Κρίση Πολιτική και ΜΜΕ σήμερα............

Η κρίση στη χώρα μας δεν είναι οικονομική, δεν είναι πολιτική είναι καθολική. Χωρίς να υπάρχουν νούμερα που να μπορούν να το πιστοποιήσουν το πρόβλημα της κρίσης του συστήματος ενημέρωσης της χώρας είναι μεγαλύτερο και από την κρίση της πολιτικής. Κι αυτό διότι τα ΜΜΕ είναι το νευρικό σύστημα της χώρας. Όταν αυτό δυσλειτουργεί είναι αδιάφορο τι κάνει η κεφαλή.

Η αλήθεια είναι ότι οι πολίτες έχουν πολλά και διαφορετικά προβλήματα από αυτά που έχουν οι πολιτικοί. Εχουν πολλά και διαφορετικά προβλήματα από αυτά που έχουν και οι δημοσιογράφοι. Τα προβλήματα των πολιτών είναι διαφορετικά από αυτά που συζητούν τα βράδια στο Κολωνάκι οι δημοσιογράφοι με τους πολιτικούς.

Τα προβλήματα των πολιτών δεν έχουν να κάνουν ούτε με τακτικές κινήσεις ούτε με αιχμές ούτε με δηλώσεις που κρύβουν υπονοούμενα ούτε με το προφίλ των πολιτικών, αλλά ούτε και με το ανφάς τους. Υπάρχουν πολίτες που αγωνιούν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν τις επιταγές του επόμενου μήνα και όχι αν τσαλακωθεί το προφίλ του κ. Τάδε μπαίνοντας στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Ή μήπως ο δημοσιογραφικός χώρος ειναι πολύ μπουκωμένος για να φωνάξει;

Υπάρχουν πολλά κρούσματα, που δείχνουν ότι η δημοσιογραφία νοσεί εξίσου με την πολιτική. Τα συμφεροντα που κρυβονται πισω απο τα ΜΜΕ, εθνικοι εργολαβοι, πετρελαιαδες, εφοπλιστες κτλ. είναι λίγο πολύ γνωστά. Όσο εξίσου είναι οι πολλοί πρόσοδοι των ελληνικών ΜΜΕ από το κράτος. Από τις συχνότητες που δόθηκαν στους εκδότες δωρεάν από την οικουμενική κυβέρνηση του 1990, μέχρι θαλασσοδάνεια με κρατικές εγγυήσεις και μέχρι μετεμφυλιακές νομοθετικές διατάξεις, όπως ήταν αυτή που επέτρεπε την διαχείριση του 2% του τζίρου χωρίς παραστατικά. Αυτή η πολυσχιδής κρατική «αρωγή» δεν έκανε την «τέταρτη εξουσία» μόνο διεφθαρμένη, την έκανε νωχελική. Η μεγαλύτερη ΔΕΚΟ σήμερα είναι η βιομηχανία των ΜΜΕ. Γι’ αυτό ο Τύπος δεν έπαιξε ποτέ με όρους αγοράς, δεν πρόσεξε ποτέ το προϊόν του, δεν εμβάθυνε στα ζητήματα, δεν προειδοποίησε.

Ο Τύπος δεν αντιπαρατέθηκε ποτέ με τις δομές του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού που αναπτύχθηκε στην χώρα, έγινε συμπλήρωμα του. Οι δημοσιογράφοι δεν ήταν απέναντι στους πολιτικούς· στα ίδια τραπέζια τρώνε και διασκεδάζουν. Εξ ου και το γεγονός ότι αυτό που ευφημίζεται ως πολιτικό ρεπορτάζ δεν είναι παρά τα παίγνια των πολιτικών για την διανομή της εξουσίας. Ολόκληρη την πενταετία της κατρακύλας μεγάλα θέματα έγιναν οι «αιχμές», οι «βολές», οι «γκρίνιες» των πολιτικών και όχι η χρεοκοπία της χώρας.

Έχει γίνει της μόδας στα ΜΜΕ να αναφερόμαστε στην αποτυχία του πολιτικού συστήματος που μας έφερε στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Αυτή είναι υπαρκτή, αλλά πάλι... Την καμπούρα τους όμως ποτέ θα την κοιτάξουν καθόλου;