Αυτοπροσδιορισμός – Απλές Αλήθειες.

Συχνά ακούμε οτι ανέκυψε πάλι ζήτημα στο πολιτικό σκηνικό σχετικά με την ελευθερία η μη ενός Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Τούρκος. Αυτή τη φορά ένας υποψήφιος της Ν.Δ. δήλωσε σε όλα σχεδόν τα μέσα την εθνική του ταυτότητα και προκάλεσε τις αντιδράσεις όσων θεωρούν ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλεί εαυτόν Τούρκο.

Το βασικό επιχείρημα είναι πως σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης στην Ελλάδα αναγνωρίζεται μουσουλμανική (δηλ. θρησκευτική) μειονότητα και στη Τουρκία Ελληνική (δηλαδή εθνική) μειονότητα. Το σκεπτικό αυτής της αναγνώρισης έγκειται στη διαφορετικότητα των θρησκευτικών μειονοτήτων στην Ελλάδα αλλά και στην ανάγκη εθνικοποίησης του Τουρκικού λαού εκείνη τη περίοδο, η οποία συνδέθηκε και με άλλες αντίστοιχες εκκαθαρίσεις (Αρμένιοι, Κούρδοι κλπ).

Υπάρχει επίσης το ζήτημα του ασυνήθιστου ρόλου του Τουρκικού προξενείου στη Κομοτηνή το οποίο φέρεται να υποκινεί τη πολιτική δράση της μουσουλμανικής φιλοτουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα, σε κατεύθυνση που να του δίνει την ευκαιρία να εγείρει θέμα σεβασμού των μειονοτήτων άρα και διαφορών μεταξύ των χωρών και κατά συνέπεια θέματα προς επίλυση με κάθε δυνατό μέσο. Βάσει αυτής της λογικής έχει συγκεντρωθεί και η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή της Ελλάδας στη Θράκη. Το γνωστό Β’ Σώμα στρατού.

Διαβάζοντας όλα αυτά έχει κάποιος την εντύπωση πως ζούμε στην Ελλάδα του ‘60. Ότι δεν γίναμε ποτέ μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι δεν ενσωματώσαμε ποτέ τη Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ότι δεν ακολουθούμε τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ε, λοιπόν ίσως και να έχει δίκιο. Σε ορισμένα πράγματα έχουμε αποφασίσει να τοποθετούμαστε σε μια γωνιά των Βαλκανίων που δεν έχουν ξεπεράσει ακόμα τις διαφορές στο εσωτερικό τους από την εποχή των μεταξύ τους πολέμων. Η πολιτική ρητορική δε, δείχνει διαρκώς έτοιμη να ξεπεράσει σε εθνικοφροσύνη και “προδοτοθηρεία” εκείνη του ατυχούς πολέμου του 1897.

Σαφώς και τα πράγματα γίνονται πιο πιεστικά όταν τα κόμματα καλούνται συνεχώς να δώσουν τα διαπιστευτήρια του πατριωτισμού.

Ενός άλλου όμως πατριωτισμού. Αυτού που επιλέγει να ξεχνά τον πολιτισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, για το οποίο με τόσο κόπο πολλοί Ευρωπαίοι αγωνίστηκαν, δεν είναι απλά μια ρομαντική διατύπωση στο πολιτικό Χάρτη, είναι ένα ολόκληρο σύστημα προστασίας της προσωπικότητας το οποίο καλούμαστε όλοι να υπερασπίσουμε ώστε να μη δίνεται ευκαιρία σε κανέναν να αμφισβητεί τη συνοχή του σύγχρονου ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Εάν εμείς οι ίδιοι δεν υπερασπιστούμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, και εν γένει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών (ναι ανήκουμε και εμείς σε αυτή τη κατηγορία!) τότε χάνουμε το βασικό πλεονέκτημα που έχουμε έναντι της Τουρκίας και χρησιμοποιούμε ως αφορμή για τη μη ένταξή της.

Μόνοι μας δηλαδή βάζουμε τα χεράκια μας..