμη που εμπλέκεται με τον αντίπαλο. Αυτή τη στιγμή στο οπλοστάσιο της Π.Α. υπάρχουν ληγμένοι πύραυλοι αέρος-αέρος, καθώς και συλλογές βομβών και πυρομαχικών. Έχει δοθεί η εντολή να μειωθούν οι αναχαιτίσεις στις απολύτως αναγκαίες-για να μην υπάρχει κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων καυσίμων-και οι ελλείψεις ανταλλακτικών καθιστούν προβληματικές τις πτήσεις.

Πολεμικό ναυτικό

Στο πολεμικό ναυτικό η κατάσταση επίσης δεν είναι καλύτερη. Τα πλοία του ναυτικού μας κινούνται «κατ’ ελάχιστο» λόγω της έλλειψης καυσίμων, ενώ οι ελλείψεις ανταλλακτικών από βίδες μέχρι κεραιών και από λαμαρίνες έως συντηρήσεις αμμοβολής είναι κάτι περισσότερο από εμφανείς. Μάλιστα, αξιωματικού του Π.Ν. επισημαίνουν πως τα πλοία παραμένουν λειτουργικά χάρις στο «ελληνικό δαιμόνιο και τον αυτοσχεδιασμό» των πληρωμάτων.

Στρατός ξηράς

Δυσκολότερη όλων είναι η κατάσταση στον στρατό ξηράς. Άρματα μάχης καθηλωμένα ελλείψει ανταλλακτικών και πυρομαχικών. Συλλογές βομβών του πυροβολικού με ληγμένες ημερομηνίες. Η αεροπορία στρατού ζητά επειγόντως ανταλλακτικά για τα ελικόπτερα και στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας αναζητούν επειγόντως λύσεις, μιας και σε λίγο καιρό θα είναι προβληματική ακόμη και η παροχή συσσιτίου στους στρατιώτες!

Το τραγικό στην όλη υπόθεση είναι πως τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) μαραζώνουν και οδεύουν προς «λουκέτο» παρά το γεγονός πως και τα τρία Γενικά Επιτελεία έχουν προωθήσει αιτήματα κατασκευής πυρομαχικών τα οποία έχουν «κολλήσει» λόγω άρνησης καταβολής των απαραίτητων κονδυλίων από το αρμόδιο υπουργείο Οικονομικών.

Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για Τακτικές Ασκήσεις Μετά Στρατευμάτων (ΤΑΜΣ), οι οποίες έχουν δραματικά μειωθεί. Οι ασκήσεις που γίνονται είναι απλά επιτελικές και επί χάρτου, αφήνοντας έτσι τους επιτελικούς αξιωματικούς και τους αξιωματικούς στις περιοχές προκάλυψης να έχουν μια «κατά φαντασία» εικόνα για τις δυνατότητες των μονάδων που διαθέτουν.

Όλα αυτά είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Ενός παγόβουνου το οποίο ανά πάσα στιγμή μπορεί να λιώσει αφήνοντας την Ελλάδα έρμαιο στις ορέξεις των αντιπάλων της. Κανένας δεν είπε πως δεν πρέπει να υπάρξουν αλλαγές και σωστή διαχείριση στον τομέα των εξοπλισμών και το «πάρτυ» να σταματήσει.

Κανένας όμως δεν έχει το δικαίωμα να υπονομεύσει την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας. Σκοπός μας δεν είναι να γίνουμε Κασσάνδρες, διότι αυτές επιβεβαιώνονται. Σκοπός μας είναι και κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου ώστε να προλάβουμε τα χειρότερα.

Μακάρι να ζούσαμε στην Ελβετία. Όμως δεν ζούμε εκεί. Ζούμε σε μια από τις πιο ασταθείς γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά περιοχές του κόσμου, έχοντας δίπλα μας μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικά χώρες του κόσμου με την οποία μας έχουν σημαδέψει αιώνες αντιπαλότητας σε όλα τα επίπεδα. Και αυτό μας αναγκάζει να βρισκόμαστε συνεχώς σε κατάσταση επιφυλακής και να διαθέτουμε ισχυρές δυνάμεις αποτροπής.

Όχι για να κάνουμε πόλεμο, αλλά για να τον αποφύγουμε…

Οι Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις σήμερα...........

Αιφνιδιάστηκε (;) ο Τ. Ερντογάν απότην ομιλία Παπανδρέου

Με αιφνιδιασμό υποδέχθηκε την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στην Σύνοδο των Πρεσβευτών της Τουρκίας ο Ταγίπ Ερντογάν, που ωστόσο χαρακτήρισε πολύ αποδοτικές τις συνομιλίες με τον έλληνα πρωθυπουργό.

«Η ομιλία που έκανε ο κ. Παπανδρέου προς τους πρεσβευτές, είναι η αλήθεια ότι δεν ήταν αυτή που περίμενα» δήλωσε ο Ταγίπ Ερντογάν κατά την αναχώρησή του την Κυριακή το βράδυ για το Κουβέιτ. Προσέθεσε ωστόσο ότι «στη συνομιλία που είχαμε στη συνέχεια, όμως, είπε πως στην πραγματικότητα δεν ήθελε να εκληφθούν τα λόγια του με τον τρόπο αυτό. Και όπως είδατε, επανόρθωσε κατά τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε. Αλλά αυτό που έχει σημασία δεν είναι αυτά που λέμε, αλλά τι καταλαβαίνουν αυτοί που μας ακούν. Υπάρχει αυτή η διαφορά η οποία του ξέφυγε και δεν ήταν και τόσο όμορφο».

Στην ομιλία του ο κ. Παπανδρέου είχε αναρωτηθεί τι προσπαθεί να αποδείξει η Τουρκία με τις πτήσεις μαχητικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά, τονίζοντας ακόμη πως όσο συνεχίζεται η κατοχή της Κύπρου, η Τουρκία δεν μπορεί να ενταχθεί στην ΕΕ.

Όταν η Τουρκία αντιμετωπίζει την σχέση με Ελλάδα και Κύπρο ως “εταιρική”

Κάθε φορά που ζητήματα εξόρυξης, εκμετάλλευσης και αξιοποίησης φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο και σε περιοχές που προσδιορίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις έρχονται στο προσκήνιο, τότε η Τουρκία δια των εκπροσώπων της αντιμετωπίζει την Ελλάδα στη βάση του ενδεχομένου ενός πιθανού συνεταιρισμού, ο οποίος πάντοτε έχει να κάνει με την ενέργεια. Εξάλλου στο Ερζερούμ της Τουρκίας, ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας Ταγίπ Ερντογάν, έκανε λόγο για «εταιρική σχέση» ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, αποκαλύπτοντας τις αληθινές προθέσεις της Άγκυρας, η οποία αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση στην Ελλάδα ως «χρυσή ευκαιρία» για την άσκηση πιέσεων και για την επίλυση, με τη συνδρομή πολυεθνικών συμφερόντων, χρόνιων ζητημάτων που απασχολούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αρκετά νωρίτερα από τη Διάσκεψη των Πρέσβεων της Τουρκίας, στην οποία συμμετείχε ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου στο Ερζερούμ, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου είχε αποκαλύψει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία κάνουν business στο Αιγαίο. Όμως, πολλές φορές η ιστορία είναι οδηγός. Η Ελλάδα ίσως θα πρέπει να διδαχθεί από το παράδειγμα της πολιτικής που ακολούθησε τα τελευταία χρόνια η Κυπριακή Δημοκρατία στο πεδίο της χάραξης ενεργειακής πολιτικής και στρατηγικής. Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που εντοπίζονται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στην Κύπρο, δεν ανακαλύφθηκαν εν μία νυκτί. Ούτε βέβαια ο μακαρίτης πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος είχε επιμείνει στον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών της Κύπρου χωρίς να συντρέχουν λόγοι εθνικού συμφέροντος. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

«Συνέταιροι»

Το 1998 ξεκινούσε, επί της ουσίας, στην Κύπρο η συζήτηση σχετικά με τη προμήθεια φυσικού αερίου. Η προμήθεια φυσικού αερίου συνιστά έναν από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες που καθορίζουν και θα καθορίσουν στο μέλλον την ενεργειακή πολιτική της Κύπρου, δεδομένου ότι διακυβεύονται τεράστια συμφέροντα πολυεθνικών ενεργειακών κολοσσών, όπως για παράδειγμα της εταιρείας SHELL. Μόνο τυχαία δεν είναι η γνωστοποίηση της νέας μειωμένης κατά 25% προσφοράς που υπέβαλλε η βρετανο – ολλανδική SHELL στην κυπριακή κυβέρνηση για την προμήθεια φυσικού αερίου. Η προοπτική της εξόρυξης φυσικού αερίου στην θαλάσσια περιοχή της Κύπρου και το ενδεχόμενο σύναψης συμφωνίας με το Ισραήλ, εκτός των άλλων, για προμήθεια φυσικού αερίου είναι λογικό να αναπροσαρμόζει την πολιτική πολυεθνικών συμφερόντων τα οποία «κάνουν business στην Ανατολική Μεσόγειο». Η SHELL, για παράδειγμα, δεν θα θέσει σε κίνδυνο τα συμφέροντά της, σε περίπτωση εκμετάλλευσης από την Λευκωσία των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, τα οποία εντοπίζονται στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου. Η κυπριακή πλευρά έχει επίγνωση των λεπτών ισορροπιών και για αυτόν τον λόγο ο υπουργός Εμπορίου της χώρας, Αντώνης Πασχαλίδης επισήμανε τις προηγούμενες ότι δεν έχει ληφθεί πολιτική απόφαση μέχρι στιγμής και ζήτησε να σταματήσουν οι υπερβολές.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο 1998, όταν η κυπριακή κυβέρνηση συζητούσε το ενδεχόμενο της προμήθειας φυσικού αερίου από την Συρία, μετά από πρόταση, την οποία είχε υποβάλλει η αμερικανική εταιρεία συμφερόντων Μπους, Crest. Τρία χρόνια μετά, το 2001 η κυπριακή κυβέρνηση και συγκεκριμένα ο υπουργός Εμπορίου Ν. Ρολάνδης είχε υπογράψει μνημόνιο συναντίληψης με την αμερικανική Crest για την εκμετάλλευση των κυπριακών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Εκείνο το μνημόνιο κατήργησε, αμέσως μετά την ανάληψη των προεδρικών του καθηκόντων το 2003, ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο Ρολάνδης είχε υπογράψει εκείνο το μνημόνιο χωρίς την έγκριση του υπουργικού συμβουλίου και προκάλεσε αντιδράσεις δεδομένου ότι δεν είχε προκηρυχθεί σχετικός διαγωνισμός. Έχει ιδιαίτερη σημασία να υπενθυμιστεί ότι στο τιμόνι της διακυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας εκείνη την περίοδο βρισκόταν το ΔHΣY, του οποίου οι πολιτικοί προσανατολισμοί είναι σαφείς, οι σχέσεις με πολιτικούς παράγοντες στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένες και ως εκ τούτου δεν προκαλεί εντύπωση η διασύνδεση με την οικογένεια Μπους και με τα υπερεθνικά συμφέροντα, τα οποία εκπροσωπεί.

Όταν πολύ αργότερα, το 2007 η Κύπρος προχώρησε σε συμφωνία με τον Λίβανο για τον καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, η ηγέτης του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους Μεχμέτ Αλί Ταλάτ είχε προχωρήσει σε μια προκλητική δήλωση, η οποία εμπεριείχε σαφώς το στοιχείο της ανοικτής απειλής και θα θυμίσει σε πολλούς τις δηλώσεις του υπουργού Επικρατείας της Τουρκίας Εγκεμέν Μπαγίς και του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είτε περί συνεκμετάλλευσης, είτε περί «ελληνοτουρικών business» στο Αιγαίο. Δήλωνε λοιπόν ο Ταλάτ το 2007 ότι «Δεν μπορεί (η Λευκωσία) να χρησιμοποιεί μονομερώς τα κοιτάσματα πετρελαίου στην Κύπρο και ούτε μπορεί να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες. Είμαστε συνεταίροι σε καθετί στην Κύπρο και δεν θέλουμε να παραβιαστούν τα δικαιώματά μας. Αν τεθούν σε ισχύ οι μυστικές συμφωνίες με τον Λίβανο και την Αίγυπτο, θα πρέπει να καταστεί γνωστό ότι θα οδηγηθούμε σε πιο θερμές καταστάσεις».

Έρευνα - Οι "Βusiness" του Νταβούτογλου, το πετρέλαιο στο Αιγαίο και η Βραζιλία

Τις προηγούμενες ημέρες ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκία Αχμέτ Νταβούτογλου προχώρησε σε μια αινιγματική δήλωση ότι με την Ελλάδα «κάνουμε ήδη business με την Ελλάδα στο Αιγαίο». Η δήλωση αυτή αποτέλεσε το κερασάκι στην τούρτα μετά τις διαδοχικές τοποθετήσεις του υπουργού Επικρατείας της Τουρκίας Εγκεμέν Μπαγίς περί συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο, ενδεχόμενο το οποίο ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου έχει κατηγορηματικά διαψεύσει. Οι δηλώσεις Νταβούτογλου αποτελούν έναν ακόμη γρίφο. Ίσως, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δρούτσας, ο οποίος συνάντησε τους τελευταίους μήνες τον Τούρκο ομόλογό του είτε στη Ρόδο, είτε στην Άγκυρα να γνωρίζει περισσότερα. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: «Ποιες business γίνονται ή ετοιμάζονται στο Αιγαίο»;

Η BTG Pactual

Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 είχε αναλάβει εκτός των πρωθυπουργικών του καθηκόντων και το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών, σε μια χρονική συγκυρία, στην οποία το ξέσπασμα οικονομικής κρίσης βρισκόταν προ των πυλών, δεδομένου του δημοσιονομικού αδιεξόδου της χώρας. Στο περιβάλλον του Έλληνα πρωθυπουργού, ένας κύκλος προσώπων θεωρούσε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, έχοντας διεθνείς διασυνδέσεις, ασκώντας τα καθήκοντα του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και έχοντας προϋπηρεσία ως υπουργός Εξωτερικών των κυβερνήσεων Σημίτη θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις διεθνείς του επαφές προς όφελος της πορείας της ελληνικής οικονομίας. Στους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Παπανδρέου, την επικαιρότητα είχαν απασχολήσει τα αδιάκοπα ταξίδια του στο Εξωτερικό. Κάποια από αυτά είχαν προγραμματιστεί στην Κίνα και στη Βραζιλία, οι οποίες συμμετέχουν στο λεγόμενο BRIC, τις ομάδας δηλαδή των τεσσάρων ανερχόμενων οικονομικών και όχι δυνάμεων. Κάθε γράμμα του συγκεκριμένου αρκτικόλεξου, δηλαδή του BRIC, αντιστοιχεί και σε μια εκ των Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας και Κίνας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έχει ανεπτυγμένο δίαυλο επικοινωνίας με τον πρόεδρο της Βραζιλίας Ινάσιο Λούλα Ντα Σίλβα, τον οποίο συνάντησε στη Μαδρίτη τον περασμένο Μάιο και με τον οποίο συζήτησαν θέματα περί της «ρύθμισης των διεθνών αγορών». Η σχέση αυτή μάλιστα είναι πολυδιαφημισμένη, ενώ σύμφωνα με μία παραφιλολογία θα μπορούσε το δίδυμο Παπανδρέου – Λούλα Ντα Σίλβα να αποτελεί ένα είδος ανταγωνιστικού δίπολου για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στο μέλλον. Στη Μαδρίτη ο Έλληνας πρωθυπουργός παρέδωσε στους λατινοαμερικάνους ηγέτες επιστολή που συνέταξαν από κοινού με την Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, τον Γάλλο Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί και τον πρόεδρο του Eurogroup Γιούνκερ, για τη ρύθμιση των αγορών.

Τι συνέβη, όμως, λίγους μήνες μετά τη συνάντηση Παπανδρέου – Λούλα Ντα Σίλβα; Τον Σεπτέμβριο του 2010 μία βραζιλιάνικη τράπεζα η BTG Pactual κατέστησε δηλωτική την πρόθεσή της να προχωρήσει σε νέες επενδύσεις στην Ελλάδα σε συνάντηση που είχαν εκπρόσωποί της με τον διευθυντή του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Χάρη Τσαρδανίδη. Εκείνο το οποίο πρέπει να υπενθυμίζεται είναι ότι την ίδια περίοδο το ενδιαφέρον στην Ελλάδα επικεντρωνόταν σε επενδύσεις από το εξωτερικό (Αστακός κλπ).

Την επομένη ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Αμντουλάχ Γκιούλ από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ εξέφραζε την ελπίδα να γίνει το Αιγαίο θάλασσα φιλίας δηλώνοντας ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη να επιλύσει «όλα τα εκκρεμή ζητήματα στο Αιγαίο, σεβόμενη τα κοινά δικαιώματα και τα νόμιμα συμφέροντα των δυο χωρών, με βάση το Διεθνές Δίκαιο».

Στις αρχές του Δεκεμβρίου τον οποίο διανύουμε η BTG Pactual οποία ελέγχεται από τον δισεκατομμυριούχο Andre Esteves γνωστοποίησε ότι αποφάσισε την πώληση του 19% των μετοχών της, το οποίο αντιστοιχούσε σε ένα ποσό της τάξης του 1,8 δις δολαρίων σε έναν όμιλο επενδυτών στον οποίο συμμετέχουν οι οικογένειες Rochild και Agnelli και ο οποίος περιλαμβάνει επίσης τις εξής εταιρείες: U.S. investment firm J.C. Flowers & Co., the Government of Singapore Investment Corp., China Investment Corp. and the Abu Dhabi Investment Council.

Κρίση στην Ελλάδα και πιέσεις

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν η BTG Pactual εξεδήλωσε το ενδιαφέρον της για την ανάπτυξη επενδύσεων στην Ελλάδα αποφάσιζε και την πώληση του μεριδίου της στη μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρεία της Βραζιλίας, δηλαδή της PETROBRAS (Petroleo Brasileiro SA). Δηλαδή η ΒTG Pactual, ίσως η μεγαλύτερη τράπεζα στη Λατινική Αμερική συμμετείχε στην PETROBRAS μέχρι την εκδήλωση του ενδιαφέροντός της για επενδύσεις στην Ελλάδα. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 2010 είχε ανακοινωθεί, επίσης, η έκδοση ομολογιακού δανείου από την PETROBRAS ύψους 64 δις δολαρίων με σκοπό την χρηματοδότηση της εκμετάλλευσης κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου τα οποία εντοπίζονται σε πολύ μεγάλο βάθος στη θάλασσα. Τον ίδιο μήνα η PETROBRAS μέσω της μεγαλύτερης προσφοράς σε μετοχές που πραγματοποιήθηκε ποτέ εξελίχθηκε στη δεύτερη παραγωγό εταιρεία πετρελαίου στον κόσμο μετά την ExxonMobil και στην τρίτη, από άποψη αξίας, ιδιωτική εταιρεία στον κόσμο. Η PETROPRAS έχει δημιουργήσει μια δομή στην οποία εμπλέκονται οι μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο, όπως οι Bank of America Merrill Lynch , η Citigroup, η Morgan Stanley, η ισπανική Santander , BB Investimentos , BTG Pactual , η Crédit Agricole , η Goldman Sachs , HSBC , JP Morgan , Societe Generale , η UBS , η Credit Suisse και άλλες.

Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Η PETROBRAS συμμετέχει έμμεσα στις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα για συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου στην παρούσα συγκυρία της σφοδρής οικονομικής κρίσης; Η Τουρκία, όπως είναι εξάλλου φυσικό, εκμεταλλεύεται την εμφανή, λόγω οικονομικής κρίσης, αδυναμία της Ελλάδα και για αυτόν ακριβώς το λόγο θέτει το ζήτημα της συνεκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων στο Αιγαίο.

Τι σχέση έχουν, όμως, όλα αυτά με τις Business του Νταβούγλου, με το πετρέλαιο στο Αιγαίο και πως θα μπορούσε να εμπλακεί στην εξόρυξη πετρελαίου στο Αιγαίο η PETROBRAS, η μεγαλύτερη εταιρεία της Λατινικής Αμερικής από πλευράς χρηματιστηριακής αξίας, στην οποία συμμετείχε και ο Τζορτζ Σόρος και την οποία όπως αποκαλύφθηκε δανειοδότησε το 2005 η Μεγάλη Βρετανία για την πραγματοποίηση επικίνδυνων σε ότι αφορά το περιβάλλον γεωτρήσεων στον Ατλαντικό Ωκεανό ;

Η Petrobras και η Τουρκία

Από το 2007, η Τουρκία σε συνεργασία με την PETROBRAS πραγματοποιεί έρευνες για τον εντοπισμό ενεργειακών κοιτασμάτων (φυσικό αέριο, πετρέλαιο) και για την άντληση πετρελαίου. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2008 υπουργός ενέργειας της Τουρκίας Χιλμί Γκουλέρ δήλωνε ότι η Τουρκία ξεκινά τις ενεργειακές της έρευνες στο βορειοανατολικό Αιγαίο και συγκεκριμένα στον Κόλπο του Ξηρού, ενώ ταυτόχρονα γινόταν γνωστό ότι η Τουρκία σε συνεργασία με την PETROBRAS ξεκινούσε τις έρευνες για πετρέλαιο στην Μαύρη Θάλασσα. Στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας η Τουρκία έχει εφαρμόσει ένας είδος πολιτικής καθορισμού των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, όμοια με αυτή που επιχειρεί να εφαρμόσει στο Καστελόριζο, δηλαδή πρακτικά προχώρησε σε διαδικασίες εκτός διεθνούς δικαίου. Ο Γενικός Διευθυντής της ΤΡΑΟ Mehmet Uysal δήλωνε τότε ότι «Η PETROBRAS θα επενδύσει 400 εκατομμύρια δολάρια τα προσεχή τέσσερα χρόνια για εξόρυξη πετρελαίου στη Μαύρη Θάλασσα». Η επένδυση από την πλευρά της τουρκικής ΤΡΑΟ θα άγγιζε, όπως γινόταν τότε γνωστό, τα 826 εκατ. δολάρια. Όλα αυτά δεν είναι διόλου τυχαία αν παρατηρήσει κανείς το διαρκές τουρκο – βραζιλιάνικο φλερτ που διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια. Σε αυτή τη σχέση ρόλο μπαλαντέρ διαδραματίζει το Ιράν. Εξάλλου, η Τουρκία και η Βραζιλία είχαν καταψηφίσει τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ εναντίον του Ιράν τον Ιούνιο του 2010 και το κυριότερο: λίγο πριν, τον Μάιο του 2010 Βραζιλία, Τουρκία και Ιράν είχαν προχωρήσει σε συμφωνία για ανταλλαγή ουρανίου και για τα πυρηνικά.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ανακοινώθηκε ότι ξεκίνησε η διαδικασία ιδιωτικοποίησης της κοινοπραξίας TPAO. Νωρίτερα η κοινοπραξία ΤΡΑΟ ήρθε σε συμφωνία με την βραζιλιάνικη PETROBRAS και την αμερικανική CHEVRON για την εξόρυξη πετρελαίου στη Μαύρη Θάλασσα. Συγκεκριμένα τον Μάιο του 2010 ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν υπέγραψε μνημόνιο με τον πρόεδρο της Βραζιλίας Λούλα Ντα Σίλβα για τη διεξαγωγή των ερευνών σε θαλάσσια περιοχή κοντά στη Σινώπη.

Τον Φεβρουάριο του 2010, δηλαδή πριν από 10 μήνες, ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος κατά την ομιλία του στη βουλή δήλωνε ότι συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου στο νοτιοανατολικό Αιγαίο και συγκεκριμένα στις περιοχές του Καστελόριζου και της Ρόδου, σημειώνοντας ότι δεν είχαν υπάρξει μέχρι τότε αποτελέσματα. Ωστόσο ο ίδιος είχε προαναγγείλει τη δημιουργία κρατικού φορέα για την εξόρυξη πετρελαίου, την οποία τον περασμένο Μάιο επιβεβαίωσε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γιάννης Μανιάτης και για τη σύσταση του οποίου ενημέρωσε επίσημα το υπουργικό συμβούλιο πριν από λίγες ημέρες η αρμόδια υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κα Τίνα Μπιρμπίλη. Κάποιοι καλά ενημερωμένοι κύκλοι υποστηρίζουν ότι από τη στιγμή που στην λειτουργία της «Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Α.Ε.» (ΕΔΕΥ Α.Ε.), μοιραία, προβλέπεται η εμπλοκή ιδιωτών τότε μια αντίστοιχη (όπως δηλαδή στην Τουρκία) εμπλοκή ξένων εταιρειών – κολοσσών ίσως διαπιστωθεί και στο Αιγαίο, στη βάση της συνεκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου με την Τουρκία. Αν η PETROBRAS πραγματοποιεί μια τόσο μεγάλη επένδυση στη Μαύρη Θάλασσα, για ποιο λόγο να μην «καλοβλέπει» τα πετρέλαια του Αιγαίου.

Με λίγα λόγια: Η PETROBRAS θα είναι, άραγε, ο ενεργειακός κολοσσός, ο οποίος θα αναλάβει την εξόρυξη και εκμετάλλευση του πετρελαίου στο Αιγαίο; Ίσως o υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου μιλώντας για business με την Ελλάδα να έχει στο μυαλό του τη Βραζιλία.

Δεν θα προλάβετε να....

...τα μαζέψετε και να εξαφανιστείτε σαν τουρίστες μετά τις θέσεις της Pimco.

Και είστε γελασμένοι αν νομίζετε πως δεν λογοδοτήσετε σε λαϊκά δικαστήρια, για τα χρήματα του ελληνικού λαού που προσφέρατε στις τράπεζες… για τις συντάξεις και τους μισθούς που περικόψατε…

Η Λαϊκή οργή δεν θα είναι σαν αυτή της Αργεντινής…Κατάντια… ο μεγαλύτερος επενδυτής του καπιταλιστικού συστήματος, να κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση για αντιλαϊκή πολιτική κι εσείς σφυρίζετε αδιάφορα, βασιζόμενοι στα αργυρώνητα κανάλια!

«Η Pimco πιστεύει ότι οι Έλληνες, Ιρλανδοί και Πορτογάλοι δεν θα δεχτούν να πληρώσουν ένα τόσο μεγάλο αντίτιμο για να παραμείνουν στο ευρώ, όπως επιδιώκουν τα εφαρμοζόμενα σήμερα προγράμματα εξυγίανσης, γιατί με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται κυρίως οι τράπεζες που... πήραν στο παρελθόν λάθος επενδυτικές αποφάσεις και όχι οι πολίτες σε αυτές τις υπερχρεωμένες χώρες».

«Ενόψει του αυξανόμενου ρίσκου για Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία δεν ρίχνουμε πλέον χρήμα στις τρεις χώρες και έχουμε αποσυρθεί κατά μεγάλο μέρος από αυτές».