“Σοβαρή” Γερμανία και “γελοία” Ελλάδα.

Συμβαίνει συχνά με τον άνθρωπο το εξής απλό φαινόμενο. Βλέπει άριστα τις «καμπούρες» των άλλων και δεν βλέπει καθόλου την δική του. Σήμερα στο παγκόσμιο «μικροσκόπιο» βρίσκεται η «καμπούρα» των Ελλήνων. Όλοι την βλέπουν αλλά όχι οι Έλληνες. Όλοι βλέπουν την «καμπούρα» των Ελλήνων αλλά όχι τις δικές τους. Αυτή η επιλεκτική «ορατότητα» είναι ένα φυσικό φαινόμενο και αυτό θα προσπαθήσουμε να το εκμεταλλευτούμε για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή «εικόνα» της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Θα δούμε και εμείς ως Έλληνες τις «καμπούρες» των άλλων για να κατανοήσουμε την δική μας η οποία είναι όμοια. Σε έναν κόσμο «καμπούρηδων» οι πάντες μοιάζουν και άρα θα χρησιμοποιήσουμε τον «απέναντι» ως «είδωλο» δικό μας.

Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο χρήσιμο είναι να ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση την οποία στην συνέχεια του κειμένου θα αιτιολογήσουμε. Οι Ευρωπαίοι που σήμερα μας «μαλώνουν» για τις «σπατάλες» μας είναι οι κύριοι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά «σεντούκια». Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. «Πέρασαν» από την ελληνική οικονομία αλλά δεν «στάθηκαν» σε αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι που μας τα έδωσαν ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν που οι Βρυξέλες ζητούν «μέτρα» είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.

Αφού έκανε το λάθος ο «κλέφτης» και τα «τσιράκια» του να φωνάζουν καλό είναι ο «νοικοκύρης» να πάρει το «χαρτί» και το «μολύβι». Μας συμφέρει το «χαρτί» και το «μολύβι» γιατί είμαστε θύματα μιας κατάστασης την οποία αν δεν αντιμετωπίσουμε με τον σωστό τρόπο μπορεί να μας καταστρέψει. Είμαστε μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας και ως τέτοιοι θα λύσουμε τις όποιες διαφορές μας υπάρχουν με τους υπολοίπους. Κανένας δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα της ενιαίας Ευρώπης αλλά τα πάντα μέσα σε αυτή πρέπει να κινούνται μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης του αμοιβαίου σεβασμού και βέβαια της ισότητας μεταξύ των λαών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ο οραματιστής από το κορόιδο. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η συμμετοχή μας στην Ευρώπη από την κατοχή μας από την Ευρώπη.

Σε ότι αφορά το ίδιο το πρόβλημα του ευρώ και της σταθερότητας της ευρωζώνης έχουμε να πούμε σε όλους όσους διακατέχονται από «ευρωφοβίες» ότι αυτές δεν ευσταθούν. Κανενός ευρώ την ασφάλεια δεν θέτει σε κίνδυνο η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πέραν του γεγονότος ότι η ίδια η οικονομία της Ελλάδας αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μέρος της ευρωπαϊκής –περίπου το 3%- και άρα μπορεί να στηριχθεί ανά πάσα στιγμή από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και πάλι δεν τίθεται θέμα ασφάλειας για τον λόγο ότι η ευρωπαϊκή οικονομία έχει άμυνες. Άμυνες πολύ ισχυρότερες ακόμα και από αυτές των ΗΠΑ των οποίων το δολάριο δεν απειλήθηκε από την «πτώχευση» ενός από τους ισχυρότερους «πυλώνες» της αμερικανικής οικονομίας όπως είναι η Καλιφόρνια. Η Ευρώπη αποτελεί την πλουσιότερη αγορά του κόσμου και το νόμισμα του καταναλωτή είναι πάντα πιο ισχυρό από αυτό του πωλητή.

Ο δήθεν πανικός και οι υστερίες των Βρυξελών αποκαλύπτουν πολιτικές αγωνίες και όχι οικονομικές ανασφάλειες. Ποια είναι η κύρια αγωνία τους; Ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση θα αποκαλύψει τα εγκλήματά τους. Ότι μετά από έναν «μαραθώνιο» λεηλασίας των ασθενέστερων κρατών από τους ισχυρότερους εταίρους καταλήξαμε στο τελικό αποτέλεσμα το οποίο ήταν γνωστό εκ των προτέρων εφόσον είχε εξ’ αρχής δρομολογηθεί για αυτόν τον λόγο. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών των Βρυξελών ήταν η «κατάκτησή» των ασθενέστερων εταίρων από τους ισχυρότερους. Τώρα με τις «υστερίες» κατά της Ελλάδας απλά χτυπάνε το «σαμάρι» να ακούσει το «γομάρι». Χτυπάνε τον ασθενέστερο για να ακούσουν και οι υπόλοιποι αδύναμοι. Χτυπάνε την Ελλάδα για να «ακούσει» η Ιταλία, η Ισπανία και τα άλλα τα «παιδιά».

Τα εξωτερικά χρέη των κρατών κυρίως της Μεσογείου αποκαλύπτουν την ζοφερή πραγματικότητα για τους λαούς τους. Λεηλατήθηκαν και τώρα αυτοί που τα λεηλάτησαν φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Για αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια παράσταση «τρόμου» και ωμού εκβιασμού. Προκειμένου να μην αντιδράσουν θα επιχειρήσουν να τους τρομοκρατήσουν με την «πτώχευσή» τους. Τα εξωτερικά χρέη των κρατών ήταν στην πραγματικότητα τα «ουίσκι» και τα «καθρεπτάκια» που πούλησαν στους «Ινδιάνους» προκειμένου να τους αφαιρέσουν την γη τους. Ξαφνικά κυρίαρχοι λαοί βρέθηκαν να είναι «φιλοξενούμενοι» στις πατρίδες τους. «Φιλοξενούμενοι» γιατί κάποιοι τραπεζικοί «βρικόλακες» τους αφαίμαξαν και στην συνέχεια τους αφαίρεσαν τις ίδιες τις πατρίδες τους.

Το οικονομικό έγκλημα αυτού του τύπου δηλαδή δεν είναι μια καινούργια και άγνωστη πρακτική για το σύστημα. Η δημιουργία χρεών προκειμένου να λεηλατηθούν ή να ελεγχθούν κράτη και λαοί δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Όλος ο Τρίτος Κόσμος με τα τεχνητά χρέη ελέγχεται και λεηλατείται καθημερινά. Εξαιτίας των χρεών λιμοκτονούν λαοί σε πατρίδες που θα μπορούσαν να τους θρέψουν με μεγάλη άνεση. Με λίγη ανθρωπιστική «βοήθεια», ένα τρακτέρ και μερικούς σπόρους τους αφαίρεσαν τις πατρίδες τους. Με λίγο «χαρτζιλίκι» διαφθοράς σε προδότες κυβερνήτες παραμένουν κατακτητές χωρίς να χρειαστεί να χυθεί αίμα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Οι περισσότεροι φτωχοί λαοί έχουν χάσει τις πατρίδες τους.

Η τρομοκράτηση των λαών και των κρατών που λεηλατήθηκαν είναι το ζητούμενο αυτής της πολιτικής. Γιατί; Γιατί θέλουν να μας «πουλήσουν» τον τελικό σχεδιασμό της καταστροφής χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλουν να μας «ρυθμίσουν» «χαριστικά» τα δάνεια και τα χρέη προκειμένου να είμαστε «ευχαριστημένοι». Προκειμένου να μην αντιδράσουμε για την λεηλασία. Προκειμένου να μην ψάξουμε να βρούμε ποιοι ευθύνονται πραγματικά για τα υπέρογκα χρέη που «φορτωθήκαμε» και ποιοι επωφελήθηκαν από αυτά. Η Ελλάδα για παράδειγμα χρωστά πάνω από μισό τρις ευρώ στο διεθνές και κυρίως στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Που πήγαν αυτά τα χρήματα; Τα πήραν οι Έλληνες και τα έβαλαν στα σεντούκια τους λεηλατώντας τους πόρους και βέβαια τον «ιδρώτα» των υπολοίπων Ευρωπαίων; Τα μετέτρεψαν σε επενδύσεις και άρα σήμερα ζουν εξαιτίας των κερδών κεφαλαίων τα οποία ανήκαν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους; Τι έγιναν δηλαδή τα χρήματα των Ελλήνων αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων που «επενδύθηκαν» στην Ελλάδα; Τα χρήματα δεν «χάνονται». Τα χρήματα αφήνουν «ίχνη». Από την στιγμή που οι Έλληνες τα πήραν κάπου υπάρχουν. Αν δεν τα έχουν οι ίδιοι αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι τα πήραν για λογαριασμό τους. Αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου. Η αναζήτηση των «ιχνών» του χρήματος. Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν «ίχνη». Τόσο μεγάλα ποσά είναι βέβαιο ότι θα έχουν τεράστια «ίχνη».

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να αρχίσουμε το «κυνήγι». Η Ελλάδα και οι Έλληνες όταν μπήκαν στην ευρωπαϊκή Ένωση είχαν μια πολύ συγκεκριμένη περιουσία. Μια περιουσία η οποία μπορούσε να καταμετρηθεί με πολύ απλό τρόπο. Δεν ήταν αφηρημένη. Υπήρχε η ατομική περιουσία των Ελλήνων και η συλλογική περιουσία των Ελλήνων. Οι Έλληνες ως λαός φημιζόταν εκείνη την εποχή για τις αποταμιεύσεις του. Φημιζόταν για την παθιασμένη προσκόλληση του στην ακίνητη περιουσία του. Σε μια εποχή ευρωπαϊκής ακμής κατά την οποία οι ισχυροί ευρωπαϊκοί λαοί «κατανάλωναν» την ακμή τους οι Έλληνες «αποταμίευαν» με πάθος. Δεν είχαν την πολυτέλεια να αφεθούν στην ασφάλεια ενός συστήματος που φρόντιζε για τα μέλη του. Αυτά που για έναν Γερμανό του «εγγυούταν» το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας για τον Έλληνα ήταν κρυμμένα κάτω από το «μαξιλάρι» του.

Ταυτόχρονα όμως οι Έλληνες ως λαός είχαν και μια τεράστια συλλογική περιουσία. Περιουσία την οποία δεν διέθεταν άλλοι λαοί σε συλλογικό επίπεδο. Περιουσία η οποία προέκυψε από τις ιδιομορφίες των πολιτικοκοινωνικών δεδομένων που αφορούσαν την Ελλάδα. Περιουσία που έγινε μέσα από συλλογικές θυσίες ενώ σε άλλες χώρες πολύ ισχυρότερες αυτή η περιουσία ανήκε στην σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων εφόσον δεν αφηνόταν τα κράτη να κάνουν επενδύσεις σε χώρους οι οποίοι ενδιέφεραν τον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού να είναι τεράστια και αμύθητης αξίας.

Εταιρείες κολοσσοί ανήκαν στους Έλληνες πολίτες. Εταιρείες όπως η ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Εθνική Τράπεζα, η Ολυμπιακή, οι οποίες αν ανήκαν σε ιδιώτες θα τους καθιστούσαν μεγιστάνες παγκοσμίου βεληνεκούς. Εταιρίες πανάκριβες με κεφάλαιο όλων των τύπων και μορφών. Με άπειρο κεφάλαιο σε ακίνητη περιουσία που απαιτούσαν οι υποδομές τους αλλά και με κεφάλαιο σε έμψυχο δυναμικό με το άρτια εκπαιδευμένο εξειδικευμένο προσωπικό τους. Τόνους χρήματος είχαν ξοδέψει οι Έλληνες όχι μόνο για να «χτίσουν» αυτές τις εταιρείες αλλά και για να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους.

Κοντά σε αυτό το κεφάλαιο υπήρχε και ένα άλλο κεφάλαιο εξίσου μυθικής αξίας. Η Ελλάδα ως φυσικός χώρος ήταν πάντα ένα από τα πιο γνωστά «φιλέτα» στον Πλανήτη. Ήταν ένα «οικόπεδο» στην μέση της Μεσογείου. Στην μέση του μέσου της Γης. Ένα ανεκμετάλλευτο «φιλέτο» που περίμενε ανά πάσα στιγμή να αποδώσει χρυσάφι από την ανάπτυξή του. Ένα «φιλέτο» που εκείνη την εποχή η εκμετάλλευση του ήταν μηδενική και «εκφραζόταν» από την γριά του rooms to let. Το συλλογικό κεφάλαιο των Ελλήνων το οποίο αφορούσε την ακίνητη περιουσία του λαού ήταν τερατωδών διαστάσεων. Το «μαγαζί» ήταν «γωνία» και ανήκε εξ’ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό. Για αυτόν τον λόγο μιλάμε για ιδιομορφία πολιτικοκοινωνικών δεδομένων.

Η σύγχρονη Ελλάδα προερχόταν από «απελευθέρωση» και δεν ήταν η τελική «μετάλλαξη» κάποιου φεουδαρχικού συστήματος όπως συνέβαινε με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας δύσκολης «διαπραγμάτευσης» μεταξύ λαού και «γαλαζοαίματων» όπως συνέβαινε με την Βρετανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία ή την Γερμανία. Τα βουνά, τα δάση ή οι ακτές της δεν ανήκαν σε κάποιους «γαλαζοαίματους». Ανήκαν στον λαό της και ήταν αμύθητης αξίας. Αξία που ήταν «ορατή» για αυτούς που έβλεπαν τις οικονομικές εξελίξεις του τότε άμεσου μέλλοντος. Ήταν «ορατό» για τους γνωρίζοντες ότι ο τουρισμός θα γινόταν η βαριά βιομηχανία της επόμενης ημέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν που έκανε την διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε «φτηνά» λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ «σφικτό» στα έξοδά του σε βαθμό να χαρακτηρίζεται «μίζερος». Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στην χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά με αποτέλεσμα να μην υφίσταται στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.
Τι έγινε και μέσα σε λίγες δεκαετίες και όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πως δηλαδή ένας λαός με «παράδοση» στην συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων εμφανίζεται «νταντέλα»; Ένας λαός που είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις -τα οποία μεταφραζόταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής- βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη του περιουσία να έχει «χαθεί». Τι απέγινε εκείνο το μυθώθες συλλογικό κεφάλαιο; Πως ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πως ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πως βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ατομικών ιδιοκτησιών ξένων μέσα σε τόσο μικρή χώρα; Πως κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού να αποκτήσουν ιδιοκτησίες «πλακών» χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο «μπαλκόνι» του Αιγαίου;

Η «γελοία» Ελλάδα είναι γνωστό ότι έχει ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος. Γιατί; Με εκείνες τις αποζημιώσεις του πολέμου τι γίνεται; Οι «σοβαροί» Γερμανοί τους Εβραίους τους αποζημίωσαν τόσο ως άτομα όσο και στο συλλογικό επίπεδο Συλλογική αποζημίωση δόθηκε στην Ελλάδα; Επί πέντε χρόνια ρήμαξαν μια χώρα. Κατέστρεψαν τις υποδομές της, έκλεψαν τις αποταμιεύσεις της, οικειοποιήθηκαν τις σοδειές της. Στο ατομικό επίπεδο δεν υπήρχαν αποζημιώσεις; Έκαψαν και ρήμαξαν ιδιωτικές περιουσίες. Σκότωσαν, βασάνισαν και βίασαν Έλληνες πολίτες μέσα στο ίδιο τους το «σπίτι». Αυτά δεν καταμετρήθηκαν; Μόνο οι Εβραίοι που υπέστησαν τα ίδια δικαιούνταν αποζημίωσης; Μόνο αυτοί που βασανίστηκαν εντός Γερμανίας δικαιούνται αποζημίωσης;

Αυτά δεν είναι χρήματα που καταμετρώνται; Ο χρόνος που περνάει δεν έχει συνέπειες για αυτούς που έχουν χρέη; Πάνω από μισός αιώνας πέρασε από τότε που έπρεπε να δοθούν οι αποζημιώσεις. Τι γίνεται; Μόνο στα εβραϊκά χρήματα ο χρόνος δίνει τόκο; Μόνο τα ελληνικά χρέη τοκίζονται με τον χρόνο; Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους είναι τόκοι και τόκοι τόκων. Οι τόκοι των ελληνικών χρημάτων δεν υπάρχουν; Στους Έλληνες δεν δίνονται τα χρήματα που τους χρωστάνε και όταν αυτά δίνονται δεν ακολουθούν τους νόμους του χρήματος; Πόσα είναι τα χρήματα που μας χρωστάνε οι Γερμανοί; Πόσοι είναι οι τόκοι για μισό αιώνα καθυστέρηση; Φτάνουν για να καλύψουν ένα μέρος του εξωτερικού μας χρέους; Καταχρηστικά βέβαια γιατί αυτά είναι πραγματικά χρήματα και θα «ξοφλήσουν» χρήματα «πέτσινα».

Να πάρουμε λοιπόν «χαρτί» και «μολύβι»; Ποιους συμφέρει και ποιους δεν συμφέρει αυτήν η απλή αριθμητική; Καθημερινά η Ελλάδα δέχεται μια «ομοβροντία» αρνητικών δημοσιευμάτων που στόχο έχουν την τρομοκράτηση των Ελλήνων και την δυσφήμησή τους στο παγκόσμιο κοινό. Γιατί έχουμε την βάσιμη «υποψία» είναι ότι αν η Ελλάδα επιχειρήσει να καταμετρήσει μόνο το «καπέλο» που έφαγε όλα αυτά τα χρόνια από τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις ξεπληρώνει άνετα το χρέος της; Γιατί είναι βάσιμη; Γιατί εξαιτίας της αισχροκέρδειας δεν μας δημιούργησαν μόνο ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού μας κέρδους αλλά μας «έφαγαν» και τα χρήματα που ήδη είχαμε και ήταν πολλά. Μας «έφαγαν» και τα χρήματα που παράγαμε ως οικονομία όλα αυτά τα χρόνια και ήταν επίσης πολλά. Όλα αυτά τα χρόνια η ελληνική κοινωνία δεν καθόταν αλλά εργαζόταν κιόλας. Δεν κατανάλωνε μόνο πλούτο αλλά και παρήγαγε. Όταν όλα αυτά τα χρήματα λείπουν κάπου έχουν πάει. Κάποιος τα έχει πάρει. Μας οδήγησαν δηλαδή στην υπερκατανάλωση που «εξατμίζει» τα χρήματα αλλά επειδή βιάζονταν επιτάχυναν αυτήν την «εξάτμιση» με το «καπέλο» και αυτό ήταν λάθος. Λάθος ολέθριο γιατί καθιστά την «επιτυχία» τους στην αγορά παράνομη.

Καταλαβαίνει γιατί «φωνάζουν» κάποιοι στην Ευρώπη; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες «ξυπνήσουν» και «δουν» αυτά που δεν πρέπει. Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που «γέρνουν» έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό που δεν τους συμφέρει. Κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν.