«Ελληνας είμαι και μ'αρέσει»

Μετά από πολλά χρόνια στο εξωτερικό, ήρθε η στιγμή που δεν είχαμε ζήσει ποτέ έως τώρα. Το αγωνιώδες, απορημένο και (ναι ναι) οργισμένο βλέμμα των ανθρώπων που γνώριζαν ή μάθαιναν την ταυτότητα, καθώς και την προέλευσή μας. Και καλά τα δύο πρώτα. Αλλά το τρίτο;

Οργή; Κι όμως. Γενικώς το κλίμα που υπάρχει στην Αυστραλία, κυρίως από τους Αυστραλούς, είναι, μάλλον, υποτιμητικό για όλους μας. Αλλά ποιος και γιατί να μιλήσει. Πολιτική κουβέντα θα μου πείτε, πιάσαμε, αλλά είναι σημεία των καιρών.

Βλέποντας όλα, μα όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια (τα διεθνή φυσικά) να έχουν πρώτο θέμα την Ελλάδα και να μοιράζουν εικόνες αποσύνθεσης, βίας κι αναρχίας. Μαζί βεβαίως με αυτές που προκαλούν θαυμασμό. Τους 100 χιλιάδες Ελληνες που βγήκαν στο δρόμο να διαδηλώσουν.
Ξέρετε τι μου είπε ένας φίλος Ισπανός σήμερα, όταν τον ρώτησα πως είναι η κατάσταση στη χώρα του;

«Ασχημα, αλλά όχι σαν κι εσάς. Δεν ξέρω τι μας συμβαίνει. Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι, ο κόσμος συνεχίζει να χάνει τη δουλειά του, αλλά το πλήθος παραμένει άβουλο. Δεν κατεβαίνει κανείς σε απεργία, όπως εσείς, δεν διαμαρτύρεται όπως εσείς, δε διαδηλώνει όπως εσείς. Δε θέλουν να χάσουν τη... βολή και την ηρεμία τους, δεν θέλουν να παλέψουν για κάτι. Και όλοι λένε ότι η Ισπανία θα είναι η επόμενη Ελλάδα. Απορώ με εμάς πραγματικά».

Η απάντησή μου σε αυτό είναι ο τίτλος του κειμένου. Για όλους αυτούς που παλεύουν. Για τους υγιείς, τους σκεπτόμενους και όχι για τα καθάρματα που σκοτώνουν αθώες ψυχές στο όνομα της ψευτοαναρχίας. Για όλους αυτούς, που αντιδρούν, στέλνοντας το μήνυμα ότι οι Ελληνες, ως λαός, δεν είναι πρόβατα. Και ό,τι κι αν γίνει αυτό δεν πρόκειται να μας το κλέψει κανείς!