Το παν είναι η ρότα σου κόντρα στην κοινωνία τούτη...

Η συναίνεση δεν θα ήταν απλά ο μοχλός. Θα ήταν ο καταπέλτης που θα’ ριχνε όσους ογκόλιθους χρειάζονταν για να πέσουν τα τείχη του κομματισμού, της διαφθοράς, της ευνοιοκρατίας, της λαμογιάς και του ωχαδερφισμού, και ν’ απελευθερωθούν οι λίγες, στατιστικά, αλλά υπαρκτές υγιείς και παραγωγικές δυνάμεις.

Αυτές που θα μπορούσαν να θέσουν τη χώρα στην πορεία των αναγκαίων «εκβαθρώσεων» στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά της εξουσίας και να φέρουν κοινωνικό όφελος και επαγγελματικό ήθος στην παραγωγή. Αυτές που θα... μπορούσαν ν’ απαλλάξουν τη χώρα από την εικόνα της απαξίας των αξιών που – τι ειρωνικό! – την ανέδειξαν διαχρονικά στον υπόλοιπο κόσμο – δημοκρατία, έρευνα της αλήθειας, δικαιοσύνη.

Αλλά για το κυρίαρχο δικομματικό πολιτικό σύστημα, με το εναλλασσόμενο κυβερνητικό του προσωπείο, έχουν οριστικά «κλειδώσει» οι πρακτικές της παραπληροφόρησης, της αναξιοπιστίας και της ατιμωρησίας, όπως έχουν και επ’ αόριστον εξοβελιστεί η αυτοκριτική, η αλήθεια και ο σεβασμός έναντι των πολιτών – έμπρακτα και όχι στα λόγια.

ΥΓ. Ο τίτλος είναι στίχος από το ποίημα του Ελύτη «Το αμύγδαλο του Κόσμου».

Τελικά, και η τρέχουσα κυβέρνηση επέλεξε να πλαισιώνεται από τους εχθρούς της συναίνεσης και να παραμερίσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για αυτήν, παρά τις διαρκείς εκκλήσεις και την υποδειγματική υπομονή της κοινωνίας – μιας κοινωνίας πολιτών που πλέον αυτόνομα αντιδρά για λόγους αυτοσυντήρησης, αξιοπρέπειας και αίσθησης περί του δικαίου.