Το Ντέρμπι της ντροπής!!!

Ενας δίκαιος τίτλος... χωρίς δικαιοσύνη

Αναγνώστες μου, γεια σας

Ότι είμαι φίλος του Παναθηναϊκού δεν το έκρυψα ποτέ. Ωστόσο, προσπαθώ πάντα να στέκομαι όσο πιο αντικειμενικά μπορώ απέναντι στα γεγονότα -πιστεύω ότι αυτό θα μου το πιστώσουν όσοι έχουν διαβάσει κείμενά μου- και θεωρώ προσβολή προς το αναγνωστικό κοινό να υποκρίνομαι ότι αγάπησα την μπάλα ως οπαδός της… Εθνικής Ελλάδας.

Ξέρω ότι κάποιοι από εσάς θα δυσαρεστηθείτε με όσα θα διαβάσετε σήμερα εδώ, όμως -πιστέψτε με- δεν έχουν να κάνουν με την ποδοσφαιρική μου προτίμηση αλλά με τις απόψεις που είχα ανέκαθεν καθώς και με τον αξιακό μου κώδικα. Ελπίζω να σας πείσω…

Κατ’ αρχάς, θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον Ολυμπιακό. Πριν το ντέρμπι θεωρούσα ότι θα πάρει το πρωτάθλημα ακόμα κι αν κέρδιζε ο Παναθηναϊκός, συνεπώς η έκβαση του αγώνα δεν είναι δυνατόν να επηρεάσει τη γνώμη μου. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τη χρονιά με σοβαρό μειονέκτημα προγραμματισμού και ανομοιογένειας όμως με δουλειά και σοβαρότητα κατάφερε να πετύχει αυτό που δίνει τίτλους: να παίρνει τα αποτελέσματα ακόμα και όταν είναι μέτριος και να «χτίζει» τακτικές στο γήπεδο, βήμα το βήμα, παιχνίδι το παιχνίδι.

Και όλο αυτό το οφείλει στον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ που λέγεται ΕΡΝΕΣΤΟ ΒΑΛΒΕΡΔΕ. Τον προπονητή που στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ, κάποιοι «καλοί συνάδελφοι» προσπαθούσαν άκομψα στη συνέντευξη Τύπου να του βάλουν με το ζόρι στο στόμα μια κουβέντα για τη διαιτησία και εκείνος αρνούταν πεισματικά να «τσιμπήσει», χαλώντας την ατραξιόν των «διαμαρτυρόμενων» πρωτοσέλιδων.

Τον νικητή του «Καραϊσκάκης» που αντί να πανηγυρίσει έσκυψε το κεφάλι με κατήφεια, διότι πάνω από προπονητής είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ξέρει ότι πιο πολύ και από την ποδοσφαιρική υπερηφάνεια (την οποία έχει κατακτήσει) μετράει η αξιοπρέπεια. Η στάση του δεν διέσωσε μόνο το κύρος του επίσημου Ολυμπιακού, αλλά -επιτρέψτε μου- και του δύσμοιρου ελληνικού πρωταθλήματος… ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ.

Κατά τα άλλα, δυστυχώς, ο Ολυμπιακός οδηγείται στην κορυφή από έναν πρόεδρο ο οποίος προφανώς θεωρεί ότι στο όνομα της αγάπης του για την ομάδα, δικαιούται να πουλάει «ολυμπιακοφροσύνη» ακόμα και εκεί που δεν την… αγοράζουν.

Είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχουν αγνοί φίλοι του Ολυμπιακού οι οποίοι τέρπονται από την εικόνα ενός προέδρου που καθυβρίζει αντίπαλους παίκτες, ειρωνεύεται ομάδες και συμπεριφέρεται αλαζονικά χωρίς να έχει κερδίσει έστω έναν τίτλο – κάτι που σε άλλη περίπτωση ίσως να δικαιολογούσε ένα παραστράτημα του ψυχισμού του.

Βεβαίως, για να σεβαστεί τον Παναθηναϊκό ως «αιώνιο» αντίπαλο, ο Βαγγέλης Μαρινάκης θα πρέπει πρώτα να σεβαστεί την ιστορία του Ολυμπιακού, την οποία δεν υπάρχει άνθρωπος με ένα δράμι μυαλό που να αμφισβητεί. Διότι πως μπορείς να αγνοήσεις το μεγαλείο μιας ομάδας που συγκινεί μέχρι δακρύων τον κόσμο της;

Μια ομάδα που στις παλιές, τις μερακλίδικες ταινίες του Ντασσέν, του Κακογιάννη και του Γεωργιάδη, συμβόλιζε τη λεβεντιά, την καλώς εννοούμενη μαγκιά, το πάθος, το πείσμα και το φιλότιμο της ελληνικής ράτσας, που όμοια της στον κόσμο δεν υπάρχει. Μια ομάδα που έχτισε τον Θρύλο της χάρη στη μεγαλοπρέπεια σπουδαίων αντρών, σαν τον Γουλανδρή, που δεν τον έζησα, αλλά λατρεύω να ακούω ότι κάποτε έδωσε πριμ στους παίκτες του Παναθηναϊκού που πάτησαν το Γουέμπλεϊ.

Μια ομάδα, που είναι αυτονόητο ότι πρέπει να διοικείται από ανθρώπους οι οποίοι ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ, ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ το μέγεθός της. Κύριε Μαρινάκη, ο Ολυμπιακός δεν θα γίνει μεγαλύτερος με μια κούπα παραπάνω. Εχει πολλές και είναι «καταδικασμένος» να πάρει κι άλλες, με ή χωρίς εσάς. Ο Ολυμπιακός ήταν, είναι και οφείλει να παραμείνει θεματοφύλακας του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Κι αυτό δεν πρόκειται να το πετύχει προσβάλλοντας αντιπάλους με σχόλια για «φούστες-μπλούζες», ούτε συμπεραίνοντας ότι «το ποδόσφαιρο κέρδισε» τη νύχτα που το σιχάθηκαν και οι χούλιγκαν. Η ταπεινή μου δημοσιογραφική εμπειρία με έχει διδάξει ότι δεν καλό να φτιάχνεις «τέρατα». Οχι επειδή πληγώνεις την αισθητική, αλλά γιατί -νομοτελειακά- έρχεται κάποτε η ώρα που τα βρίσκεις μπροστά σου…

Τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην αναγγελία «αποχαιρετισμού» του Σισέ. Ασφαλώς, ο Γάλλος δεν έχει λόγο στην καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία να ανεχτεί μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την ξιπασιά και την ασυδοσία. Για αυτή, βεβαίως, έχουμε βάλει όλοι το χεράκι μας, Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί, Πασοκτζήδες και Νεοδημοκράτες, Αθηναίοι και Θεσσαλονικείς - μηδέ του γράφοντος εξαιρουμένου.

Και φυσικά, το ποδόσφαιρο είναι μάλλον το λιγότερο που καταστρέψαμε σε έναν -καθ’ όλα ευλογημένο- τόπο που αργοπεθαίνει στη λήθη μιας κρίσης όχι μόνο οικονομικής αλλά κυρίως αξιών. Υπό αυτήν την έννοια, ναι φίλε Τζιμπρίλ, θα έχεις δίκιο αν ρίξεις «μαύρη πέτρα». Κάποτε, ωστόσο, δήλωσες πως είσαι ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ. Και ΕΜΕΙΣ, αυτοί που σε σέβονται και σε εκτιμούν ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΟΠΑΔΙΚΕΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ, είμαστε ασύγκριτα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από τους «άλλους».

Θα ήταν σπουδαίο, λοιπόν, αν αποφάσιζες να μείνεις εδώ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, σε μια χώρα που σε αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή και σε βοήθησε να γίνεις αυτό που είσαι σήμερα. Γιατί, Τζιμπρίλ, μην έχεις αμφιβολία, σήμερα είσαι πλέον ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ από εκείνον που ήρθε πριν από δύο χρόνια στην Ελλάδα για να αποδείξει την αξία του.

Και τα κατάφερες με τη συνέπεια, την προσήλωση και το πάθος σου αλλά και με την αδιαπραγμάτευτη πίστη μας σε σένα, την οποία βίωσες ήδη από τις πρώτες δύσκολες μέρες. Μπορείς να ισχυριστείς ότι μόνο αυτή δεν φτάνει για να μείνεις εδώ, αλλά δεν έχεις δικαίωμα να ξεχάσεις τη συμβολή μας στην πρόοδό σου. Και όταν ηρεμήσεις, ας αποκαταστήσεις αυτό που είναι η Ελλάδα για σένα. Εστω και με τα στραβά της…

Υστερόγραφο: Για τους πολυμετοχικούς τα ψέματα τελείωσαν. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχασε το πρωτάθλημα πληρώνοντας τα εγκληματικά λάθη που διεπράχθησαν στο «χτίσιμο» της ομάδας, όμως τον τελευταίο μήνα φάνηκε ότι δεν είναι του πεταματού, κυρίως χάρη στην προσωπικότητα ορισμένων ποδοσφαιριστών.

Το γεγονός ότι στον Παναθηναϊκό συνεχίζουν να παίζουν και κάποιοι (λίγοι) σπουδαίοι παίκτες είναι και η έσχατη «κατάκτηση» της άλλοτε ζάπλουτης πολυμετοχικότητας. Με αυτούς ταυτίζεται ο κόσμος, πάνω σε τέτοιους χτίζονται σπουδαία σύνολα. Σαφώς, ο Παναθηναϊκός πρέπει να ισοσκελίσει τα οικονομικά του και αναπόφευκτα να «φτηνύνει» αλλά δεν μπορεί να γυρίσει στις εποχές του Ζουτάουτας, του Αντριτς και του Ντεμπά Νιρέν - ούτε καν του Κλέιτον και του Μελίσση.

Η μαγιά υπάρχει. Το ίδιο και η δίψα του κόσμου να στηρίξει από το υστέρημά του. Μένει να μάθουμε -επιτέλους- τη βούληση των μετόχων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι «τσάμπα μάγκες» πέθαναν. Στο μέλλον θα τα πούμε και για δαύτους…

Υ.Γ. 2: Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την επιστροφή ορισμένων παικτών του Παναθηναϊκού στο «Καραϊσκάκης» για το σαφάρι του… Τοροσίδη. Αντιλαμβάνομαι ότι εκείνη την ώρα οι ηττημένοι είχαν ήδη δεχθεί επίθεση από οπαδούς και παράγοντες, τελούσαν εν βρασμώ και είχαν -δικαιολογημένα και αν θέλετε το συζητάμε- άχτι τον χαφ του Ολυμπιακού. Όμως οι πράξεις εκδίκησης δεν ταιριάζουν σε αθλητές. Και δεν μπορούν τέτοιες απερίσκεπτες ενέργειες να «δικαιώνονται» εις το όνομα της αδικίας…

Επίδειξη δύναμης χωρίς αντίπαλο!

Θα περάσει πολύς καιρός για να ξεχαστούν τα όσα έγιναν το βράδυ του Σαββάτου στο «Καραϊσκάκης». Η καλύτερα δεν θα ξεχαστούν ποτέ αφού η βεντέτα της αλητείας στο ελληνικό ποδόσφαιρο θα συνεχιστεί και κάποιος άλλος περιμένει για να πάρει τη σκυτάλη.

Αυτό το πράγμα που θέλουμε να το αποκαλούμε ελληνικό ποδόσφαιρο είναι μία ζούγκλα στην οποία βασιλεύει ο νόμος του ισχυρού. Και όπως κάθε ζούγκλα έτσι και η δική μας θέλει τον βασιλιά της για να μπορεί να λειτουργήσει.

Πέρυσι ήταν η κυριαρχία του Νικόλα Πατέρα που έκανε υπερήφανους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού με τον τσαμπουκά του και το αντριλίκι του και τα περίφημα σουλάτσα αποθέωσης στα κουλουάρ του ΟΑΚΑ. Μην πάτε πολύ μακριά… Στους οπαδούς του Παναθηναϊκού, που δικαίως εξοργίστηκαν με τη διαιτησία του Καλόπουλου και τα όσα έγιναν στο Φάληρο το βράδυ του Σαββάτου, ο Νικόλας Πατέρας ήταν ο πρώτος που τους ήρθε στο μυαλό.

Γιατί; Όχι για το περίφημο 50-50. Σε αυτό το δόλιο το ελληνικό ποδόσφαιρο ο οπαδός του Ολυμπιακού πανηγύρισε ακριβώς γιατί κέρδισε με αυτόν τον τρόπο τον Παναθηναϊκό. Και αντίστοιχα το ίδιο θα ήθελε και ο οπαδός του Παναθηναϊκού. Νίκη στο «Καραϊσκάκης» με πέναλτι από τη σέντρα… Ενας όμως θα είναι πάντα ο ευνοημένος. Ο ισχυρότερος…

Και αυτό είναι λογικό. Είτε μιλάμε για νύχτα, είτε μιλάμε για οποιαδήποτε εξωθεσμική και πέρα από τους νόμους δραστηριότητα το πρώτο που χρειάζεται κάποιος είναι η προστασία.

Από αυτή την άποψη ο Βαγγέλης Μαρινάκης (με τη βοήθεια του Καλόπουλου που με τις αποφάσεις του έκρινε την έκβαση του ντέρμπι) κατάφερε να κάνει επίδειξη δύναμης χωρίς αντίπαλο. Σε κάθε ζούγκλα χρειάζεται μόνο ένας βασιλιάς. Ο προηγούμενος αποχώρησε και πλέον μπαίνουμε στην εποχή της κυριαρχίας του Βαγγέλη Μαρινάκη. Η αλήθεια είναι ότι με επίδειξη δύναμης επί του Γόντικα το σενάριο κάπου πάσχει…

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί ποτέ να σπάσει τα δεσμά του και να δραπετεύσει από ένα φαύλο κύκλο που δεν το οδηγεί πουθενά. Γιατί πλέον δεν είναι υπόθεση ενός. Είναι υπόθεση όλων μας. Οι οπαδοί κάθε ομάδες ονειρεύονται να έχουν στην ηγεσία της ομάδας τους έναν Μαρινάκη ή έναν Πατέρα. Με έναν Γόντικα ή έναν Αδαμίδη ή και έναν Ζαγοράκη δεν πάνε πουθενά.

Αλλωστε το έχει πει ο μεγάλος Λάμπρος Σκόρδας. «Όταν παλεύουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια». Πόσω δε μάλλον όταν πλέον μιλάμε για την κυριαρχία του ενός.

Τα πάντα μας έχουν γίνει συνείδηση ή καλύτερα δεύτερη φύση. Ενοχλήθηκε κανείς που οι οπαδοί της ΑΕΚ μπήκαν στο ΟΑΚΑ και στην ουσία άλλαξαν τη μοίρα του επαναληπτικού προημιτελικού με τον Παναθηναϊκό; Γιατί να ενοχληθεί δηλαδή που όπως είπε ο Βαγγέλης Μαρινάκης… «μερικοί οπαδοί του Ολυμπιακού μπήκαν μέσα στο γήπεδο στο τέλος του ντέρμπι για να πανηγυρίσουν;»…

Στην Ελλάδα όλα επιτρέπονται… Και οι διακοπές σε κάθε παιχνίδι λόγω καπνογόνων και τα πήγαιν-έλα εντός γηπέδου λόγω δακρυγόνων και τα δυναμιτάκια στα κόρνερ και οι… ντρίμπλες στις φωτοβολίδες. Τα πάντα. Το μόνο που έχει σημασία είναι να νικάει ο ισχυρός και όλοι οι άλλοι να πάνε να…

Θέλετε να το πάμε πιο μακριά; Η κυριαρχία του Κόκκαλη στο ελληνικό ποδόσφαιρο με τον πλήρη έλεγχο των θεσμικών οργάνων του καταδικάστηκε στην ουσία απ’ όλους. Οι επίγονοί του διατράνωσαν την επιθυμία τους για ένα καθαρό επί ίσοις όροις ελληνικό ποδόσφαιρο.

Κουραφέξαλα… Ο στόχος ήταν ποιος θα πρωτογίνει Κόκκαλης στη θέση του Κόκκαλη. Ποιος θα αναδειχτεί το ίδιο αντάξιος. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Κόκκαλης δεν διαφήμιζε και προσπαθούσε να περάσει στο… ντούκου την προεργασία του για την προστασία και τη μετέπειτα κυριαρχία του Ολυμπιακού.

Η διαφορά είναι ότι και ο απελθών Νικόλας Πατέρας και ο νέος ισχυρός ανήρ του ελληνικού ποδοσφαίρου Βαγγέλης Μαρινάκης προσπάθησαν (ο πρώτος) και παλεύει από την αρχή της εφετινής σεζόν (ο δεύτερος) να αναδειχτούν ως… Κοκκαλικότεροι του Κοκκάλεως!

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης απέδειξε το βράδυ του Σαββάτου στους οπαδούς του Ολυμπιακού ότι κακώς κάποιοι φοβόντουσαν το κενό εξουσίας μετά την αλλαγή σκυτάλης στην ιδιοκτησία της «ερυθρόλευκης» ΠΑΕ.

Επί της ουσίας δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε περαιτέρω με το ντέρμπι στο Φάληρο. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος και θα μπορούσε να είχε κερδίσει μόνο με τη φάση του 83’ και αν είχε μετρήσει το κανονικό γκολ του Κατσουράνη. Και η φάση του Τοροσίδη και το γκολ του Τζιμπούρ με αφήνουν αδιάφορο. Ας τις κρίνουν οι τηλεκριτικοί διαιτησίας.

Όπως δεν τίθεται θέμα ότι ο Ολυμπιακός στο σύνολο του μέχρι τώρα πρωταθλήματος είναι η καλύτερη ομάδα. Και ο Παναθηναϊκός ήταν πέρυσι καλύτερος (και οι δύο μάλλον χωρίς αντίπαλο), αλλά έχασε και τα δύο ντέρμπι από τον Ολυμπιακό. Το ίδιο θα μπορούσε να είχε συμβεί και εφέτος, χωρίς επί της ουσίας να αλλάζει κάτι. Κατέστη απλώς σαφές ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης ως νέος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Ολυμπιακός ήθελε το σαββατιάτικο ντέρμπι τόσο όσο και το υπόλοιπο πρωτάθλημα. Όλα τα υπόλοιπα ήταν εύκολα να συμβούν.

Το ζητούμενο είναι ένα και μόνο. Οσο θα παγιώνεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο το δόγμα ότι «δεν αρκεί να φτιάξεις μία καλή ομάδα, θα πρέπει να έχεις και τα υπόλοιπα μαζί σου» αυτό το έργο θα βλέπουμε.

Και, διάολε, είναι πολλά τα εκατομμύρια ευρώ που έχουν σκορπίσει τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός και (πέρυσι το καλοκαίρι) ο Ολυμπιακός για να πρέπει να προσφεύγουν και σε όλα τα υπόλοιπα.

Βεβαίως, ερχόμαστε σε αντίθεση με όσα γράψαμε στην αρχή. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ζούγκλα και χρειάζεται πάντα έναν βασιλιά. Ειδικά όταν η λεία του υπολογίζεται περίπου στα 20-25 εκατ. ευρώ από το Champions League…

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουν με πρώτον τον Βαγγέλη Μαρινάκη, που είναι νέος στο χώρο, είναι ότι, καταστρέφοντας ένα προϊόν, δεν μπορείς ποτέ να κάνεις απόσβεση της επένδυσής σου στο συγκεκριμένο προϊόν.

Ο σοβαρός φίλαθλος και οπαδός (της κάθε ομάδας) θα είναι πάντα η πλειοψηφία. Η πλειοψηφία είναι αυτή που απομακρύνεται. Απομένουν οι κάφροι, η μειοψηφία που επιβιώνει και ακούγεται, όταν απομείνει μόνη της. Για αυτό και ο σκοπός της είναι να διώξει την πλειοψηφία.

Στους κάφρους, όμως, η βασιλεία είναι προσωρινή. Ταμείο κάνεις με τους πολλούς, όχι με τους λίγους. Ταμείο κάνεις με τους υγιείς και όχι με τους άρρωστους. Ταμείο κάνεις στον σκληρό ανταγωνισμό και όχι όταν μείνεις μόνος σου. Η πίτα αυξάνεται όταν στο χώρο του ποδοσφαίρου μπουν και δύο – τρεις σοβαροί επιχειρηματίες.

Όταν κύριε Μαρινάκη θα αναζητήσετε αύξηση εσόδων για το δικό σας μαγαζί, όλα αυτά δεν θα υπάρχουν. Και στο βασίλειο των κάφρων, τα 20 εκατ. ευρώ από το Champions League δεν είναι αρκετά. Και τότε οι ίδιοι οι κάφροι θα είναι αυτοί που θα σας ζητήσουν περισσότερα.

Ο δρόμος δεν έχει γυρισμό για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και αυτό ισχύει για όλους. Κανείς δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα ζήσει σε ένα περιβάλλον σάπιο. Είτε παράγοντας, είτε ποδοσφαιριστής, είτε δημοσιογράφος.
Κανείς… Εχουμε μειώσει απελπιστικά τον κόσμο στον οποίο απευθυνόμαστε. Και όποιος φεύγει, δύσκολα ξαναγυρίζει…

Βαγγέλληηη... πόρτα (σε τέτοιο «ήθος»)!

Αυτό που δεν κατάφερε ακόμη το ΔΝΤ και η τρόικα -να βγάλουν, δηλαδή, τους Ελληνες στο δρόμο- «παλεύει» με μανία να το... πετύχει ο κύριος Ευάγγελος Μαρινάκης. Ανθρωποι έξαλλοι, κάθε ηλικίας και συλλογικής συμπάθειας έχουν «σαλτάρει» από το βράδυ του Σαββάτου.

Οι μεν για τα διαιτητικά αίσχη των «Ντάλτον» -Καλόπουλου, Τρύφωνα, Σαραϊδάρη-, τις αλητείες με το «ντου» στο γήπεδο των «ερυθρόλευκων» κάφρων που επιτέθηκαν στους παίκτες του Παναθηναϊκού, αλλά και το «Τσουκαλικό» ρεσιτάλ που ακολούθησε στα αποδυτήρια (σε επίπεδο ύβρεων και δηλώσεων) από τον πρόεδρο της Super League και του Ολυμπιακού.

Οι δε σε μια προσπάθεια -όσοι το πράττουν- να «δικαιολογήσουν» αυτά που και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να δικαιολογηθούν σε τούτο το ντέρμπι με (διαιτητικούς) συμψηφισμούς από το παρελθόν (Οπως έγραψα στο «Goal», τέτοια διαιτησία έχω να δω από τον Ιανουάριο του 1982 στο 3-2 ΠΑΟ - Ολυμπιακός από την τριάδα Δέδε, Ζλατάνου, Βουράκη).

Οι περισσότεροι πάντως από τους φίλους του Ολυμπιακού εκφράζουν υγιώς τον αποτροπιασμό και την ντροπή τους για τα καφριλίκια στο φινάλε του ματς, ενώ εκτιμώ πως προβληματίζονται και από τη στάση του Βαγγέλη Μαρινάκη για το «πού θα φθάσει πλέον η κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί». Μιλάω για την κατάσταση στο ποδόσφαιρο, όχι για τις τροπαιοθήκες που πρέπει ΜΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ τρόπο να γεμίζουν.

Μην το ψάχνουμε πολύ, κύριοι. Η κατάσταση πάει κατά διαόλου, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα οδηγείται στο νεκροταφείο, ο κόσμος τού γυρίζει την πλάτη και ο πρόεδρος της Super League μέσα σε λίγους μήνες έχει καταφέρει να... ξεπεράσει καταδικαστέες συμπεριφορές προσώπων επί χρόνια ολόκληρα.

«Διδάξαμε ήθος» δήλωσε ο άνθρωπος που... είδε μόλις πέντε (!) οπαδούς να μπαίνουν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν και όχι να επιτεθούν και να χτυπήσουν παίκτες του αντιπάλου του.

«Διδάξαμε ήθος» δήλωσε ο άνθρωπος που κατέβηκε στα αποδυτήρια για να βρίσει τον Σισέ και τον Τζόρβα.

«Διδάξαμε ήθος» δήλωσε ο άνθρωπος που ως πρόεδρος της Super League δήλωσε στα μικρόφωνα για τον Σισέ «χωρίς φούστες και μπλούζες μπορεί να αποχωρήσει».

«Διδάξαμε ήθος» δήλωσε ο άνθρωπος που είχε μιλήσει για «έγκλημα κατά της Ελλάδας» στο Δαλούκειο έγκλημα, αλλά το Σάββατο... δεν είδε ότι τον Κατσουράνη κάλυπταν 4 (!) παίκτες στη φάση του γκολ για το 1-2, ότι το 2-1 της ομάδας του ήταν οφσάιντ και πως ο Νίνης έκανε... τόσο επιθετικό «φάουλ» στον Τοροσίδη όσο ο διεθνής μπακ δεν πήγε βόλτα την μπάλα με το χέρι του.

«Διδάξαμε ήθος» δήλωσε ο άνθρωπος σε ένα ματς που θα μείνει στο πάνθεον του αίσχους γι' αυτά που συνέβησαν στο χορτάρι, αλλά και στα αποδυτήρια. Ο παράγοντας στον οποίον οι οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν εμπιστευθεί το μέλλον του τεράστιου συλλόγου και το ελληνικό ποδόσφαιρο τον έχει χρίσει πρόεδρο του συνεταιρισμού του.

Με όλο το σεβασμό προς τον κύριο Ευάγγελο Μαρινάκη, έχουμε διαφορετική αίσθηση της λέξης «ήθος». Μπορεί να είμαι εγώ λάθος. Ομως σε τέτοιου είδους «διδασκαλίες» (όπου κι αν «διδάσκονται») σίγουρα θα μένω... μετεξεταστέος. Και απέναντι. Οπως απέναντι ήμουν σε κάθε καφριλίκι του παρελθόντος απ' όποιον κι αν προήλθε (Βαρδινογιάννη-«καπετάνιο», Κόκκαλη, Μελισσανίδη, Πατέρα κ.λπ.) Σε αυτήν τη «διδασκαλία», πάντως, μέσα σε λίγους μήνες ο κύριος Ευάγγελος Μαρινάκης προσπαθεί άμεσα να αναγορευθεί σε... «πρύτανη πανεπιστημίου»!

Κι επειδή ο πρόεδρος των «ερυθρόλευκων» ανέφερε μεταξύ άλλων στις δηλώσεις του ότι «τα παιδιά των Ολυμπιακών πηγαίνουν κάθε Δευτέρα στο σχολείο ευτυχισμένα», ένα θέλω να πω, με το οποίο φαντάζομαι πως συμφωνούν όλοι οι πατεράδες του κόσμου: Ο κάθε γονιός (ανεξάρτητα συλλογικής προτίμησης) μεγαλώνει το παιδί του με βάση τις ηθικές αξίες που υπάρχουν στο σπίτι και όχι για να είναι... ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο στο σχολείο από ένα ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα. Βασική ηθική αξία είναι η έννοια της δικαιοσύνης σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Ας αφήσει, λοιπόν, στην άκρη ο κύριος Μαρινάκης και άπαντες ημών τα παιδιά, ΟΛΑ τα παιδιά του κόσμου. Των Ολυμπιακών, των Παναθηναϊκών, των ΑΕΚτζήδων, των ΠΑΟΚτσήδων, των πάντων.

Ας αφήσουμε μακριά αυτές τις καθαρές ψυχούλες από το «πανηγύρι των τρελών» και τη «διδασκαλία ήθους» που... ευδοκιμεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί όπως έχει τραγουδήσει κι ο μέγας Νιόνιος «πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»... Ολα!

Ο σκοπός (Τρύφωνας) αγιάζει τα μέσα

To πρωτάθλημα να αξίζει να το πάρει. Ασχέτως αν στο ντέρμπι του Καραϊσκάκη, εκεί όπου υποτίθεται ήθελε να δώσει πειστικές απαντήσεις περί ανωτερότητάς του, τον Ολυμπιακό σπανίως τον είδαμε. Μετά το γκολ του Μιραλάς και τη μελετημένη κομπίνα από τον Ιμπαγάσα, οι «ερυθρόλευκοι» εξαφανίστηκαν. Κι αν νίκησαν δεν το οφείλουν μόνον στον «τρομοκράτη» Τζιμπούρ, αλλά και στον τρομοκρατημένο διαιτητή Δημήτρη Καλόπουλο, καθώς και την κουστωδία του, που έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου ο γηπεδούχος να μη χάσει.

Ναι, ο Παναθηναϊκός άξιζε να κερδίσει, παρά το γεγονός ότι βρέθηκε πίσω στο σκορ, πληρώνοντας την ολιγωρία των παιχτών του στην εκτέλεση του φάουλ στο 20ό λεπτό, αλλά κυρίως την αμυντική τακτική που εφήρμοσαν στο διάστημα αυτό οι «πράσινοι».

Ναι, ο ΠΑΟ ήταν ανώτερος του «αιώνιου» αντιπάλου του. Κι αν δεν νίκησε δεν το οφείλει στον Σισέ, που δεν κέρδισε τον Πάρντο σε ορισμένες φάσεις, αλλά κυρίως στον επόπτη Τρύφωνα, ο οποίος ανακάλυψε σε θέση οφσάιντ τον Κατσουράνη.

Να δεχτώ ότι στη φάση του 44^ου λεπτού ο Τοροσίδης, με τη βουτιά, παρασύρει τον Καλόπουλο να δώσει επιθετικό φάουλ στον Νίνη, ασχέτως αν φαίνεται να τον μαρκάρει εξ αποστάσεως. Ναι, μπορούσε να μη δώσει το πέναλτι, καθώς η μπάλα πάει στο χέρι από το κεφάλι του αρχηγού του Ολυμπιακού.

Να δεχθώ και πως ο Πάντελιτς δεν επηρεάζει τον Τζόρβα στη φάση του 2^ου γκολ των «ερυθρολεύκων». Ναι, στην Ελλάδα, τέτοια γκολ σπανίως ακυρώνονται. Όπως, βέβαια, αν ακυρωνόταν αυτό το γκολ τότε θα φώναζαν οι Ολυμπιακοί για αλλοίωση αποτελέσματος.

Αν, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός δεν είναι «σφαγιασμένος» από τη διαιτησία, σίγουρα είναι σφόδρα αδικημένος για το γεγονός ότι δεν μέτρησε το γκολ του Κατσουράνη.

Ομως, υπήρχαν και χειρότεροι από τον διαιτητή. Κι αυτοί ήταν οι διοικούντες τον Ολυμπιακό και κυρίως ο πρόεδρός του και πρόεδρος της Σούπερ Λίγκας, μην το αγνοείτε, Βαγγέλης Μαρινάκης, ο οποίος όχι μόνον συμπεριφέρθηκε ως οπαδός απέναντι στον Σισέ, ή είδε άλλο ντέρμπι, καθώς δήλωσε πως η ομάδα του έπρεπε να νικήσει με 5-1, αλλά ουδεμία τοποθέτησή του παρακολουθήσαμε αναφορικά με όσα συνέβησαν μετά τη λήξη του ντέρμπι.

Και ρωτώ. Αν όσα έγιναν σημειώθηκαν ύστερα από νίκη των «ερυθρολεύκων», που τους φέρνουν στο +10 και κατά συνέπεια βέβαιους πρωταθλητές, τι θα γινόταν αν έπαιρνε το «διπλό» ο Παναθηναϊκός; Θα κυνηγούσαν τους παίχτες του μέχρι την Παιανία;

Ούτε μία συγνώμη από τους «πράσινους». Αλλωστε στον Ολυμπιακό χρησιμοποιούν το σοφό ρητό «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Μπορούν και παραποιημένο: «εν οίδα ότι ουδέν είδα». Ουδεμία αλλοίωση αποτελέσματος διαπίστωσαν, ασχέτως του γεγονότος ότι δεν είχαν ξεκάθαρη εικόνα για τον μη καταλογισμό του τέρματος του Κατσουράνη.

Εκριναν, ωστόσο, ότι ο Ολυμπιακός άξιζε να κατακτήσει τη νίκη. Τόσο εύκολα, τόσο απλά. Καθώς στην Ελλάδα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ενίοτε και τα Μέσα. Οπου σκοπός μπορείτε να βάλετε τον επόπτη Τρύφωνα. Hταν επί… σκοπόν, πυρ!