Άντε στο διάολο ρε.....

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Στημένοι διαγωνισμοί-στημένα παιχνίδια. Νοθείες, έκρηξη βίας, διορισμοί, αναξιοκρατία.

Δεν είμαστε από αυτούς που θα τρέξουν να πουν τι ωραία ματς έγιναν σήμερα. Όχι. Κάθε άλλο. Την Τετάρτη έγιναν παιχνίδια-ντροπή για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ξέρετε γιατί; Για έναν λόγο. Διότι δεν ήταν πρωταγωνιστές οι ποδοσφαιριστές. Ήταν ο Μαρινάκης που ζήτησε μέτρα για κεκλεισμένων λες και πήγαινε για πόλεμο, ο άλλος που βγήκε από φορτηγό, οι αστυνομικοί, ο κόσμος που δεν ήταν στη θέση του, ο Ραχωβίτσας που πήγε να επιβλέψει τα μέτρα. Κι έτσι οι «ηθοποιοί» έμοιαζαν με άχαρους κομπάρσους. Ενώ στην πραγματικότητα οι παίκτες του ΠΑΟΚ άξιζαν όλα τα μπράβο του κόσμου. Άξιζαν να το ζήσουν και να τους σηκώσουν στα χέρια, γιατί ήταν καλύτεροι, πιο έξυπνοι, πιο αποτελεσματικοί από έναν αντίπαλο που είναι ποιοτικότερος και καλύτερος.

Δεν τους άφησαν ούτε καν να ζήσουν στο φινάλε την αποθέωση αφού η Αστυνομία συνέχισε τη ρίψη χημικών μέχρι το… ξημέρωμα. Λίγο αργότερα, στο ΟΑΚΑ ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ πέτυχε ίσως τη μεγαλύτερη ανατροπή-πρόκριση στην ιστορία του θεσμού. Του τη στέρησε όμως ο Παππάς που ετσιθελικά αποφάσισε να περάσει η ΑΕΚ. Το γκολ φυσικά και ήταν έγκλημα Καρνέζη και ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα του Φερέιρα που σήμερα λογικά, οφείλει να παραδώσει γραπτώς την παραίτησή του διότι το δικό του πείραμα πληρώθηκε στο τέλος. Ήταν τυχερός όμως έτσι κι αλλιώς ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ που δεν δέχθηκε γκολ νωρίτερα.

Κι από τη στιγμή που ο διαιτητής είχε πρόθεση να αφήσει το παιχνίδι να παίζεται μέχρι να σκοράρει η ΑΕΚ, ήταν αναπόφευκτο να συμβεί. Κάποιος, κάπου κάνει λάθος. Ακόμα και το μεγαλύτερο σαν αυτό που έκανε ο Καρνέζης. Αν το είχε κάνει στο 25’, στο 55’, στο 90’, όλοι θα στέκονταν σε αυτόν. Γιατί αυτός είναι ο πρωταγωνιστής κι αυτοί «πρέπει» να κάνουν τα λάθη. Η διαιτησία του Παππά μετά το 1-3 πρόδιδε ότι ίσως και από την πίεση της εξέδρας που απειλούσε να μπει μέσα, ήθελε να προκριθεί η AEK. Εδώ δεν μασάμε τα λόγια μας και θα λέμε αυτό που βλέπουμε.

Ο Παππάς ήθελε να περάσει η AEK. Τα επτά λεπτά καθυστέρηση ήταν από μόνα τους πολλά, πόσο μάλλον τα οκτώ. Η δεύτερη κίτρινη στον Βύντρα για καθυστέρηση σε πλάγιο στο 71’ είναι απόφαση… όχι τυχαία. Αλλά πολύ περισσότερο δεν ήταν τυχαίες όλες οι αποφάσεις που μεσολάβησαν ανάμεσα στην αποβολή και το 2-3. Η AEK πήρε τελικά μια πρόκριση σαν αυτές που της έχουν στερήσει πολλές στο παρελθόν. Και παραμένει στον θεσμό με τα μπούνια για να πάρει το Κύπελλο.

Αντίθετα, για τον Παναθηναϊκό η σεζόν τελείωσε. Ούτε την εμφάνιση πλέον δεν μπορεί να κρατήσει ούτε την επική ανατροπή. Το μόνο που μπορεί κάποιος να καταμαρτυρήσει στους παίκτες του Παναθηναϊκού είναι ότι κόντρα στην AEK απέδειξαν πως σε όλα τα φετινά παιχνίδια κατέβαλαν λιγότερη προσπάθεια απ’ όση μπορούσαν. Για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε λοιπόν;

Όταν έπειτα από δύο ματς που θα έπρεπε να γραφτούν στην Ιστορία, τελικά στα κιτάπια της μένουν ένας αστείος διαιτητής, μερικές δεκάδες… χούλιγκαν που έφτασαν μια ανάσα από το γήπεδο, μια άδεια από φιλάθλους αλλά γεμάτη από αστυνομικούς Τούμπα, κάποιοι επίσημοι που πήγαν να βγάλουν το μάτι του Μιραλάς κι ο υπεύθυνος ασφαλείας να βγαίνει από φορτηγό μετακομίσεων. Ρε άντε στο διάολο όλοι σας.